Արցունքս չորացավ կոկորդումդ.
Դարդս տվեցի քեզ
Ու սրբատաշ մաշկիդ փորագրեցի
Ամենակարողի պատկերը:
Ինչպես նեղացած շալվարն է
Ձգում որովայնը,
Անպես էլ արցունքս
Խեղդում է կոկորդդ:
Դու ինձնից երբեք էլ երեխա
Չե՛ս ունենա:
Միայն հոգիդ կհղիանա
Ու ուղեղումդ կծնի մի բույլ երեխա:
(Ուրոբորոսի) Սեփական մարմինը կուլ տվող օձի պես
Կուլ կտամ սիրտդ:
Որդերի ու ճանճերի զոհ դարձած հոգիս
Կհռհռա երջանկության վրա:
Պորտիդ տակ կնկարեմ ժպիտ
Որ ԴՈՒ էլ՝
ԻՐԱՆԱ-ԴԵՄՔՈՎդ
Կծիծաղես աշխարհի վրա:
Կրծք-աչքերիդ մեջ նայելիս
Աշխարհի բոլոր որցերը կզոմբիանան`
Այնտեղ գտնելով հերթական սերիալի
Դատարկությունը:
Քեզ նախանձող օրիորդները
Կերազեն
Դիպուկ հարված տալ՝
Պորտա-քթիդ
Իսկ ԴՈՒ,
Ջախջախված ու դատարկ դեմքով,
Էլի կժպտաս`
Ինչպես որ պատվիրել էի:
Տեսնես ինչո՞ւ է
Դեմքդ իջնում վար`
Գլխից մինչև իրան,
Իրանից … Թուրքիա՞
Ժիրայր Ավետիսյանի բլոգը 