Պոեմ ինքնապայթեցման (69+)

semel in anno licet insanire

Հիվա՜նդ եմ, բարի՜ արև, շողա՜, շողա՛…

Միսաք Մեծարենց

… որ ունեք արյան տեղ -մեզ
ու խլինք — խելքի փոխարեն.

Եղիշե Չարենց

Կռկռոցդ թմբկահարում է ականջներս,

Դու անարյուն ես մեռնում:

Բեեղզեբուղը դուրս է պրծել ափերիս ճաքերից,

Ու մազերս անխնա պոկրտում:

Ո՞ւր են ցուցամոլ էշերը,

Աչքերս արյուն է տենչում:

Ձախումս մի բութ իր,

Ու ցրիվ գլուխ,

Ինչ անճաշակությո՜ւն:

Արդեն հիշել եմ մորդ, քույրերիդ,

Քո հին սերերին, բարեկամներիդ,

Ցեղակիցներիդ, քարտուղարուհուդ:

Դեռ արյունդ եռում է ափերիս մեջ:

Սրտիդ վերջին կտկտոցները

Հանգստացնում են հոգիս:

Քո մատներն այլևս

Չեն հասնի իմ էգերին:

Շսմա՜հ:

Ա՜խ, ինչո՞ւ մայրդ քեզ համար,

Չերգեց գույների լեզվով,

Կամ ինչո՞ւ ընկերդ մոտիկ,

Քեզ լքեց կռվի ժամանակ:

Դու դարձար բարկացած ու նեղված,

Հայհոյեցիր շուրջդ ու քեզ,

Ձգվեցիր երկար ու բարակ,

Որ սեփական անդամդ ծծես:

Շղարշի՛ր հոգիդ հոգնած,

Շշուկով շշմեցրու ինքդ քեզ,

Շիկացրու վերքերդ բաց,

Շփոթվի՛ր, շպրտի՛ր,

Շսմա՜հ:

Կսպանեմ քո հոգին նեղված,

Կազատեմ ինքդ քեզանից,

Ինչպես կովբոյն է հրաժեշտ տալիս,

Իր սիրած, վիրավոր ձիուն:

Կհանեմ հաջաթս անգին,

Ճտտացնեմ թշիդ, ճակատիդ,

Որ եռա քո ֆիթիլն

Ինքնապայթեցման:

Ու հագած սապոգը կովբոյի,

Կխառնեմ աղիքներդ ու ստամոքսդ,

Արնոտած սապոգով ես ահա,

Կնկարեմ անունդ,

Ձյան վրա.

Ինչ անճաշակությո՜ւն:

Քո տատն էլ հին ու բարի,

Որ ճլվզ-ճլվզ կքայլեր,

Ձեռքով դեպ իրեն կկանչի,

Դու սիրուն թոռնուհի գանգրահեր:

Իսկ ես էլ շարունակ կաղտոտեմ,

Տատուդ հետ միացման ճամփան,

Նավթ ու փոշի կխառնեմ,

Արյունդ սարքեմ քիմիական:

Ու կերգենք էս երկրում օրգանիկ,

Թե ինչու են կանայք տգեղ,

Ու բազմենք իրարու, հռճվենք,

Տգեղի ու գեղեցիկի ֆոնին:

Կսպանեմ քեզ դանդաղ՝

Խռխռոցիդ մեջ երգեր փնտրելով,

Ու քո տանն հակասեռական,

Կլցնեմ մեր սիրո բույրով:

Քո դիսցիպլինար ճիպոտը,

Թաթախած աղաջրի մեջ,

Թեժ կարմիր բծեր կգծի

Քո նրբին, թափանցիկ մաշկին.

