Պոեմ ինքնապայթեցման (69+)

semel in anno licet insanire

Հիվա՜նդ եմ, բարի՜ արև, շողա՜, շողա՛…

Միսաք Մեծարենց

… որ ունեք արյան տեղ -մեզ
ու խլինք — խելքի փոխարեն.

Եղիշե Չարենց

Կռկռոցդ թմբկահարում է ականջներս,

Դու անարյուն ես մեռնում:

Բեեղզեբուղը դուրս է պրծել ափերիս ճաքերից,

Ու մազերս անխնա պոկրտում:

Ո՞ւր են ցուցամոլ էշերը,

Աչքերս արյուն է տենչում:

Ձախումս մի բութ իր,

Ու ցրիվ գլուխ,

Ինչ անճաշակությո՜ւն:

Արդեն հիշել եմ մորդ, քույրերիդ,

Քո հին սերերին, բարեկամներիդ,

Ցեղակիցներիդ, քարտուղարուհուդ:

Դեռ արյունդ եռում է ափերիս մեջ:

Սրտիդ վերջին կտկտոցները

Հանգստացնում են հոգիս:

Քո մատներն այլևս

Չեն հասնի իմ էգերին:

Շսմա՜հ:

Ա՜խ, ինչո՞ւ մայրդ քեզ համար,

Չերգեց գույների լեզվով,

Կամ ինչո՞ւ ընկերդ մոտիկ,

Քեզ լքեց կռվի ժամանակ:

Դու դարձար բարկացած ու նեղված,

Հայհոյեցիր շուրջդ ու քեզ,

Ձգվեցիր երկար ու բարակ,

Որ սեփական անդամդ ծծես:

Շղարշի՛ր հոգիդ հոգնած,

Շշուկով շշմեցրու ինքդ քեզ,

Շիկացրու վերքերդ բաց,

Շփոթվի՛ր, շպրտի՛ր,

Շսմա՜հ:

Կսպանեմ քո հոգին նեղված,

Կազատեմ ինքդ քեզանից,

Ինչպես կովբոյն է հրաժեշտ տալիս,

Իր սիրած, վիրավոր ձիուն:

Կհանեմ հաջաթս անգին,

Ճտտացնեմ թշիդ, ճակատիդ,

Որ եռա քո ֆիթիլն

Ինքնապայթեցման:

Ու հագած սապոգը կովբոյի,

Կխառնեմ աղիքներդ ու ստամոքսդ,

Արնոտած սապոգով ես ահա,

Կնկարեմ անունդ,

Ձյան վրա.

Ինչ անճաշակությո՜ւն:

Քո տատն էլ հին ու բարի,

Որ ճլվզ-ճլվզ կքայլեր,

Ձեռքով դեպ իրեն կկանչի,

Դու սիրուն թոռնուհի գանգրահեր:

Իսկ ես էլ շարունակ կաղտոտեմ,

Տատուդ հետ միացման ճամփան,

Նավթ ու փոշի կխառնեմ,

Արյունդ սարքեմ քիմիական:

Ու կերգենք էս երկրում օրգանիկ,

Թե ինչու են կանայք տգեղ,

Ու բազմենք իրարու, հռճվենք,

Տգեղի ու գեղեցիկի ֆոնին:

Կսպանեմ քեզ դանդաղ՝

Խռխռոցիդ մեջ երգեր փնտրելով,

Ու քո տանն հակասեռական,

Կլցնեմ մեր սիրո բույրով:

Քո դիսցիպլինար ճիպոտը,

Թաթախած աղաջրի մեջ,

Թեժ կարմիր բծեր կգծի

Քո նրբին, թափանցիկ մաշկին.

Ինչ անճաշակությո՜ւն:

Չէ՛, կգրկեմ քեզ պինդ,

Ու կերգեմ գույներ, ծիածան,

Ականջիդ կգոռամ լռություն,

Որ փոխես միտքդ

Ինքնապայթեցման:

ՅԱՇՏՈՒԱ, ՅԱՇՏՈՒԱ, ԲԳ, ԲԸԳԸ (ԱԳԼՃԿ-ներից ոգեշնչվածը)

