Չգրելով

Acta Non Verba

Ես ուզում եմ բանաստեղծությունը վերադառնա նրանց մոտ, ովքեր
վաղուց իրեն մերժել են, շարժի
մարդկանց հետաքրքրությունը, գոնե այնպես, ասես…

Վարդան Հակոբյան

 Տառերը ծնկել են կոկորդիդ, ու

լացդ ճնշում է նրանց. չորս տարի է` չես լալիս:

Մատներովդ ճզմում ես երակապատ աչքերդ,

ծամում ձեռքիդ տակ ընկած բարձը,

հոտոտում երեկվա երջանկությունդ ու

արտաշնչում հուսալքվածի պես:

Մատներդ պարզում ես դեպի պատուհանի լույսը, որ

զեբրաձև ճառագայթների հաճույք պարգևես աչքերիդ.

մոռանալու պատրանք:

Հետո էլի թերթեր կթերթես, ինքդ քեզանից կբանբասես հայելու առաջ,

անաշխատունակությունդ կբարդես ծխածդ վերջին տուփ ծխախոտի վրա, հետո

էլի թերթեր կթերթես:

Քո անկախությունն էլ ճիշտ մեր պետական անկախության պես է`

միաժամանակ սիրուհու կարգավիճակ:

Հետո էլ հացից կհրաժարվես, հետո տրանսպորտից,

հետո էլ սեռական հաճույքից:

Աշխարհի առաջ մերկանալն էլ չի բավի.

կշղարշես ամոթդ:

Գրելով էլ կլցնես հրաժարումիցդ առաջացած անդունդը,

որ երբեք չի լցվի, քանի որ

ճանապարհը ավելի գնահատեցիր, քան` նպատակը:

Չգրելով էլ մարդը կենցաղայնանում է,

սկսում քաղաքականությամբ զբաղվել,

լուծում Աֆրիկայի սովահարների հարցը,

պլաստիրինե ֆիգուրներ շինում`

հոգեկան բավարարվածության համար:

Հետո էլ բավարարվածությունից բավարարվում ես,

թքում հայելու վրա,

կրծում սեփական եղունգները, և ուրիշի,

ապականում սեփական մահճակալը,

գոռգռում քեզնից թույլի վրա,

ինքդ քեզ հակասում, հետո ինքնապաշտպանման համար

պնդում սխալիդ ճշտությունը:

Հետո սուրճ ես խմում,

հետո ծխում,

էլի խմում,

էլի ծխում,

մշուշոտում գիտակցությունդ,

անհանգստանում ստամոքսովդ ու լյարդովդ,

վազում քամու ուղղությամբ, որ ավելի արագ լինես.

շտապում,

շտապում,

շտապում,

շտապում,

շտապում:

Փոքր քրոջս ձուկը սատակեց. հիմա երկնքում է լողում:

Քույրս լացակումաց հարցրեց` մե՞նք էլ ենք սատակելու:

Դանդաղեցնելով քայլերդ` քեզ մոտեցնում ես ձորաբերանին`

քո նախավերջին կանգառին:

Վիզդ հարյուր ութսուն աստիճանով պտտեցնելով`

վերլուծում ես ճանապարհդ:

Չգրելով ապրում են.

շտապում,

շտապում,

շտապում,

շտապում,

շտապում:

Advertisements

մարմնիդ

Ubi fumus, ibi ignis

Ես կգրեմ մարմնիդ վրա,

Կփորագրեմ սերս մաշկատակիդ,

Թանաքով կլրացնեմ մեր տարածությունը.

Իսկ դու սառը ջուր կխմես:

 

Մեր հալոցքի կաթիլները կխառնեվեն.

Իսկ դու կծխես ու կերգես:

 

Մեռնողի դանդաղությամբ կշնչեմ բույրդ.

Իսկ դու կծխես ու կհամբուրես ուսս:

 

Ես կգրեմ մարմնիդ վրա,

Թուղթս կավարտվի

Ու ես

Կգրեմ մարմնիդ վրա:

Հ.Հլ. 

 

Պոեմ ինքնապայթեցման (69+)

semel in anno licet insanire

Հիվա՜նդ եմ, բարի՜ արև, շողա՜, շողա՛…

Միսաք Մեծարենց

… որ ունեք արյան տեղ -մեզ
ու խլինք — խելքի փոխարեն.