Ինչ անճաշակությո՜ւն:

Չէ՛, կգրկեմ քեզ պինդ,

Ու կերգեմ գույներ, ծիածան,

Ականջիդ կգոռամ լռություն,

Որ փոխես միտքդ

Ինքնապայթեցման:

Կեսարին (69+)

Let me be, was all I wanted. Be what I am, no matter how I am.”
Henry Miller (Stand Still Like the Hummingbird)

Գրի՛ր, որ

Ծծում եմ սեփական

Անդամս,

Ինչո՞ւ ոչ,

Ինչո՞ւ ոչ,

Ինչո՞ւ ոչ:

Ցեխակոլոլ,

Ներկալվա,

Փոշեհագուստ,

Ու մի կլոնծ

Փոշի` սպիտակ,

Հատիկ-հատիկ շարված

Հստակ:

Քթանցի չափով փաթաթված

Դոլլար,

Ու մի կլոնծ

Փոշի` սպիտակ:

Տղերքիդ դաս,

Որ կարող են նրանք ժպտալ,

Առանց

Փոշի,

Առանց բաժակ,

Մի կտոր ծուխ,

Մաքուր երակ:

Այդ մայրաքունը

Պատռել է լյարդը,

Լեղի է թքում,

Իսկ ես փոշոտ եմ

Ամիսը մեկ,

Why not?

Why not?

Թե տղերքս

Լավ սովորեն,

Ես կգնեմ

Նոփ-նոր Ipad:

Ես սիրում եմ աղջիկներին

Լմփլմփալեն,

Ճլթճլթալով,

Չորս մատներով:

Գրգռվում եմ տղաներից

Ճտճտալով,

Ծփծփալեն,

Ու շատ ուժգին

Ահասարսուռ:

Թե փոշոտ եմ,

Զգում եմ ինձ`

Անդամածայր`

Դյուրագրգիռ:

Հա, դու գրիր,

(ինձ է ասում)

Որ

Ծծում եմ

Սեփականս,

That’s it.

Why not?

Ահ, սեռոտե:

Նարեկն Աստծո հետ (69+)

_Ես ուզում եմ Իտալիայի դրոշն ու Ռիչարդ Բախի Ջոնաթան Լիվինգստոն անունով ճայը:

_Դուք կարող եք ստանալ դրանցից միայն մեկը:

_Ուրեմն Իտալիայի դրոշն եմ ուզում:

_Cum deo:

_Cum deo:

Նարեկը Երևանյան բոհեմի` անգիտակից բոհեմի, անթագ ասպետն է: Գնչուական` բոհամական կյանքի կառկառկառկառուն ներկայացուցիչը ավանդապաշտ ընտանիքի զավակ է: Գուցե պահպանողականության դեմ պայքարն է նրան դուրս շպրտել դեպի փողոցները:

_ Ատում եմ մաթեմատիկան:

_ Ես էլ:

_ Հա բայց խի՞:

_Ովտև մաթեմատիկայում ամեն ինչ ճշգրիտ ա. 2×2=4:

_Ճիշտ ա ասում:

_Ա՛յ Նա՛ր, ի՞նչն ա ճիշտ ասում: Երևի պատմությունը ավելի ճշգրիտ գիտություն ա, քան թե մաթեմատիկան: Դու էլ ուրիշների ջրերը ընկնելու համար մի հատ ես:

_ Հա, բայց ես փոքրուց էլ չեմ սիրել մաթեմատիկան. չնայած` մաթեմիս դասատույի դոշերը լավն էին:

_Դմբո՛,_ Լիլիթն եզրափակում է եռակողմ զրույցը` փախչելով պատասխանատվությունից:

Նարեկի մոտ սիրո ընկալումը բացակայում է. իսպա՛ռ: Ինչպես որ լիարժեք երջանիկ մարդը պատկերացում չունի երջանկության մասին (տեսականորեն այդպես պիտի լինի), այնպես էլ Նարեկը գաղափար չունի սիրո մասին:

_Ա՛զս, էսօր մի հատ աղջկա հետ եմ ծանոթացել… վոբշմ չպատմեմ…

_Արա՛, դու մոռացե՞լ ես, որ նշանված ես, արդեն տարուց ավելի:

