Բաբելոնից Սիոն երկու մատնաչափ ու մի կես համբույր

Կամրջից Նետվողը

_Մոտենում, մոտենում, մոտենում եմ ասֆալտին, վա՜խ …,_ սրանք Կամրջից Նետվողի վերջին խոսքերն էին:

Ու հիմա նա իր մեռած հարազատների հետ այնտեղ` Սիոնում, քննարկում է սեփական մահը.

_Ես կարծում էի, որ գոնե վերջին բառերս հանճարեղ կլինեին, որ կգոռային ինչ-որ տարօրինակ հիմարություն, օրինակ` ապրել եմ ուզում, կամ` սիրում եմ քեզ … Բայց նույնիսկ այդ վերջին վարկյաններին մտածում էի իմ մարմնի մասին` այն ավտոբուսի, որ մեզ տանում է կենդանի կյանքի ոլորաններով: Մտածում էի` կարմիր դագաղիս շուրջ հավաքվածները մեծ հետաքրքրությամբ կնայեին ջարդված մռութիս, կամ ձախ աչքիս բացակայության վրա կհրճվեին (թքա՜ծ):

Ու էլի չէի կարողանա ժպտալ, ցինիկաբար ծիծաղել բոլորի և ամենի վրա: Ա՜խ, իմ ավտոբուս:

Հ.Գ. Ուղեղիս վերջնական մթագնումից կես ակնթարթ առաջ մի բան է տպավորվել: Ես օդի մեջ սառել եմ ու ընդհամենը կես մատնաչափ հեռու ասֆալտն է` տեսածս վերջին բանը: Ջղաձգումից շուրթերս քթիցս առաջ են ընկել ու մի կես համբույր են նվիրում ասֆալտին:

Այո՛, էլի հիշել էի քեզ:

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s