Փոսը

*

*                       *

Հիմա ես փոսի մեջ եմ:

Ինձ թվում է, որ ինձ օգնող չի լինելու: Ես եմ ընկել այս փոսի մեջ, թե ինձ նետել են այստեղ, ինձ համար այդպես էլ հարցական մնաց:

Փոսը շատ նեղ է և չի թույլատրում ինձ կատարել որևէ շարժում: Ես այնքան նեղված եմ, որ չեմ կարողանում նեղվել իմ վիճակից: Գոնե բախտս բերել է, որ գլուխս նայում է վերև, իսկ փոսը ծածկված չէ կափարիչով:

Ճիշտն ասած բախտս շատ բաներում է բերել. հարազատներս առողջ ու երջանիկ են, միայն պապս անցած տարի հեռացավ կյանքից: Կարելի է ասել, որ իր բախտն էլ բացվեց. ո՞վ գիտե: Շրջապատի կողմից սիրված ու հարգված եմ:

Այստեղ` Կովկասի լեռներում, ինձ բավական լավ եմ զգացել: Լեռները միշտ նեցուկ են եղել, բարձրացրել են ինքնավստահությունս:

Բայց ո՞ւր եմ ես հիմա: Ինչպես տեսնում ես, ինչպես տեսնում եմ, ես հիմա փոսում եմ, որից չկա ելք:

Արդեն երկար ժամանակ է, որ փոսի պատերն ու մաշկս ձուլվել են իրար: Ես ձուլվում եմ փոսին: Այս կույր խլուրդն իր բույնն արդեն սկսել է փորել իմ օրգանիզմում:

Երանի՜ խլուրդ լինեի, լինեի կույր, որ չտեսնեի երկինքը, որ փոսից վերև է, և երջանիկ լինեի փոսի մեջ: Այստեղ կլիներ իմ բույնը, այստեղ ինձ հրաշալի կզգայի: Բայց ես խլուրդ չե՛մ, ու կո՛ւյր չեմ: Այդ դեպքում ի՞նչ եմ ես, կամ ո՞վ եմ ես: Տվյալ պայմաներում հաստատ է, որ ես փոսի ամենաշարժուն օրգանն եմ:

Հիշողությունս հուշում է նաև, որ ես նախ և առաջ մարդ եմ: Ես ստեղծվել եմ հողից և դեպի հողն էլ պիտի վերադառնամ: Այդպես ՆԱ է հրամայել:

Մի րոպե. ես հիմա փոսում եմ, ճի՞շտ է: Ու եթե կամաց-կամաց ձուլվում եմ փոսին, հետևաբար դառնում եմ հող: Բայց իմ ժամանակը դեռ չի եկել: Իմ հարազատներն ու շրջապատը դեռ իմ կողքին են: Կովկասի լեռները դեռ կանգուն են: ու ինչո՞ւ եմ փոսի մեջ. չգիտեմ, չգիտեմ, չգիտեմ …

Լավ է` գետնին չեմ կարողանում նայել:

Մեր դարի ութսունական թվականներին սովետական գիտնականները երկրի ընդերքը ուսումնասիրելու համար փորեցին տասներկու կիլոմետր երկարությամբ, երկրին ուղղահայաց փոս: Այստեղ իջեցրեցին ձայնագրիչը, որպեսզի ձայնագրեն ընդերքում տեղի ունեցող ռեակցիաների, շարժումների ձայները: Ձայնագրությունը լսելուց հետո սովետական աթեիստ գիտնականները հայտարարեցին, որ եթե նույնիսկ նրանք չեն հավատում Աստծուն և դրախտի գոյությանը, բայց դժոխքի գոյության ապացույցներ նրանք ունեն: Ձայնագրության մեջ լսվում էր լաց ու ճիչ:

Էլի եմ ասում` լավ է, որ չեմ կարողանում ներքև նայել, որտեղ միգուցե գեհենն է:

Այս ընթացքում ես` արևապաշտս, փոխեցի կրոնս:

Երկա՜ր նայում էի վերև ու չէի նկատում, որ արևն անցողիկ է: Եվ անցողիկ են բոլոր երկնային մարմինները: Անցողիկ է նաև երկիրն ու ամեն երկրայինը: Հավերժ է միայն երկինքը: Դու հավերժ ես` ի՛մ հավատ:

Այդ հավատով էլ ուսում եմ դեւրս գալ փոսից: Շա՜տ մնացի այստեղ: Գոնե փոսիս մոտով անցնող-դարձող լիներ, գոնե չնկատելով ինձ` թքեր փոսի մեջ: Գոնե այդպես կլինեի ինչ-որ բանի համար կարևոր: Կարևոր` ոչնչի համար:

Դուրս եմ ուզում ագալ փոսից. երկա՜ր մնացի:

Հիշում եմ, որ այնտեղ` երկնքի հաստատության վրա նստած է ՆԱ, որն ինձ ստեղծեց հենս այս փոսից: Չեմ հիշում նրա դիմապատկերը: Ոչ ոք ոգի չէր առել` պատկերելու նրան: Հիշում եմ, որ մանրանկարներում եմ միայն նկատել նրա պատկերը, ավելի ճիշտ պատկերի չնչին մասը` Սուրբ աջը: ՆԱ բոլորիս ցույց է տալիս իր աջը, բոլորիս ուղորդում դրանով, օծում, օրհնում, ինչու չէ նաև հրամայում նետվել դեպի փոսը:

Քանի որ ես շատ եմ ուզում դուրս գալ այս փոսից, ես չեմ գտնում այլ տարբերակ, քան աղոթել նրան, աղերսել դուրս բերել փոսից:

Ու ՆԱ կանչում է ինձ: Բայց ոչ իր մոտ: Իր մոտ գնալու համար ես դեռ բավական ժամանակ ունեմ: Ես երկիր եմ դուրս գալու, այն երկիրը, որի սիրում եմ և որն անցողիկ է:

Ես դուրս եմ գալիս փոսից:

*

*                       *

Անունս Ադոնայ է:

Չեմ հիշում, թե երբ եմ ծնվել: Համենայն դեպս ոչ մի փաստաթուղթ, կամ որևիցե վկա չկա, որ հաստատի ծնունդս: Միգուցե ես չեմ էլ ծնվել. չգիտեմ, չգիտեմ, չգիտեմ …

Կյանքն ին հանդեպ դաժան է եղել: Ես որբ եմ:

Չեմ հիշում ո՛չ մանկությունս, ո՛չ էլ երիտասարդությունս: Ես միշտ ծեր եմ եղել: Հիշում եմ, որ միայնակությունից հոգնելով“ վեց օրում ստեղծեցի այն ամենը, որ գոյություն ունի: Իսկ յոթերորդ օրը նստեցի երկնքի հաստատության վրա, և երկրի ջրերը եղան ինձ պատվանդան:

Չեմ ունեցել մանկություն, բայց մանկական խաղերը միշտ էլ ձգել են: Կյանքումս աշխատել եմ վեցը օր, և աշխատանքային գլուխգործոցս խնդրեմ` հողողեն մի արարած: Սրանք բավական բազմացել են և երկար ժամանակ է` զվարճացնում են ինձ: Իսկ վերջում, չարաճճի երեխայի պես, այս հողեղենների մի մասին ես կքառատեմ, մեծ մասին կվառեմ, իսկ քչերին, ովքեր ինձ լավ ծառա եղան և սիրեցի նրանց, կթողնեմ հավերժ ապրելու, բայց ուշադրություն էլ չեմ դարձնի, ինչպես վարվում են բոլորն իրենց մանկության խաղալիքների հետ: Լավ եմ մտածել, չէ՞:

Բայց ԵՍ տխուր եմ: Ես որբ եմ և ծնվել եմ ծեր: ԵՍ էլ եմ ուզում լինել կարևոր:

Ասում են, իբր Կովկասն աշխարհի կենտրոնն է: ԵՍ դնում եմ ակնոցս և տեսնում եմ մի փոս, այդտեղ` Կովկասի լեռներում: Փոսում մի խեղճ էակ կա, որ երկար ժամանակ է` կանչում էր ինձ: Ախր, որդի՛ս, ասացի չէ՞` ծեր եմ, հետևաբար ունեմ լսողության խնդիրներ:

Շատ լավ է` կանչում ես ինձ: ԵՍ` որբս, քեզ պիտանի եղա: Խնդրում եմ` սիրի՛ր ինձ և ների՛ր, որ քեզ նետել եմ փոսը: Ինձ մոտ էլ է պատահում:

Տեսնո՞ւմ ես աջս: Կարող ես բռնել դրանից և դուրս գալ փոսից: Բայց դրանից հետո պիտի երջանիկ լինես, որ ինձ` որբիս, լինես հաճելի:

ԵՍ` Ադոնայս, քեզ դուրս եմ բերում փոսից :

Advertisements

Հիսուս, ախպերս, Եզեկիէլին կասե՞ս գրիչը փոխանցի

kacinзарыть топор войны,раскурить трубку мира!!!

Հիսուսի, Եզեկիէլի ու Հոսե հետ ծանոթացել եմ տեղի մեծահասկների դպրոցում: Տարբեր տարիքի մարդիկ են,  տարբեր մասնագիտությունների, ուղղակի բոլորն էլ ներգաղթյալ են: Լատինաամերիկյան ազգաբնակչությունը այստեղ մեծ թիվ է կազմում:

Մի օր դասի ժամանակ, երբ հերթական անգամ լատինոսները (որոշ դեպքերում նրանց կոչում են ԼՈԲԻ) քֆրտում էին սևականներին, ու բացահայտ ռասսիստական հայտարարություններ անում, ծիպը`Թող գնան իրանց Աֆրիկաներում ապրեն,  մտքովս մի բան անցավ: Լսարանում ամեն մեկն իր սեղանի վրա տեղադրել էլ իր անունը տերկայացնող ցուցանակ: Էտ բուռն քննարկման ժամանակ աչքս ընկավ մեկի անվանը: Կարդացի — Եզեկիէլ: Անվանակիրը վատ մարդ չի, ամրգահայի ասած` միջին լոբազգի ներկայացուցիչ:Մեկ նայում եմ անվանը, մեկ` անվանակրի դեմքին, ու տհենց մի քանի րոպե: Վերջը չդիմացա(մեջս եռում էի), հարցրի.