_Է՜, դե՜, արա՛, էլի պապականդ կոխի՞ր: Ես ինչ եմ ասում, դու` ինչ:

_ Հա լավ, բա հետը եղե՞լ ես:

_Հըմ… կույս էր:

_Էդ կուսակերությանդ թարգը չտվիր էլի: Հազար եմ ասել, միշտ անալ-ի օգնությանը դիմիր, որը էս քաղաքում գոնե մի քանի հատ կույս մնա` պսակվելու հմա:

_ Արխային, սո՛ւրբ ջան, քե խմա մի երգու հադմ մատղաշ կպահեմ:

_Էշ ես էլի:

Նարեկը լիբեռիզմի պրոպագանդողն է մեր հին ու նոր քաղաքում, բայց չգիտի` դա ինչ է նշանակում:

_Հա, ես տղա էլ եմ ծ*ցրել:

_ Յա՜յք, արա՛: Որ ինտեռնետում գրելուց լինեի, մի քանի ա-ով Յաաաաաաաաախք կգրեի:

_Հա, ի՞նչ, լիքը լավ տղեք տղա էլ են ծ*ցնում:

_Կարող ա էշ էլ են *ունում: Վոբշմ, յաաաաաաաաաաաաաաաաաաաախք: Լավ ա չասիր` Գիժ Արսենի հետ էլ զաս ես կպել:

_Բա էդ պատմությունը չես իմացե՞լ:

_Յաաաաաաաաաաաաաաախք:

_Ինքը պադյեզդում դայաղվավ: Ասեց` արի քեզ փարատեմ:

_Վոբշմ, էլ ինձ պաչիկով բարև չտաս: Յաաաաաաաաախք:

Նարեկի մոտ սահմաններն իսպառ բացակայում են: Նա իրագործում է մեր բոլորիս երազանքները` առանց գիտակցելու:

_Ազս, մի բան ասեմ, ոշ մեգի չասես: Չնայած գիտեմ` բեյնից բո* ես, վաղը մսյօր կարող ա թերթ-մերթում տպես:

_ Չես ուզում, մի՛ ասա:

_Ժենիկի հետ եմ եղել: Մեր սիրած կռիշում:

_Դու էլ սաղ քաղաքը *ունիր` պրծար, հիմա էլ մեր ախպերուհիների՞ն ես անցել:

_ Ազս, դե հընգերական սեքս էր:

_Հա, բա թենց ասա, թե չէ ես դրա մեջ կարող ա քիչմ անբարոյականություն գտնեյի: Ժենյային հլը նեոնացիստները չե՞ն վառե:

_Հլը չէ: Հը հը: Բայց մարդու չասես: Սոնան որ իմացավ` լավ չի լինի:

_Խանդըմ-մանդըմ ա՞: Հըհըհահահաաաաաա:

_ Հա: Հը, հը, հը այ այ աաաաաաաաաայ:

Նարեկը քանդում է բոլոր կարծրատիպերը: Նարեկը քանդում է նաև իր մեջ կարծրացած Նարեկին:

_Մարշալ Դավոյի ասած (իրար հետ միասին արտասանում ենք) ` հմի չեմ ջոգըմ. էտի սրա քուրն ա՞, նրա հընգերուհի՞ն, թե՞` քո քաձը:

_Հիմա չեմ ջոկոււմ. նա սրա քո՞ւյրն է, դրա ընկերուհի՞ն, թե՞` քո քոծը:

_Հը հը հը այ այ աաաաաաաաաաաաաաաաաաայ

_Հը, հը: Ազ, հլը Վթոյին զանգի, տենանք ատեցը տունն ա: Համ էլ ասա` թո զիբիլնոցը հավքի, իշնի քաղաք, Բայց թո Ֆաք յույին ձեն չտա:

_ Ապե, դու նայի, ես Կասկադ լռված եմ: Ես Օպեռայի կանգառի միաշկանի Սաքոյից էլ ուշ եմ տուն էթըմ:

_Օկ, ապեր, դե կտեսնվենք:

Նարեկն իր հոգևոր մակարդակում շատ պարզ մարդ է: Նրան պետք չէ խառնել նեոգառլախիստական գաղափարախոսություն ունեցողների հետ: Նա Կեղտի մեջ թաթախվում է միայն մարմնապես, և ոչ երբեք` հոգեպես: Երևի էստեղ հոգու բայցակայությունը կա:

_Նա՛ր, արի էթանք գառլախնոց` Կասկադից անդին:

_ Էտ անդին-ի մամենտը չջոգի, բայց` կարելի էր ձրի վիսկի ս կոլայ ծվցնել: Յալլա՜:

_ Հլանք: Բայց էս պատմությունը ես եմ գրելու:

_ Բան չջոկի:

_ Կարևորը` կարդացողը ջոկեց: Ընթերցո՛ղ, քեզ հետ եմ, ասում եմ, որ էս մասը ես հորինելու եմ:

_ Լավ գնացինք:

***

Գառլախնոց, կամ Կասկադից անդին

Ես ու Նարոն Կասկադից ծռվում ենք դեպի գառլախնոց: Գառլախնոցը, որը գտնվում է Կասկադից անդին, մոտավորապես գրասենյակ է:

Ես խնդրում եմ Նարեկին, որպեսզի դռան զանգը նա տա, քանի որ զզվում եմ զանգի կոճակին սեղմել. կարող ա լավ տղեքը վրեն թքած-շռած լինեն: Նարոն զանգը տալիս ա: Գրասենյակից կանչում են ներս: Արդեն պադյեզդից փչում ա թարմ սպերմատազոիդի հոտը: Բասը մեր գանգերն ա ժխշում, մուզիկան լցվում ա վրաներս: Ժաա տիրում:

_ Արա՜, էն ում ախպերներն ե՜ն,_ Մոտենում է Ֆաք Յուն ու փաթաթվում երկուսիս:

_ Նարս, էկա՞ր,_ Նկատելով Նարեկի` Իտալիայի դրոշով տռուսիկը` մեզ մոտ է վազում Լուսոն, փաթաթվում Նարեկին` ձեռի հետ էլ բդելով, էէէ, ճմկտելով Նարեկի ցամքած ոռը:

_Դքցկ, Դկզկ, I’m sexy, & I know it,_ ասում է երաժշտական կենտրոնը:

Ներս ենք մտնում հյուրասրահ, ու Նարեկը ոգեշնչվելով երաժշտությունից` անշարժացած պառկում է գետնին: Ինձ է մոտենում Լյովը:

_Ախպերս, որ դու եսսսս: Չայ, Կոֆե, Պատանցո՞ւյեմ:

_Պաչ, պաչ, պաչ: Չէ, Ազ, վոդկա, պիվա, պայեբյոմսյա: Հը հը:

_ Բոց ես էլի, խոմ զոռով չի:

Մուզիկան ծակում է բոլորիս թմբկաթաղանթները: Բոլորիս թարթիչները տակտի տակ իրար են հպվում: Սենյակի մեջտեղում պարում են կիսալկտի տիօրորդները: Նրանց են դիտում անկյունում մեկ շարքով նստած կիսաբիձեքը, գրգռվում են, ու սկսում են բդել… մեկմեկու: Արագի մեջ սենյակ է մտնում Ֆարմանյան Սամոն, ու արագի մեջ էլ հեռանում (թե ինքը տուտ պռիչոմ, ես էլ չեմ ջոկում):

_Գայ, պուպուշ աղջիկ, ջեբտ կարող ա մի կասյակ պլան ըլնի:

_ Չէ, ախպերս, մոտս էս մի կլոնծ պլաստիրինն ա ու ֆսյո: Բայց մի հինգ հոգու կտրաքցնի:

_ Դե ես էթամ, բուլիկը բերեմ,_ Ասում է Տրի բագատիրյայի մեջի աջ կողմի տղեն, ու գնում տուն, անվերադարձ:

Նարոն դեռ մեջքի վրա պառկած է սենյակի մեջտեղում, միայն քամակն է վեր ու վար անում` երաժշտությանը համընթաց: Ես էլ հընթացս պատահաբար չափալախում եմ Սամսոնին, ու պատահաբար թքում եմ էն ակնոցավոր գեներալի վրա ու ընկնում Չեխովի հայտնի հերոսներից մեկի օրը:

_Խուժաններ, զուգարանն ազատեք: Ըտեղ ուրիշ բնական կարիքներն են հոգում,_ պոռում է գրասենյակի քարտուղարուհին:

_ Հասս, լա՞վ ես: Հո էլ սիրտդ չի խառնում:

_Չէ, ամեն ինչ լավ ա:

_ Զասվե՞նք,_ հարցնում է վերը նշված զուգարանը զբաղեցրածներից տղան, ու լպստոցը շարունակվում է:

Հյուսասենյակի մեջտեղում շամպայնը պայթում է, պզում տիօրիորդների շորերին ու դեռևս պառկած Նարեկի վրա: Մեկն անկյունում փսխում է տելեվիզորի վրա, որով ելույթ է ունենում Լևոնը` Տեր-Պետրոսյան:

_Արա՜, հլը պադյո՜մ արեք,_ Վայ, էս ուրիշ պատմվածքից էր. խառնվում եմ ես ու շարունակում տառեր ցփնել wordpress-ի բորդին:

Կիթառն ինքն իր լարերն է տմբտմբացնում, կիսաբիձեքը շարունակում են բդել մեկմեկու: Անյունում հետ տվողը էլի հետ է տալիս հեռուստացույցի վրա, որով այս անգամ ելույթ է ունենում Տիգրանը` Կարապետըվիչը: Գրասենյակ է մտնում հեթանոս Ռազոն ու էլի արագորեն հեռանում: Փսխողը տելեվիզորի վրայից սրբում է իր փսխանք, քանի որ տելեվիզորով ելույթ է ունենում Ս.Ս.-ը: Գրասենյակի քարտուղարուհին մի դույլ մեզ է վերցնում ու լցնում պառկած Նարեկի վրա: Նարեկն օյաղանում է ու դուրս պրծնում դեպի պատշգամբ, որտեղ ֆսսում են Գայուշի տված պլաստիրինը: Նարեկն այս գարշանքին չի դիմանում ու պատշգամբից իրեն ցած է նետում` իր հետ տանելով նաև ինձ:

_էս ի՞նչ գառլախնոց բերիր,_ թռիչքի ժամանակ հարցնում է Նարեկը: Մենք պարաշյուտներս բացում ենք, ու վայրէջք կատարում Պինգվինաշենում: Պեպեն դեբիլ-դեբիլ բաներ է ասում, մենք էլ ոտքերով խաչեր ենք անում, գնում ենք, գնում: Ու ստեղ պատմվածքը վերջանում է:

***

Նարեկը սիրում է հաճույքի անդադարությունը.

_Ազ, մոտս լավ ֆնդո կա:

_Լավ է, սիկտիրդ քաշի, հավեսդ չունեմ: Ուզում ես էրեխեդ անգջներով ծափ տա՞ ու հոր նման դեբիլ ժպիտ ունենա՞ դեմքին:

_Հոյս այև, չէ:

_Դե ուրեմն, բարի գիշեր: Ու հանկարծ չփորձվես Կոմիտասի արձանի տակ շռել: Կարա-Բալայի արձանին էլ էլ մի ծխցրու: Դե թռանք տուն: Չնայած քեզ ինչ տուն:

_ Արխային, արդեն ունեմ:

_Փառք Աստծո:

_Cum Deo:

_Գիդամ:

Էպիլյոգք

Այսօր` մայիսի 20-ին, 2012 թվական, մոտավորապես 7-ի կողմերը, Լոս Անջելեսից նկատելի էր Արևի խավարում: Ես այս գրառումն էի ավարտին հասցնում, երբ տեղեկացա այդ մասին: Վերցրեցի լուսանկարչական ապարատը, արևային ակնոցս պահեցի դրա դիմաց, որպեսզի կարողանամ նկարահանել խավարվող արևը, որը մայր էր մտնում: Նարեկն էդ արևի պես է. ինքն իր գրկում ընդունում է ցանկացած լուսին, այդ պատճառով էլ տեղ- տեղ խավարում է:

***

_Նար, քե խմա ամենակարևոր բանը ի՞նչն ա:

_Ազատությունը:

_Գիտեի, որ էդ կասես: Cum deo:

_Cum Deo: Մեծատառով Աստծո հետ:

_Ոնց ասես, բռա՜տ:

Հ.Գ.

Նարեկի խնդրանքով և հորդորներով` հայտարարում եմ.

Տվյալ գրառման մեջ բացարձակապես իրական կերպարներ ՉՉՉՉՉՉՉկան: Բոլորը մտացածին են և հանդիսանում են իմ հիվանդ երևակայության արդյունքը: Անունների և միջադեպերի համընկնումը ՊԱՏԱՀԱԿԱՆ է: Շնորհակալություն ուշադրության համար, դռները փակվում են, հաջորդ կայարանը` Բութանիա` Հովոյենց յան:

Գործարանում կլեյ էր թափվել

kley, sosindz

Հե՜յ, հո՜, տանը մարդ չկա,

Ո՛չ միս, ո՛չ խմիչք և ոչ էլ փո՛ղ ունեմ,

Բայց ես դեռ պիտի ամուսնանամ,

Հե՜յ, հո՜, տանը մարդ չկա:

Սուրբ Ծննդյան Տոների Երգ

Hoopsa, boyaboy, hoopsa! Hoopsa, hoyaboy, hoopsa! Hoopsa, boyaboy, hoopsa.

ՈՒլիսես, Ջ.Ջոյս

Տզզ: Լսվում է ընդմիջումը ազդարարող զանգի ձայնը: Արդեն հինգը րոպե է` բանվորները փախել են գործից, շարվել մեքսիկական թաքո վաճառող մեքենայի մոտ ու պատվերներ են անում:

Առավոտյան երկու տակառ թունդ բուրող սոսինձ ենք ստացել` ներքին սպառման համար: Մարիոն ստորագրել է ու վերցրել ստացականի պատճեն: Տակառների տեղադրման ժամանակ երկաթե տակառներից մեկի տակը ծակվել է, ու սոսինձը սկսել է հոսել: Մինչ բանվորները անհասկանալի մսից պատրաստված թաքո էին ծամում, սոսինձը դանդաղ ու հաճելիորոն սղոսկվում էր գործարանի տարածք:

Տզզ: Ընդմիջումն ավարտվեց: Բոլորը միձայն հայհոյեցին ընդմիջման ազդանշանի հորինողին ու անցան գործի: Սկսում են հոտոտել: Պլաստմասի ու փայտի փոշու սովորական դարձած հոտը խախտվել էր: Մեր շնչելու ճաշացանկում մի նոր բաղադրիչ էր ավելացել` մի նոր ուրվական: Շնչում են` առանց արտաշնչելու: Հետո էլի են շնչում, ավելի ուշ` էլի, ու էլի` առանց արտաշնչելու: Լուպիտան սենյորա Բլանկային շշնջում է, որ  զգում է, թե ինչպես են նեղանում սեփական քներակները: Սրտի աշխատանքը սկսվում է լսվել վզից:

Եզեկիելը շրթունքի վերևի աջ մասը բարձրացնում է վերև ու հպարտորեն ցուցադրում ոսկյա շապիկով ատամը. կիսով չափ ծիծաղում է, կամ քմծիծաղում:

