Պորճը 2 (շարունակություն)

last supper

Բանակի արտահայտություններից մեջբերում եմ անում, բայց բանակում մի երկու անգամ եմ եղել: Յանըմ ծառայած տղա եմ, դաժե լեյտենանտի կոչումով եմ ուվալնյատ եղել: Մի օր ասի ձգեմ չաստս, տենամ `ինչ կա չկա: Պարզվեց ետ չաստում որպես աֆիցեր`կապիտան, Գագոյի հերն ա աշխատում: Ուրախացա: Մի երկու խոսք թրջեցինք ըստից-ընդից. մենակ մի արտահայտություն մտապահեցի.<<Էհ,լավ մարդը կապիտանից էն կողմ չպիտի աճի>>,-հառաչանքով ասեց Գագոյի պապան: Մեկ էլ հիշում եմ պլացում պախատ անող մալադոներին, որ նախանձոտ հայացքով ինձ էին նայում, ու չաստի յախշիներին, որ բեսետկում ժեշտել էին ու երևի հիմարություններ էին դուրս տալիս. ուռած կլինեին:

 
Ուռած եղե՞լ եք. դզում ա, ես կասեյի` մզզցնում ա: Մեկ-մեկ զարմանում եմ`խի՞ մենք ուռած չենք ծնվել: Այ օրինակ եթե էն մութ տարիներին, որոնք ,ի միջի այլոց, ես էլ եմ մթությամբ ու մրսելով տարել, Ամերիկայից օգնություն եկած կաթի փոշու տեղը երեխեքին պլան բաժանեին, ավելի լավ կանցներ մանկությունները. համ ուրախ ու զվարթ կլինեին, համ ձմեռը չէին զգա սառնությունը, համ էլ հետագայում առանձնապես չէին հիշի, թե ինչերի միջով են անցել,ոնց են մեծացել, ոնց են կերել էն կես մատնաչափ մատնաքաշը, որի վրա մի քիչ սխտոր էին քսում, որ գոնե սնունդ լինի: Ու՞ր էր այն ժամանակ իմ ընկեր ՄԱՐԻԽՈՒԱՆԱՆ:

Կամ ո՞ւր էր են ժամանակ մեր տերտերների ու նրանց հոտի սիրելին, Եհովայի վկաների պաշտելին, էն տղեն, որ սեփական ազգի ձեռով գնաց: Ո՞ւր էր: Այ թե էն ժամանակ դպրոցներում պարսկական վառվող պեչենիների փոխարեն պլան բաժնեին, ես կասեյի, թե ուր է ՆԱ: Մի քիչ տեսքներս կփոխվեր, նեգր կդառնայինք, մազերներս կերկարացնեինք ու կկրապատեինք,Արամ Աստատրյանի փոխարեն Բոբ Մառլի կլսեինք, զաթի կիմանայինք, որ Երկնքի արքայության զորավոր Տերը մեզ հետ ա, ոչ թե մեր այդժմյան Երկրավոր Տիրոջ նման մտել ա իրա սև դղյակն ու թաքնվել նաբերեժնիյի ղայդա մի տեղ:
Բայց իմ Ընկեր ՄԱՐԻԽՈՒԱՆԱՆ ինձ մի օր ասեց, որ Ինքը ԿԱ: Մի օր նենց ցխված էի,կարելի ա ասել մեռած, որ հայտնություն ունեցա: Պրյամո կապ էր-մի քիչ դռցնում էր, բայց ջոկի, որ Ինքն ա: Ասեց, ԵՐՋԱՆԻԿ ԵՂԵՔ: Մնացածը չեմ պատմում,մի քիչ անձնական ա:

Էտ խոսքն էր ու ֆսյո. կայֆը միանգամից թողեց: Էտ օրվանից կասյակ բերանս դրած չկամ.հիմա գիտեմ`էտ ընկերս ինձ չէր երջանկացնում: Հենց թողեց, վազեցի տուն: Մտքովս չգիտեմ ինչի անցավ, որ պիտի Նոր կտակարանից մի բան կարդամ: Ասի պատահական բացեմ մի տող, կարող ա մի բան լինի: Բացեցի մի հավայի էջ. <<Հետևաբար, ձգտեցեք հասնել այն պարգևներին, որոնք լավագույնն են: Բայց հիմա ես ցույց կտամ լավագույն ճանապարհը>>,-կարդացի այդ տողը:

Դա այդ էջի վերջին տողն էր: Մտածեցի, քանի որ պիտի ինձ ցույց տան <<լավագույն ճանապարհը>>, ես պիտի պատրաստվեմ. ճանապարհ գնալուց միշտ էլ պետք է պատրաստվել: Փակեցի գիրքը, ձեռքերս դրեցի վզիս տակ, քնեցի: Երազ չտեսա, բայց հետաքրքրությունս տանջեց, չթողեց քնել, ու ես վեր թռա: Միացրեցի լույսը, սկսեցի կարդալ հաջորդ էջը:

Դա Պողոս առաքյալի` Կորնթացիներին ուղղված առաջին նամակի տասներեքերորդ գլուխն էր.<<Եթե խոսեմ մարդկանց և հրեշտակների լեզուներով, բայց սեր չունենամ, ինչո՞վ պիտի տարբերվեմ պղնձե շեփորից, որ հնչում է, կամ ծնծղաներից, որ ղողանջում են>>,- սկսվում էր գլուխը: Էդ օրվանից հետո ես ամեն Աստծո իրիկուն էտ գլուխն եմ կարդում: Ամեն իրիկուն անցնում եմ էտ Ճանապարհը: Իսկ առաջ…
Առաջ ԵՍ էի , որ Կայի: Ի միջի այլոց <<ԵՍ եմ, որ կամ>> արտահայտությունը էլի աստվածաշնչից ա: Աստված Մովսեսին ասեց. <<ԵՍ եմ որ Է>> կամ <<ԳՈն>>`գոյությունը, կամ Եհովան: Վայթեմ տենց էր գրված: Այսինքն դուրս ա գալիս, որ ով տենց արտահայտություն ա անում, իրան Աստծո տեղն ա դնում: Դրա համար աչոտ պիտի տրվցվի: Բայց առաջ , ճշտով, ԵՍ էի, որ Կայի: Ոչ մեկը չէր կարա հետս համեմատվեր: Ընգերությունս մի քիչ լպիրշոտ էր, բայց դե ոչինչ: Վեչնի լավ կայֆերի մեջ էինք, ինադու սրա նրա հաշվին ուտում-խմում էինք,բայց փող ձեռներս կար: Իմ կամպանիան մեծ էր, ամեն ջուռի մարդ կար:

Մի հատ լավ ախպեր ունեյի, որ տամոժնի խզարում էր: Անունը Թևոսիկ էր, երևի Մատթևոսի կարճ ձևն էր: Հիշում եմ, երկու ախպեր կային`Պետոն ու Անդրյուշը: Իրանք էլ լավ ձուկ էին աճացնում, լավ էլ փող էին առնում: Վայթե էտ տիպի էլի երկու ախպեր կային`Հակոբիկն ու Հովոն (շատ կսիրեի իրան) : Դրանց հերն էլ Սևան ազգային պարկի պետն էր, ո՞վ էր, չեմ հիշում ու Զ տառով տարօրինակ անուն ուներ: Դրանց հաշվին, Սևանը մեջ – մեջ արինք , տիրումեր եղավ: Էլի մեր լավ խարեբներն էին Փիլիպը Ռուսաստանից, Թոմը Ամերիկայից, էլի Հակոբ կար, Թաթը, Բարդը, Սիմոնչոն ու Լենինականցի Հուդիկը:

Արա, իմ անունն եմ մոռացել ասել. <<Բարև, անունս Էմմանուլ ա` Էմմանուել Հովսեփի Դավթյան>>: Մի քիչ ջհուդաբար ա հնչում, բայց սիրում եմ անունս: Էտ տասիրեքով ինչ ասես,թե չենք արել: Մի հատ էլ կողս հո ծիտ չունեյի: Անունը Մայրամիկ էր, ու ինքը լռիվ կյանք էր: Դրան ընկերներիցս մեկի հասարակաց տնից եմ փախցրել: Այսինք խնդրեցի, նվեր տվին: Զարմանում եմ`էտ ծտին ո՞նց էին թրաֆիքինգի զոհ դարձրել:
Կառոչի Երևանում համարյա էն դրությունն էր, ինչ որ երկու հազար տարի առաջ Երուսաղեմում: Սովետը փլուզվել էր, բայց ԿԳԲն քանի սաղ էր, սաղ հլը Սովետ էր համարվում: Էտ մեր շայկեն էլ սաղ քաղաք խզարում էր: Ես էլ մեչների լիդերն էի ու լավ էլ հռետորաբար խոսում էի ու դեմագոգիայով զբաղվում:

Վոբշըմ ինչ գլուխ հարդուկեմ. — <<ԵՍ ԷՆ ՏՂԵՆ ԷԻ, ՈՐ ՀԱՄԵՄԱՏՎԵՑԻ ՄԵՐ ԵՐԿՆԱՎՈՐ ՀՈՐ ՍԻԵՑՅԱԼ ՈՐԴՈՒ ՀԵՏ. ԴԵ ԳՆԱՑԵՔ ՑԽԿՎԵՔ>>… <շարունակելի>

Advertisements

3 thoughts on “Պորճը 2 (շարունակություն)

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s