*

ԲԳ` ԲԸԳԸ, ԲԳ` ԲԸԳԸ,

ՅԱՇՏՈՒԱ, ՅԱՇՏՈՒԱ, ԲԳ` ԲԸԳԸ

ԱԳԱԳԱ, ՓԱԹԻԼԻՍ, ՀԵ՜Լ ԲԻԴԻ

ՅԱՇՏՈՒԱ, ՅԱՇՏՈՒԱ, ԲԳ` ԲԸԳԸ

ՍԻՆԻ` ՍԻՐՈՄ, Ի ՓԻԹԻԼ

ՓԱՐԹԻՍԱ ԿՈՒԼԱ, Ի ՍԻԾԻԼ

ՓԱՐԱՄ ՅՈԽՄԻ ԱՐՏԱՍԻԼ

ՅԱՇՏՈՒԱ, ՅԱՇՏՈՒԱ, ԲԳ` ԲԸԳԸ

ՀԵ՜Յ ՓԱՐՈՒՄԱ, ՀԵՅ ԲԻԴԻ,

ԼԱՔԱՄ ՍՅՈՒՔԻ Ա ԲԻԴԻ

ՓԱՐԱՔԱ ՍՈՒՄԱ` ՅԱԽՈՒՆՏԱ,

ՅԱՇՏՈՒԱ, ՅԱՇՏՈՒԱ, ԲԳ` ԲԸԳԸ

ՈՒԽՈՒԼԱ-ՍՅՈՒՄԻ ՀԱՓՇՐԱՄԻՆԵ

ԼՅՈԿԵ-ՔՈՒԹԱ` ՊԱՉԱՔԱՄ

ՓԻԼ Ի ՍՈՔԵ, ԿԱՐՄԱՐԻՆԵ

ՅԱՇՏՈՒԱ, ՅԱՇՏՈՒԱ, ԲԳ` ԲԸԳԸ

ԲԳ` ԲԸԳԸ, ԲԳ` ԲԸԳԸ,

ՅԱՇՏՈՒԱ, ՅԱՇՏՈՒԱ, ԲԳ` ԲԸԳԸ

ԱԳԱԳԱ, ՓԱԹԻԼԻՍ, ՀԵ՜Լ ԲԻԴԻ

ՅԱՇՏՈՒԱ, ՅԱՇՏՈՒԱ, ԲԳ` ԲԸԳԸ

.

Ժպոյի աղոթքը (հայեցի գլոսսոլալիա)

Չգիտեմ` ով ոնց ա վերաբերվում նման երևույթներին, համենայն դեպս, որպես ստեղածագործություն ցանկանում եմ ներկայացնել երկու հրեշտակալեզու աղոթք: Սրանք ես եմ գրի առել, ինձ էլ շատ է հետաքրքրել: Խոսացողի մասին էլ` լռեմ: Ահա այդ երկու գլոսսոլալիաները: Ու ոչ մի կոչ էլ չեմ անում…

Axotox

***

Կոմելա կասա սելակոնտա

անդերասիվա կանակեա

հէմինիկարա սելինիամարա

ապերաիա կալակոնտա սիլակայա

հոբե սաքենտե կարաուակա

հոբո կամինո սիմոնեկունտաս

աբերասիա կալակեսա

հենդիրիմայա կալակաաս

հիբարակոյաս պարարասենտա

սիլակամինա օբարակեյա

կոմո սինա կայաս, սենտերակայաս

սաբլե աբեյե կուլակա այե

քիմանա կարաս, սինդարակայաս

քեևասաֆինա, սալականտա

կոբորոկոնտա ալամենա

քոմո ասա ալամինաս

Քիբերենտե սոլոկեյե սալամինաս

սինա ասկեյա ինա ամեյաս

ամէն

***

սիլաակոնտա ակարակեսա

սոլոկամինա կերակեսա

կիվանակաաս սոլավանա

էնե ասա

սավա դավակիյան

սենա

հինարա հինա ամենակայա

սոպերակայա

հոնտարակայա սալամանտա

ասբերեկայա, կենտարա կայա

քարաքիսիյա

սոբարակայաս

Հ.Գ. այս ամենին իհարկե կա գիտական բացատրություն, շատ քիչ կասկածանքով: Բայցևայնպես, ես դրանից տպավորվեցի: Սակայն կարծում եմ` շատ լուրջ էլ պետք չի ընդունել, մանավանդ որ.

<<Եթե խոսեմ մարդկանց և հրեշտակների լեզուներով, բայց սեր չունենամ, ինչո՞վ պիտի տարբերվեմ պղնձե շեփորից, որ հնչում է, կամ ծնծղաներից, որ ղողանջում են:>>

Ա, Կորնթ. 13:1