Նա հանվում էր այնքան արագ ու սրընթաց.
Եվ հաստաբուն մի ծառ անպարկեշտ ու լկտի
Տերևներն էր փետում՝ նախանձից չարացած,
Պատուհանին մոտիկ, պատուհանին մոտիկ։
Կծիկդ բացում ու գլորում ես գետնին.
Սիրտդ ճաքեց աչքերիս առաջ:
Դուրս պրծան ամենքն ու ամենինչ.
Էն պուպուշ խաղալիք արջուկդ,
Որ ծալել, դրել էիր խորքում,
Էն սիրուն վարդագույն շորիկդ,
Որ ճզմված էր սիտիդ անկյունում,
Թափվեցին ահա, թափվեցին ահա:
Չճանաչեցի քեզ, բաժակակիցդ չեղա,
Վարդակարմիր աշխարհիդ ստեղծմանը չմասնակցեցի:
Դու լցվեցիր, հասունացար`
Ճզմելով ամեն խաղալիք ու շորիկ:
Ու չշնչեցինք մենք նույն ուղղությամբ,,
Դու չպատմեցիր, թե ինչպես ես ընկալում Ֆրեյդին:
Հավաքեցիր ամեն իրերդ,
Ու մնացիր նույն տեղում:
Բառս չհերիքեց անծանոթուհուն երգ նվիրելու,
Ու դուրս թափված սրտիդ վարդագույնը տեսնելով,
Մանկան պես երգեցի`
Գղո՜ւ, գղո՜ւ, գղո՜ւ:
Տարածությունը չոքեց մեր առաջ,
Ժամանակն ոտնատակ եղավ:
Լսեցի գիշերվա աղոթքդ,որ
Վերևի փոխարեն ուղղված էր
Ներս:
Չանցա տարածքի վրայով,
Լքեցի քեզ,
Լքեցիր քեզ:
Ներկադ էլ թքեց անցյալի ու ապագայի վրա
Ճռռալեն փակեց սրտիկդ, ու
Սկսեցիր Ապրել.
Գղո՜ւ, գղո՜ւ, գղո՜ւ:
Ժիրայր Ավետիսյանի բլոգը 