Եղիշե Չարենց

Կռկռոցդ թմբկահարում է ականջներս,

Դու անարյուն ես մեռնում:

Բեեղզեբուղը դուրս է պրծել ափերիս ճաքերից,

Ու մազերս անխնա պոկրտում:

Ո՞ւր են ցուցամոլ էշերը,

Աչքերս արյուն է տենչում:

Ձախումս մի բութ իր,

Ու ցրիվ գլուխ,

Ինչ անճաշակությո՜ւն:

Արդեն հիշել եմ մորդ, քույրերիդ,

Քո հին սերերին, բարեկամներիդ,

Ցեղակիցներիդ, քարտուղարուհուդ:

Դեռ արյունդ եռում է ափերիս մեջ:

Սրտիդ վերջին կտկտոցները

Հանգստացնում են հոգիս:

Քո մատներն այլևս

Չեն հասնի իմ էգերին:

Շսմա՜հ:

Ա՜խ, ինչո՞ւ մայրդ քեզ համար,

Չերգեց գույների լեզվով,

Կամ ինչո՞ւ ընկերդ մոտիկ,

Քեզ լքեց կռվի ժամանակ:

Դու դարձար բարկացած ու նեղված,

Հայհոյեցիր շուրջդ ու քեզ,

Ձգվեցիր երկար ու բարակ,

Որ սեփական անդամդ ծծես:

Շղարշի՛ր հոգիդ հոգնած,

Շշուկով շշմեցրու ինքդ քեզ,

Շիկացրու վերքերդ բաց,

Շփոթվի՛ր, շպրտի՛ր,

Շսմա՜հ:

Կսպանեմ քո հոգին նեղված,

Կազատեմ ինքդ քեզանից,

Ինչպես կովբոյն է հրաժեշտ տալիս,

Իր սիրած, վիրավոր ձիուն:

Կհանեմ հաջաթս անգին,

Ճտտացնեմ թշիդ, ճակատիդ,

Որ եռա քո ֆիթիլն

Ինքնապայթեցման:

Ու հագած սապոգը կովբոյի,

Կխառնեմ աղիքներդ ու ստամոքսդ,

Արնոտած սապոգով ես ահա,

Կնկարեմ անունդ,

Ձյան վրա.

Ինչ անճաշակությո՜ւն:

Քո տատն էլ հին ու բարի,

Որ ճլվզ-ճլվզ կքայլեր,

Ձեռքով դեպ իրեն կկանչի,

Դու սիրուն թոռնուհի գանգրահեր:

Իսկ ես էլ շարունակ կաղտոտեմ,

Տատուդ հետ միացման ճամփան,

Նավթ ու փոշի կխառնեմ,

Արյունդ սարքեմ քիմիական:

Ու կերգենք էս երկրում օրգանիկ,

Թե ինչու են կանայք տգեղ,

Ու բազմենք իրարու, հռճվենք,

Տգեղի ու գեղեցիկի ֆոնին:

Կսպանեմ քեզ դանդաղ՝

Խռխռոցիդ մեջ երգեր փնտրելով,

Ու քո տանն հակասեռական,

Կլցնեմ մեր սիրո բույրով:

Քո դիսցիպլինար ճիպոտը,

Թաթախած աղաջրի մեջ,

Թեժ կարմիր բծեր կգծի

Քո նրբին, թափանցիկ մաշկին.

Ինչ անճաշակությո՜ւն:

Չէ՛, կգրկեմ քեզ պինդ,

Ու կերգեմ գույներ, ծիածան,

Ականջիդ կգոռամ լռություն,

Որ փոխես միտքդ

Ինքնապայթեցման:

starl’amor che move il sole e l’altre stelle

Դանթե

Ես ծնվեցի քո մեջ

Դու ծնվեցիր իմ մեջ:

Գույներով կլցնեմ հոգիդ,

Լեռներով կպատեմ ծովդ՝

Ոչ թե ազատությունդ սահմանափակելու համար,

Այլ՝ պաշտպանելու:

Ինքդ քեզ կնվիրես Պոսեյդոնին,

Կգրկես ինձ թավջութակի պես,

Ու կսրբենք մեկս մյուսի ավելորդը:

Կզրոյացնենք աշխարհի նշանները,

Ու մեր ստեղծած միակ ուղենիշը

Կհարթի ճամփան:

Կփլուզենք Խոսքը՝

Հանուն նորի ու հավերժի:

Կծնես Գերագույնը.