_Էտ ձեր աննունները խի՞ ա տհենց ջհուդական:

Ստացա շատ տրամաբանական ու կոնկրետ պատասխան, որ անվանումները վերցված են Աստվածաշնչից … բլյա, բլյա բլյա: Արա բայց վսյո տակ ի մտածում եմ, ո՞նց էլի, ո՞նց ա լինում, որ մայաների , ինկերի, ացտեկների (+Մի երկու կաթիլ իսպանացու արյուն) ժառանգները ջհուդական անուններ են կրում: (Չնայած մեր անունների մեծամասնությունն էլ ա հրեական, ոչինչ զարմանալի): Ախր իրենց անունները պետք է լինեին, խոսքի օրինակ` Կացին (տապոռ էլի), Սարի Հովիկ կամ ասենք Գրիզլիի Ժանիք, և վերջապես` Ձկան Աշկ: Մեկ էլ մտածում եմ, արա , կարո՞ղ ա էսի մտքում ասի_ Արա էս քաքռոչը (այդ անվանվամբ են հայերին ճանաչում(խավարասեր-տառական էլի)) ի՞նջ ա ուզում… ու ըտեղ ես վաբշե մեջս գժվեմ, ու ասեմ, պարոնա’յք, մենք` հայերս, խավարասեր չենք, ասեմ ավելին, մեն լուսասեր են,  լուսապաշտ, մենք էլ ենք մոնոթեիկ եղել` պաշտել ենք Ար-ին` մեկ թագավոր` մեկ աստծուն … բլյա բլյա բլյա… ու հակասեմականությունս ավելի ա բորբոքվում, ու ես այրվում եմ դժողքի կրակներում …

ու մեկ էլ  …

Ու ստեղ ոչինչ չունեմ ավելացնելու: Արմքոմեդիի տղերքը լավ էլ ռազմահայրենասիրական են, Գոռ Թամազյանի ասածներ 163% հետ էլ համաձայն եմ, մենակ թե երկու բան չեմ հասկանում Մեկ Ազգ-ից.

  1. ՌԱԳԱՆՈՍԵՑՆԵ’Ր, տեր կանգնեք ձեր ընկերուհիների բաց պորտերին — արտահայտության միջի ՌԱԳԱՆՈՍԵՑՆԵՐ բառի հայեցիությունը
  2. Քրիստոնեության անխնա պաշտպանումը

1. կետի համար գոնե հոգիս թեթևացավ երբ գտա էս արտահայտությունը

Հոգով եղջերակիր (Ռագանոսեց էլի) տղամարդիկ սովորաբար չեն սիրահարվում կնոջ առաքինությունների վրա, այլ միմիայն կարևորում են կնոջ գեղեցկությունը, և վերջ:հեղինակ ՄԵԿ ԱԶԳ դաշինքի համանախագահ` ԳՈՌ ԹԱՄԱԶՅԱՆ (Ես ՆԱև կարևորում եմ կնոջ գեղեցկությունը` կրծքե՞րը)

2. -ի մասով մի քիչ խոչընդոտներ կան: (Հիմա կասեն ՀԱՅ ԱՌԱՔԵԼԱԿԱՆԸ ԱԶԳԱՅԻՆ ՔՐԻՍՏՈՆԵՈՒԹՅՈՒՆ Ա): Կարծեմ քրիստոնեությունը մի կտոր ապազգային կրոն ա` ոչ էթնիկական` համամարդկային: Այդ կրոնի ու ազգայանականության ճանապարհներն էլ կարծեմ իրար հակառակ են: Կարծեմ քրիստոնեությունն էլ Հայաստան է ներմուծվել մի տեսակ աղանդի պես (որոնց դեմ պայքարում է ՄԵԿ ԱԶԳԸ): Ու կարծեմ այն մերժում է հեթանոսությունը (Կարծեմ էթնոս բառից ա առաջացել): ու վաբշե ,,,

Այ օրինակ մյուս ազգայնականները ավելի լավ մոտեցում ունեն: Օրինակ` Հայ Արիների Միաբանությունում ընդունված ա Գառնի այցելելը, Արմեն Ավետիսյանն էլ  մի քիչ հակասեմականության համար էլ նստել ա: Ու ընդհանրապես

ամեն իքն իրեն հարգող ազգ գոնե մի քիչ հակասեմական պիտի լինի

վոբշմ , Կեսարի պես ձեռքներս բարձրացնում ենք վեր, իբր թե` աշխարհ ձեռքիս տակ, Հիտլերին հիշում ու ասում

Զիգ Հայլ, Զիգ Հայլ, Զիգ Հայլ!!!

ու ստեղ էս մուզիկան ա գնում(Կտտցրա)

Հ.Գ. կատակ եմ անում, Րաբբի ջան