Չոռնին (օն ժե Բեեղզեբուղ, Վոլանդ, Շեդդիմ etc… )

բոլոր գույների միավորումը Սևն է:

Անհայտ տաճկաքուրդ ֆիլօս 

Սևը

Չոռնին ԱՐԻԱԿԱՆ ՍԵՔՍԻ համահեղինակն է և գլխավոր գախափարախոսը (համարյա <<Մեկ ազգ>>ի համանախագահ Գոռ Թամազյանի պես (չխամեմատել))

Չոռնին հարատև է, և տևում է մեկ-երկու վարկյան 1993-1845  թվականների արանքում:

Չոռնին Ճանճերի իշխանն է ` Բեեղը` Բելը, բայց հայկուբելի պատմության նման նրան ոչ-ոք իրավունք չուն մի-նետով սպանել , քանզի.

Չոռնիյ,վտառոյ ասնավածել մինետա վ էտօմ բոգմ զաբիտմ գօռձե

Չոռնին անառողջ քննադատությամբ է վերաբերվում նեոգառլախիզմի գաղափարախոսությանը, քանի որ պահպանողական է:

Չոռնիի իդեալների շարքին են դասվում Մարկիզ դը Սադը, Զախեր Մազոխը, Զիգմունդը ու երգիՃ Խաթուբան, Բոբոլը, Ժպը, Ծծը, Մացակը և այլք:

Չոռնին իդեալներ չունի:

Չոռնիի սիրած զբաղմունքը ուրիշներին անվանադրելն ու թաքուն հրճվելն է

Չոռնին ամուսնացել է բավական վաղ տարիքում, ավելի հասուն տարիքում նշանվել, խորը ծերության ժամանակ` սիրահարվել:

Չոռնիին միայն մեկ կին է մերժել, քանի որ չէր սիրում Չոռնիին (մերժման համար ինչպիսի անհեթեթ պատճառ)

Չոռնին ջահել աղջիկներին ուրախացնող է, այրի կանանց` փարատող, էնդու համար քիզ տեսնողն ասում է, վայ , վայ …

Չոռնու մեջ են ամփոփված բոլոր արվեստները, որոնք չունեն որևէ կիրառական նշանակություն:

Չոռնին ադրբեջանական հիմնի միակ հայ կատարողն է

Չոռնին արևածագի դիմավորման արարողության գլխավոր պատասխանատուն է, և կարելի է ասել, որ նա մեր օզոնային շերտն է, քանզի միայն նա իր խավարով կարող է այրող արևի դեմն առնել:

Չոռնին է մտածել ու գրել ոչ թե <<Աստվածային կատակերգությունը>>, այլ հեղինակին` Դանթեին, ոչ թե Հախվերդյանի երգերը, այլ հենց Հախվերդյանին, ոչ թե <<Մորմոնի գիրքը>>, այլ` Հովսեփ Սմիթին, Ոչ թե <<Ասուածաշունչը>> այլ` աստծուն:

Չոռնին անտանելի է, երբ սոված է:

Չոռնին է ձևակերպել Չուվակի օրենքը

Չոռնին ատում է գրող հրապարապոսներին, իր անձի քննադատությունը ու իր քունը խաթարողներին:

Չոռնին <<աղջիկ-փայտ>> եզրի  արարիչն է:

Չոռնին դեմ է Օնանի աղանդին

Չոռնին կողմ է մասնակի բռնաԲարությանը

Չոռնին խռռացնում է, երբ նույնիսկ արթուն է: Նա խռռացնում է բոլորին և ամենուր:

Չոռնին բոլորին վերաբերվում է <<նույն ձև>>` Տձև:

Չոռնիից են բխում բոլոր նորությունները, և բոլոր հղումները տանում են դեպի Չոռնի

Չոռննի պատկերը Մալևիչի համար ներշնչանքի աղբյուր է

Չոռնիի մասին այսպես կարելի է անվերջ խոսել ու խոսել ու ոչինչ չասել

Հ.Գ.Այսքանը, հլը

Ծծը (օն ժե Մադաթիա, Բիզե, Կացակ, Կծկե etc…)

Ընկերությունը տակն անելու պես բան է. բոլորը կարող են տեսնել դա, բայց միայն դու ես զգում դրա ջերմությունը

անհայտ

Ծծը

Ծծը մեր իդեալների մարմնացումն է ու մեր ախտերի փոշիացումը

Ծծը զուտ միևնույն տառերի միավորում չէ, ինչպես օրինակ` Խխն, որով միայն խխունջն է սկսվում: Ծծը հատուկ անուն է, գոյական, բայց ոչ երբեք մականուն:

Ծծը մեր երազած ապագան է, որը լռվել է անցյալի ու ներկայի արանքում:

Ծծը, ի տարբերություն իր բոլոր ընկերների, հիշում է իր բոլոր ընկերներին:

Ծծը այն ընկերն է, որը մենք ինքներս երբեք չենք կարող լինել. կամ չենք ուզում լինել:

Ծծը կապուտաչ է, կյաժ ու բոյը տեղը, գումարած դոշի ոլորապտույտ մազերը:

Ծծից երբեք չի կարելի նեղանալ, ոչ թե նրա համար, որ նա խենք է, այլ նրա համար, որ նա երբեք մեզանից չի նեղանում, քանի որ գիտակցում է, որ մենք խենթ ենք:

Ծծին ոչ ոք ուղղություն ցույց չի տալիս, քանի որ նա գիտի Ճշմարիտ ուղին, և կոնկրետ էլեկտրագնացքը, որն էլ շարժվում է Ճշմարիտ ուղով:

Ծծին փառավորում են բոլորը, սակայն անձայն ու առանց ավելորդությունների:

Ծծում է ամփոփված աշխարհքիս բարիքը, սերը, ոսկին ու մոլիբդենը:

Ծծը պրոլետարական հակահեղափոխականության սիմվոլն է, խաղաղության գովազդողն ու Հայլուրին անվերապահորեն հավատացողը:

Ծծին բոլորս ձգտել ենք դեռ մանկուց, պատանի հասակում չենք գտել նրան, քանզի դեռ ձևավորված չենք եղել, երիտասարդ տարիքում տեղ-տեղ ենք հանդիպել նրան, ավելի հասուն հասակում Ծծին կրել ենք մեր մեջ շուրջօրյա, իսկ ծեր ժամանակ ապրել ենք Ծծի կարոտով:

Ծծը ունի միայն մեկ խնդիր, որը ոչ մեկի հետ չի կիսվում, այդ է պատճառը, որ չեմ կարող գրել դրա մասին. ուղղակի չգիտեմ:

Ծծից է կախված մեր անցյալը, քանզի նա է մեր հիշողության պահապանը:

Ծծը երբեք զոհեր չի պահանջում, նա չգիտի` ինչ է ատելությունը, նա 99% տոկոսանոց սպիրտից էլ մաքուր է, դրա համար էլ չեն ներում նրանց:

Ծծը չի սովածանում: Նա է սննդի աղբյուրը, առողջության գրավականը:

Ծծի հանդեպ թաքուն, միայն թաքուն, նախանձով են լցված բոլորը, Մացակն ու Չոռնին:

Ծծը բոլորիս բարեկամն է, այդ թվում` Բոբոլի, Ժպի, ու անհետացման եզրին կանգնած պանդաների:

Ծծը չի կիսում Մացակի ու Չոռնիի պատկերացումները ԱՐԻԱԿԱՆ ՍԵՔՍԻ մասին, սակայն նա դասվում է նույնանուն աղանդի սրբերի շարքին:

Ծծը իրականում գոյություն ունի, բոլոր դեռահաս աղջիկների երազներում:

Ծծն անքննելի է, ամենաստեղծ ու ամենակարող. նա կարող է ստեղծել այնպիսի ծանր քար, որը չկարենա բարձրացնել, և բարձրացնի:

Ծծին պետք է նուրբ վերաբերվել, այլապես դուք ոչինչ չեք ստանա  … ձրի   … ժարիտ  …  այլոց կանանց կանացի գուգուրանք …

Ծծը, ցավոք, Մացակին հարվածելու համար նզովված է: Նա պետք է հարատև զգայուն լինի:

Ծծի հետաքրքրությունների շրջանակը չի սահմանափակվում պոեզիայով, ձիավարությամբ ու պոլլոյով: Նա ավելի շատ սիրում է հետաքրքրվել իր չոլկայով, գտնել լուծումներ թափվող մազերի դեմն առնելու համար:

Ծծը ծառին ծածուկ ծամեց ծիծակ, ծիրան ու քյաբաբ:

Ծծը հայ մեծերից ճանաչում է (բացի իրենից, իհարկե) Պողոս Նուբարին, հեղափոխական Կամոյին ու անշուշտ Չարենցին, քանի որ նրանց անուններով տեղանուններ կան

Ծծի մասին խոսքերն այլևս ավելորդ են:

Հ.Գ.Պակա, Ց, Ծծ…