Կսնենք, կսնենք:

Օ, Բիատրիս,

Ճանապարհորդիր դրախտդ ի վեր:

Գառանից խնդրիր մաքրություն,որ

Իրականությանդ մեջ թող փայլի ապագադ,

Ու ժպտա

Զի կա այն,

Ինչ շարժում է արև

Եւ աստղեր:

Ալմաստ

diamond

Պոեզիան շարեցի մեր տարածաժամանակի միջև:

Քո անտաշ գեղեցկությունը քերծեց հոգիս,

Ճաքեց հոգուս երկնագույնն ու

Սառեցի քո հրեշտակային լույսից:

Օ՜, չաստվածներ անցյալի ու ապագայի,

Այրեցե՜ք, խնդրեմ, աղջիկ-փայտիկին,

Լվացե՛ք ձեր երեսը, օծեք այն ծխով`

Վառվող աղջկա:

Կկլանեմ քեզ ականջով, աչքով,

Համդ կփորձեմ, հոտդ կշնչեմ,

Կզգամ քեզ զգայարանով վեցերորդ ու

Կշարեմ պոեզիան մեր տարածաժամանակի միջև:

Լուսինե

moon

Լուսինե՛, գլորի՛ր սերդ մարմինս ի վար:

Շնչիս հետ կկլանեմ կապտասպիտակդ,

Կսառչե՛մ քեզ հետ, քեզ մենակ չե՛մ թողնի,

Դու միայն.

Գլորի՛ր սերդ մարմինս ի վար:

 

Լուսինե՛, արձակի՛ր Օրիոնի գոտին

Ու դաղիր Երկրի ծովերին,

Սե՛ռ արա ալիքների հետ,

Սե՛ր արա, սե՛ռ արա:

 

Լուսինե՛, ուսդ համբուրելուն մեկտեղ`

Ինձ էլ համբուրիր:

Էմբրիոնի պես կկծկվեմ մեջդ`

Սպասելով գալիք մետամորֆոզին:

 

Քոնը մահ էլ չէ, այլ` մահիկ:

Լուսինե՛, ինձ մի՛ լսիր,

Լուսինե՛, ինձ մի՛ լսիր,

Լուսինե՛, ինձ մի՛ լսիր,

Ուղղակի`

Լուսինե՛, գլորի՛ր սերդ մարմինս ի վար:

Վիժվածքը (հայեցի կիսագլոսոլալիա 69+)

9Երբ Օնանը հասկացաւ, որ զաւակը իրենը չի լինի, իր եղբօր կնոջ ծոցը մտնելիս սերմը թափեց գետին, որպէսզի զաւակ չտայ իր եղբօրը։ 10Օնանի արածը Աստծուն դուր չեկաւ, ուստի նրա հոգին էլ առաւ։ 

Ծննդոց 38

Սռռա՜հ, Կիկիմո՛ն:

Օ՜, սիրելի՛ Հոմո՛ւնկուլուս,

Դո՛ւ, դուրսպրծո՛ւկ Բենիամին:

Յախախոտա սիսիոլին,

Սռռա՜հ ու դուրս թափիր հոգիդ:

Ձեռքերդ հեռու կոկորդիցս,

Ազազիէլ,

Բե՛լ, այրի՛ր սրան,

Խնդրեմ:

Օ՜, սիրելի Հոմո՛ւնկուլուս,

Ծորա Թամարի արգանդից,

Մագլցիր անխնամ հեշտոցի մազածածկույթով

Վեր, Վե՛ր, Վե՜ր:

Սռռա՜հ, Կիկիմո՛ն:

Լցրո՛ւ տաճարիս ճաքերը,

Լո՛ւյս պայթեցրու,

Հա՜վետ:

Օ՜, Ապո՛ֆիս` բարձրյա՛լս,

Ողողի՛ր ինձ.

Հանձնվում եմ:

Սռռա՜հ, Գիլգամեշ,

Ընկերացիր ներսիս Էնկիդուի հետ,

Հաղթիր ինքդ քեզ:

Օ՜, Իշխան Ճանճիկ,

Հալվում եմ,

Սռռա՜հ:

Ձեռքս գրպանիս,

Շփվում եմ հետդ,

Բարի՛ Մամոնա.

Քեզ շատ են սիրում:

Սիլիսիոն կաղատ

Բակմալիս բյինխյոլ,

Հանգչիր հղիի,

Փորիկ-ճաղատին:

Քո բարձ-կրծքերը

Հանգիստս են,Ամեն:

Լիկիլյոն, աքբեր,

Կուսության արյուն:

Շունչ քաշիր.

Պատիր ճակատդ սառը քրտինքով,

Տարածիր սեռական բույրդ,

Օ՜, Մարգարիտ, Սռռա՜հ:

Ծի՛տս, չտառապե՜ս,

Պայքարն անիմաստ է,

Ջուր խմիր,

Վաճառիր հոգիդ, մարմինդ,

Ինձ,

Ազատվի՛ր,

Սռռա՜հ:

Կեսարին (69+)

Let me be, was all I wanted. Be what I am, no matter how I am.”
Henry Miller (Stand Still Like the Hummingbird)

Գրի՛ր, որ

Ծծում եմ սեփական

Անդամս,

Ինչո՞ւ ոչ,

Ինչո՞ւ ոչ,

Ինչո՞ւ ոչ:

Ցեխակոլոլ,

Ներկալվա,

Փոշեհագուստ,

Ու մի կլոնծ

Փոշի` սպիտակ,

Հատիկ-հատիկ շարված

Հստակ:

Քթանցի չափով փաթաթված

Դոլլար,

Ու մի կլոնծ

Փոշի` սպիտակ:

Տղերքիդ դաս,

Որ կարող են նրանք ժպտալ,

Առանց

Փոշի,

Առանց բաժակ,

Մի կտոր ծուխ,

Մաքուր երակ:

Այդ մայրաքունը

Պատռել է լյարդը,

Լեղի է թքում,

Իսկ ես փոշոտ եմ

Ամիսը մեկ,

Why not?

Why not?

Թե տղերքս

Լավ սովորեն,

Ես կգնեմ

Նոփ-նոր Ipad:

Ես սիրում եմ աղջիկներին

Լմփլմփալեն,

Ճլթճլթալով,

Չորս մատներով:

Գրգռվում եմ տղաներից

Ճտճտալով,

Ծփծփալեն,

Ու շատ ուժգին

Ահասարսուռ:

Թե փոշոտ եմ,

Զգում եմ ինձ`

Անդամածայր`

Դյուրագրգիռ:

Հա, դու գրիր,

(ինձ է ասում)

Որ

Ծծում եմ

Սեփականս,

That’s it.

Why not?

Ահ, սեռոտե:

Նարեկն Աստծո հետ (69+)

_Ես ուզում եմ Իտալիայի դրոշն ու Ռիչարդ Բախի Ջոնաթան Լիվինգստոն անունով ճայը:

_Դուք կարող եք ստանալ դրանցից միայն մեկը:

_Ուրեմն Իտալիայի դրոշն եմ ուզում:

_Cum deo:

_Cum deo:

Նարեկը Երևանյան բոհեմի` անգիտակից բոհեմի, անթագ ասպետն է: Գնչուական` բոհամական կյանքի կառկառկառկառուն ներկայացուցիչը ավանդապաշտ ընտանիքի զավակ է: Գուցե պահպանողականության դեմ պայքարն է նրան դուրս շպրտել դեպի փողոցները:

_ Ատում եմ մաթեմատիկան:

_ Ես էլ:

_ Հա բայց խի՞:

_Ովտև մաթեմատիկայում ամեն ինչ ճշգրիտ ա. 2×2=4:

_Ճիշտ ա ասում:

_Ա՛յ Նա՛ր, ի՞նչն ա ճիշտ ասում: Երևի պատմությունը ավելի ճշգրիտ գիտություն ա, քան թե մաթեմատիկան: Դու էլ ուրիշների ջրերը ընկնելու համար մի հատ ես:

_ Հա, բայց ես փոքրուց էլ չեմ սիրել մաթեմատիկան. չնայած` մաթեմիս դասատույի դոշերը լավն էին:

_Դմբո՛,_ Լիլիթն եզրափակում է եռակողմ զրույցը` փախչելով պատասխանատվությունից:

Նարեկի մոտ սիրո ընկալումը բացակայում է. իսպա՛ռ: Ինչպես որ լիարժեք երջանիկ մարդը պատկերացում չունի երջանկության մասին (տեսականորեն այդպես պիտի լինի), այնպես էլ Նարեկը գաղափար չունի սիրո մասին:

_Ա՛զս, էսօր մի հատ աղջկա հետ եմ ծանոթացել… վոբշմ չպատմեմ…

_Արա՛, դու մոռացե՞լ ես, որ նշանված ես, արդեն տարուց ավելի:

_Է՜, դե՜, արա՛, էլի պապականդ կոխի՞ր: Ես ինչ եմ ասում, դու` ինչ:

_ Հա լավ, բա հետը եղե՞լ ես:

_Հըմ… կույս էր:

_Էդ կուսակերությանդ թարգը չտվիր էլի: Հազար եմ ասել, միշտ անալ-ի օգնությանը դիմիր, որը էս քաղաքում գոնե մի քանի հատ կույս մնա` պսակվելու հմա:

_ Արխային, սո՛ւրբ ջան, քե խմա մի երգու հադմ մատղաշ կպահեմ:

_Էշ ես էլի:

Նարեկը լիբեռիզմի պրոպագանդողն է մեր հին ու նոր քաղաքում, բայց չգիտի` դա ինչ է նշանակում:

_Հա, ես տղա էլ եմ ծ*ցրել:

_ Յա՜յք, արա՛: Որ ինտեռնետում գրելուց լինեի, մի քանի ա-ով Յաաաաաաաաախք կգրեի:

_Հա, ի՞նչ, լիքը լավ տղեք տղա էլ են ծ*ցնում:

_Կարող ա էշ էլ են *ունում: Վոբշմ, յաաաաաաաաաաաաաաաաաաաախք: Լավ ա չասիր` Գիժ Արսենի հետ էլ զաս ես կպել:

_Բա էդ պատմությունը չես իմացե՞լ:

_Յաաաաաաաաաաաաաաախք:

_Ինքը պադյեզդում դայաղվավ: Ասեց` արի քեզ փարատեմ:

_Վոբշմ, էլ ինձ պաչիկով բարև չտաս: Յաաաաաաաաախք:

Նարեկի մոտ սահմաններն իսպառ բացակայում են: Նա իրագործում է մեր բոլորիս երազանքները` առանց գիտակցելու:

_Ազս, մի բան ասեմ, ոշ մեգի չասես: Չնայած գիտեմ` բեյնից բո* ես, վաղը մսյօր կարող ա թերթ-մերթում տպես:

_ Չես ուզում, մի՛ ասա:

_Ժենիկի հետ եմ եղել: Մեր սիրած կռիշում:

_Դու էլ սաղ քաղաքը *ունիր` պրծար, հիմա էլ մեր ախպերուհիների՞ն ես անցել:

_ Ազս, դե հընգերական սեքս էր:

_Հա, բա թենց ասա, թե չէ ես դրա մեջ կարող ա քիչմ անբարոյականություն գտնեյի: Ժենյային հլը նեոնացիստները չե՞ն վառե:

_Հլը չէ: Հը հը: Բայց մարդու չասես: Սոնան որ իմացավ` լավ չի լինի:

_Խանդըմ-մանդըմ ա՞: Հըհըհահահաաաաաա:

_ Հա: Հը, հը, հը այ այ աաաաաաաաաայ:

Նարեկը քանդում է բոլոր կարծրատիպերը: Նարեկը քանդում է նաև իր մեջ կարծրացած Նարեկին:

_Մարշալ Դավոյի ասած (իրար հետ միասին արտասանում ենք) ` հմի չեմ ջոգըմ. էտի սրա քուրն ա՞, նրա հընգերուհի՞ն, թե՞` քո քաձը:

_Հիմա չեմ ջոկոււմ. նա սրա քո՞ւյրն է, դրա ընկերուհի՞ն, թե՞` քո քոծը:

_Հը հը հը այ այ աաաաաաաաաաաաաաաաաաայ

_Հը, հը: Ազ, հլը Վթոյին զանգի, տենանք ատեցը տունն ա: Համ էլ ասա` թո զիբիլնոցը հավքի, իշնի քաղաք, Բայց թո Ֆաք յույին ձեն չտա:

_ Ապե, դու նայի, ես Կասկադ լռված եմ: Ես Օպեռայի կանգառի միաշկանի Սաքոյից էլ ուշ եմ տուն էթըմ:

_Օկ, ապեր, դե կտեսնվենք:

Նարեկն իր հոգևոր մակարդակում շատ պարզ մարդ է: Նրան պետք չէ խառնել նեոգառլախիստական գաղափարախոսություն ունեցողների հետ: Նա Կեղտի մեջ թաթախվում է միայն մարմնապես, և ոչ երբեք` հոգեպես: Երևի էստեղ հոգու բայցակայությունը կա:

_Նա՛ր, արի էթանք գառլախնոց` Կասկադից անդին:

_ Էտ անդին-ի մամենտը չջոգի, բայց` կարելի էր ձրի վիսկի ս կոլայ ծվցնել: Յալլա՜:

_ Հլանք: Բայց էս պատմությունը ես եմ գրելու:

_ Բան չջոկի:

_ Կարևորը` կարդացողը ջոկեց: Ընթերցո՛ղ, քեզ հետ եմ, ասում եմ, որ էս մասը ես հորինելու եմ:

_ Լավ գնացինք:

***

Գառլախնոց, կամ Կասկադից անդին

Ես ու Նարոն Կասկադից ծռվում ենք դեպի գառլախնոց: Գառլախնոցը, որը գտնվում է Կասկադից անդին, մոտավորապես գրասենյակ է:

Ես խնդրում եմ Նարեկին, որպեսզի դռան զանգը նա տա, քանի որ զզվում եմ զանգի կոճակին սեղմել. կարող ա լավ տղեքը վրեն թքած-շռած լինեն: Նարոն զանգը տալիս ա: Գրասենյակից կանչում են ներս: Արդեն պադյեզդից փչում ա թարմ սպերմատազոիդի հոտը: Բասը մեր գանգերն ա ժխշում, մուզիկան լցվում ա վրաներս: Ժաա տիրում:

_ Արա՜, էն ում ախպերներն ե՜ն,_ Մոտենում է Ֆաք Յուն ու փաթաթվում երկուսիս:

_ Նարս, էկա՞ր,_ Նկատելով Նարեկի` Իտալիայի դրոշով տռուսիկը` մեզ մոտ է վազում Լուսոն, փաթաթվում Նարեկին` ձեռի հետ էլ բդելով, էէէ, ճմկտելով Նարեկի ցամքած ոռը:

_Դքցկ, Դկզկ, I’m sexy, & I know it,_ ասում է երաժշտական կենտրոնը:

Ներս ենք մտնում հյուրասրահ, ու Նարեկը ոգեշնչվելով երաժշտությունից` անշարժացած պառկում է գետնին: Ինձ է մոտենում Լյովը:

_Ախպերս, որ դու եսսսս: Չայ, Կոֆե, Պատանցո՞ւյեմ:

_Պաչ, պաչ, պաչ: Չէ, Ազ, վոդկա, պիվա, պայեբյոմսյա: Հը հը:

_ Բոց ես էլի, խոմ զոռով չի:

Մուզիկան ծակում է բոլորիս թմբկաթաղանթները: Բոլորիս թարթիչները տակտի տակ իրար են հպվում: Սենյակի մեջտեղում պարում են կիսալկտի տիօրորդները: Նրանց են դիտում անկյունում մեկ շարքով նստած կիսաբիձեքը, գրգռվում են, ու սկսում են բդել… մեկմեկու: Արագի մեջ սենյակ է մտնում Ֆարմանյան Սամոն, ու արագի մեջ էլ հեռանում (թե ինքը տուտ պռիչոմ, ես էլ չեմ ջոկում):

_Գայ, պուպուշ աղջիկ, ջեբտ կարող ա մի կասյակ պլան ըլնի:

_ Չէ, ախպերս, մոտս էս մի կլոնծ պլաստիրինն ա ու ֆսյո: Բայց մի հինգ հոգու կտրաքցնի:

_ Դե ես էթամ, բուլիկը բերեմ,_ Ասում է Տրի բագատիրյայի մեջի աջ կողմի տղեն, ու գնում տուն, անվերադարձ:

Նարոն դեռ մեջքի վրա պառկած է սենյակի մեջտեղում, միայն քամակն է վեր ու վար անում` երաժշտությանը համընթաց: Ես էլ հընթացս պատահաբար չափալախում եմ Սամսոնին, ու պատահաբար թքում եմ էն ակնոցավոր գեներալի վրա ու ընկնում Չեխովի հայտնի հերոսներից մեկի օրը:

_Խուժաններ, զուգարանն ազատեք: Ըտեղ ուրիշ բնական կարիքներն են հոգում,_ պոռում է գրասենյակի քարտուղարուհին:

_ Հասս, լա՞վ ես: Հո էլ սիրտդ չի խառնում:

_Չէ, ամեն ինչ լավ ա:

_ Զասվե՞նք,_ հարցնում է վերը նշված զուգարանը զբաղեցրածներից տղան, ու լպստոցը շարունակվում է:

Հյուսասենյակի մեջտեղում շամպայնը պայթում է, պզում տիօրիորդների շորերին ու դեռևս պառկած Նարեկի վրա: Մեկն անկյունում փսխում է տելեվիզորի վրա, որով ելույթ է ունենում Լևոնը` Տեր-Պետրոսյան:

_Արա՜, հլը պադյո՜մ արեք,_ Վայ, էս ուրիշ պատմվածքից էր. խառնվում եմ ես ու շարունակում տառեր ցփնել wordpress-ի բորդին:

Կիթառն ինքն իր լարերն է տմբտմբացնում, կիսաբիձեքը շարունակում են բդել մեկմեկու: Անյունում հետ տվողը էլի հետ է տալիս հեռուստացույցի վրա, որով այս անգամ ելույթ է ունենում Տիգրանը` Կարապետըվիչը: Գրասենյակ է մտնում հեթանոս Ռազոն ու էլի արագորեն հեռանում: Փսխողը տելեվիզորի վրայից սրբում է իր փսխանք, քանի որ տելեվիզորով ելույթ է ունենում Ս.Ս.-ը: Գրասենյակի քարտուղարուհին մի դույլ մեզ է վերցնում ու լցնում պառկած Նարեկի վրա: Նարեկն օյաղանում է ու դուրս պրծնում դեպի պատշգամբ, որտեղ ֆսսում են Գայուշի տված պլաստիրինը: Նարեկն այս գարշանքին չի դիմանում ու պատշգամբից իրեն ցած է նետում` իր հետ տանելով նաև ինձ:

_էս ի՞նչ գառլախնոց բերիր,_ թռիչքի ժամանակ հարցնում է Նարեկը: Մենք պարաշյուտներս բացում ենք, ու վայրէջք կատարում Պինգվինաշենում: Պեպեն դեբիլ-դեբիլ բաներ է ասում, մենք էլ ոտքերով խաչեր ենք անում, գնում ենք, գնում: Ու ստեղ պատմվածքը վերջանում է:

***

Նարեկը սիրում է հաճույքի անդադարությունը.

_Ազ, մոտս լավ ֆնդո կա:

_Լավ է, սիկտիրդ քաշի, հավեսդ չունեմ: Ուզում ես էրեխեդ անգջներով ծափ տա՞ ու հոր նման դեբիլ ժպիտ ունենա՞ դեմքին:

_Հոյս այև, չէ:

_Դե ուրեմն, բարի գիշեր: Ու հանկարծ չփորձվես Կոմիտասի արձանի տակ շռել: Կարա-Բալայի արձանին էլ էլ մի ծխցրու: Դե թռանք տուն: Չնայած քեզ ինչ տուն:

_ Արխային, արդեն ունեմ:

_Փառք Աստծո:

_Cum Deo:

_Գիդամ:

Էպիլյոգք

Այսօր` մայիսի 20-ին, 2012 թվական, մոտավորապես 7-ի կողմերը, Լոս Անջելեսից նկատելի էր Արևի խավարում: Ես այս գրառումն էի ավարտին հասցնում, երբ տեղեկացա այդ մասին: Վերցրեցի լուսանկարչական ապարատը, արևային ակնոցս պահեցի դրա դիմաց, որպեսզի կարողանամ նկարահանել խավարվող արևը, որը մայր էր մտնում: Նարեկն էդ արևի պես է. ինքն իր գրկում ընդունում է ցանկացած լուսին, այդ պատճառով էլ տեղ- տեղ խավարում է:

***

_Նար, քե խմա ամենակարևոր բանը ի՞նչն ա:

_Ազատությունը:

_Գիտեի, որ էդ կասես: Cum deo:

_Cum Deo: Մեծատառով Աստծո հետ:

_Ոնց ասես, բռա՜տ:

Հ.Գ.

Նարեկի խնդրանքով և հորդորներով` հայտարարում եմ.

Տվյալ գրառման մեջ բացարձակապես իրական կերպարներ ՉՉՉՉՉՉՉկան: Բոլորը մտացածին են և հանդիսանում են իմ հիվանդ երևակայության արդյունքը: Անունների և միջադեպերի համընկնումը ՊԱՏԱՀԱԿԱՆ է: Շնորհակալություն ուշադրության համար, դռները փակվում են, հաջորդ կայարանը` Բութանիա` Հովոյենց յան:

Ցրված բաներ

Իսկ հետո ուշ կլինի: Իսկ ավելի ուշ` շատ վաղ է: Լուսաբացին լուսինը թաթիկով կանի, քմծիծաղով կդիմավորի արևին, իբր թե, տե’ս, ինչ լինում է, իմ արքայության օրոք է լինում`մարդաստեղծման արարողությունների մեծ մասը: Հետո էլ. հետո էլ խաշից ու բոխկից բխկացողների քանակը կավելանա, ու ամեն ոտակեր իրեն կդասի խաշի արքայության մեջ իշխանների դասին:

Չէ’, ելակով լի համբույրդ չգերեց ինձ. չխաբեցի’ր: Աչքերդ ծորացին ափերիդ մեջ, թե` տեսե’ք, տեսե’ք, լալի’ս եմ. էլի չխաբեցիր. չխաբնվեցի: Սառը քրտինքն էլ կծորա մարմնովս մեկ` քո համբույրների պես: Քո բալիկն էլ ամենևին ինձ նման չէ:

Արևին էլ կնայեմ մատների արանքով, ինչպես քո անառակությանը, ինչպես ի’մ անառակությանը: Քո սրտում կլինեմ ոտքի ճկույթի պես` լռիվ անպետք: Բառերս էլ կհոտոտես, կտեսնես, որ բարի է բուրում: Պորտից ներքև էլ ամենինչ կքրտնի. սառը ցնցուղը կլվանա համբույրներդ: I

_Կբարևեմ, կկծեմ ականջդ, մատներովս կխաղամ բլթակիտ հետ, վզիդ արյան զեղում կպարգևեմ ու դու կթրջվես,_ մոծակն ասաց փղին:

Տե’ս, ելակը պոչը խաղացնելով` մոտենում է քեզ: Կհարձակվես ու չես խփի: Կմռանչաս` առանց կծելու: Շուրթերովդ կգրկես քեզ մոտեցող ելակն ու վերին ու ստորին թարթիչներդ կբարևեն մեկմեկու:

Դասարանի վերջում նստող Սաքոյի արած վերջին հիմարությանը ոչ ոք ուշադրություն չի դարձնի: Նա իր գաղտնիքը տապալել էր գետնին ու ոտքերն էր սրբում վրան:Մեր ամենամեծ գաղնիքները միշտ էլ ամենաամոթալի գաղտնիքներն են:

Քո նախանախկին սերն էլ դուրս կպրծնի սրտիցդ, ինչպես խորխն է փախնում թունդ ծխողի կոկորդից` հազի ժամանակ: Ի. Ինդիրի Գինդի, Մուհատմա Գանդի

Աղիներիդ գռգռոցից աքաղաղը կարթնանա ու շփոթված` ծուղրուղու կկանչի. ապե’ր, ծուղրուղուի ժամը հիմա չի, ձայնդ կտրի’ր: Դեռ չծնված երեխադ քացով կհարվածի ամուսնուդ մռթին, երբ վերջինս հղիությանդ ականջ դնելիս կլինի: Մուղամաթն ու կլասիկան ուղեղիդ կիսագնդերը կխառնեն իրար, ու աշխարհը էլի կֆսսա~. առանց քեզ էլ կֆսսա~:

Գլուխը տմբտմբացնելով, քամակը քորելով, քրտնած մեջքը փակելով ու գաղտագողի գազեր հանելով` բիձուկը կմոտենա իր սեփական հնամաշ երթուղային տաքսուն, կպառկի տակը, առանց ձեռնոցի կստուգի ամեն յուղ ու բան, բենզինը կկաթա քթանցքի տակ, կշնչի ու կֆսսա~, կշնչի ու կֆսսա~, ինքն իր երաժշտությունը կլսի թմբկաթաղանթից անդին, կշնչի ու կֆսսա~:

Այսօր Մալիբույում սպասվում է առանց տեղումների եղանակ: Գեոմագնիսական դաշտը… դաշտը լի է իմ սիրած ծաղիկներով` հազար գլխիկներ, մանր թերթիկներ: Նա էլ երբեք չի խառնվի իրար` զուգարանի թուղթ ման եկողի պես:

Քո երեխան իմը չէ’, ո’չ էլ ամուսնունդ: Նախանախասիրուցդ մնացած հուշերը գրանցիր բալիկիդ օրագրում, թքոտած ցուցամատով թերթիր այն այնքան, որ թուղթը դեղնի: Դու միշտ էլ բուլկի ավելի շատ ես սիրել, քան թե տրամվայով զբոսանք: Լավն ես, պոնչո’, ուղղակի մի քիչ ինձանից բոյով էիր:

ից-ից-ից քեզանից

ին-ին-ին սարի կատարին

նվիրվում է ծաղիկներին