_ Ինչ կա, արա՜,_ Սալվադորական պուպուսը (ուտելիք է) դեռ բերանին բղավում է Ցեզարը,_ Ոռի ա՜,_ շարունակում է` ինքն իրեն պատասխանելով: Տասնհինգ տարվա ընթացքում այդքան հայերի հետ աշխատելով հանդերձ` Ցեզարի սովորած հայերեն միակ արտահայտություններն էին դրանք. վերջինն էլ վերջերս ես եմ սովորեցրել:

Եզեկիելը շրթունքի ներքևի ձախ մասն է իջացնում ներքև, ամոթով ցուցադրում բացակայող ատամն ու էլի ծիծաղում:

Կլեյը սողում է գործարանի հատակով: Բաց դարպասներից փչող Կալիֆորնիական քամին էլ ավելի է տարածում սոսնձի բուրմունքը: Սենյորա Բլանկան  Լուպեյին շշնջում է, որ իր քներակներն էլ են սկսել նեղանալ:

Ու սկսվում է մուզիկան. պարա բայլար լա բամբա, պա տի պա միյա, այ առիվա՜, առիվա՜:

Ստեփանավանցի Համոն աչքերը չռում է պարող Սյուզիի  ամերկացած հետույքին. Համոյի աչքերում Մաքդոնալդսի հավի տոտիկները լավ էլ պարում են, շխկշխկում: Աստղաֆիզիկ Կառլենը սրում է իր ուղեղն ու հասցնում հասկանալ, որ կլեյը սկսել է իր գործը: Տոքսիկաման Կոկոն արդեն Բարձրերում է. հարազատ բուրմունքը լավ է նստել քթին:

Ու սկսում են խժժալ. պհեհե, հահահայ, դզզ, դռռ-դռռ: Բոլորի ականջներում սեփական սրտի թակոցները պահում են ռիթմը. այ առիվա՜, առիվա՜:

Կից գրասենկյակից դեպի գործարան է վազում աշխղեկ Վասակը: Խառնված նայում է շուրջ բոլորը. _արյա՜, ես թքի, շեֆին ի՞նջ եմ ասելու,_ մի պահ մտահոգվում է, իսկ հաջորդ վարկյանին կլեյը ուղեղին հանգստություն է պարգևում: Ես էլ եմ օֆիսից դուրս գալիս, ուր գորՁերով էի մտել, ու միանգամից նկատում պատանեկան տարիներիս սիրելի բուրմունքը, որն ամենևին էլ շենքի տակի հացի փռից եկող բուրմունքը չէր: Լուպեն ու սենյորա Բլանկան շխկշխկացնում են հետույքները, Ստեփանավանցի Համոն հետևում է նաև նրանց:

Մարիոն հիշել է, որ այս շաբաթ հիսուն դոլլար պետք է ուղարկի Մեքսիկայում բնակվող իր դստրիկին, բայց քանի որ իր բոյֆրենդը հիմա նեղության մեջ է, իր նախկին կինն ու երեխան կսպասեն:

Գործարանի ամենանուրբ աղջիկը` սինյորիտա Նեգրան, աչքը գցել է ամենածեր բանվոր գվատեմալացի Սամիի վրա: Սամին կանացիորեն հետադարձ ժպտում է Նեգրային: Նայում եմ ժամացույցիս. հինգ վարկյան անցավ` կես ժամի պես: Սինյորիտա Նեգրան, գործարանի ուղիղ մեջտեղում, շխկացնում է Սամիին: Հետո Սամին է շխկացնում, հետո էլի Նեգրան: “Այ քեզ Արիական Սեքս”,_ մտածում եմ:

Դժգոհ բանվորներից երկուսը մոտենում են աշխղեկ Վասակի գրասենյակի դռան մոտ, ու շխկացնում են դուռը: Հետո էլի են շխկացնում: Մի հատ էլ են շխկացնում: Չեն հոգնում, մի հատ էլ են շխկացնում, հետո այնքան են շխկացնում, որ դուռը շրխկալեն պոկվում ու ընկնում է հատակին: Նեգրան Սամիին է շխկացնում: Սամիին Նեգրային է շխկացնում: Դժգոհ բանվորները էլ շխկացնելու դուռ չունեն. շխկացնում են մեկմեկու:

Տեքսասցի հիսպանիկ Հավիերը դինջ նստել է անկյունում: Նրա մտքերն են շխկշխկում: Պատրաստվում է մոր թաղման արարողությանը. երևի մի ինը ամսից կմեռնի. գերեզմանատեղը` երեք հազար դոլլար, թաղման արարողությունը մի հազար հինգ, ergo մինիմումը մի հինգ հազար պետք ա. եթե Մարիոյի գեշ ու բազմազավակ քրոջ տանը մի ինը-տասը ամիս ձրի ապրի, մերը կարա հանգիստ մեռնի: Կլեյը էլ ավելի է խառնում Հավիերի մտքերը. չինգա տու մադրե ,Հավիե՛ր,_ մայր են քրֆում գոյություն չունեցող անցորդները:

_  Հե՜յ, Ինչ կա, արա՜,_ պուպուսը դեռ բերանին ինձ է կանչում Ցեզարը:

_ Նադա, պինչե սերոտա(Բան չէ, անառակ “մեծ Զրո”(այդպես են Մեքսիկացիները անվանում Սալվադորցիներին` թշնամանքի պատճառով)),_ պատասխանում եմ ես ու շատ պատահական թքում Վասակի դեմքին: Վասակը հանում է իր թքոտված ակնոցը, ժպտում, ուսերը թոթվում ու շարժվում դեպի իր գրասենյակը: Մեկմեկու շխկացնող դժգոհ բանվորները տեսնում են Վասակին ու սկսում շխկացնել նրան: Գործարանի կենտրոնում Նեգրան շխկացնում է Սամիին, Սամին` Նեգրաին, Բոլորն ուրախ են, բացի Հավիերից.” Ա՜խ, եթե մերս մի տասը տարի ուշ մեռնե՜ր, ես էս հավաքածս փողը ծովափում կծախսեի, ախր ես օվկիանոսը մինչ օրս չեմ տեսել. պուտա մադրե, պուտա մադրե:

 _Աս ի՞նչ բան է,_խառնված ներս է մտնում Պեյրութահայ գործարանատերը: Չի հասցնում մի բան ասել, և կլեյ խփում է գլխին, ընկնում է, գլուխը խփում գետնին, արնահոսում ու մեռնում: Տոքսիկաման Կոկոն տեսնում է այս ամենը, մոտենում է դիակին և սկսում լիզել գետնով հոսացող արյունը:   Ինժեներ Չժաո Նին մոտենում է կռացած Կոկոյին, ոտքը դնում վերջինիս մեջքին, գոտին հանում ու սկսում է դաղել Կոկոյի հետույքը: Նեգրան շխկացնում է Սամիին, Սամին` Նեգրային, բոլորը ուրախ են, բացի` Հավիերից. պուտա մադրե, պուտա մադրե:

Ես էլ եմ ուրախ, բայց շշմած եմ. կուդա կածիցա ռուս` մատուշկա նաշա,_մտածում եմ, ու այս անգամ ոչ պատահական թքում Վասակի դեմքին:

Տզզ: Աշխատանքային օրն ավարտվեց: Բոլորը հագնվում են, ու գնում տուն: Պեյրութցի գործարանատերը լափում է սեփական արյունը, վերակենդանանում ու գնում տուն` ուրիշի:Նեգրան չի շխկացնում Սամիին, Սամին` Նեգրային, բոլորը ուրախ են, բացի` Հավիերից. պուտա մադրե, պուտա մադրե:

Տեսնես` ինչո՞ւ որոշ մրջյունների չեն դատափետում ինցեստի համար: Պուտա մադրե, պուտա մադրե:

Բալուն (օն ժե ՄեդվեԴ, Տոշկա, Դալայ Լամա etc …)

 

Բալուն հայ նեոգառլախիզմի հայրն է:

Բալուն գրող-հրապարախոս է, Պիսառ, կիսաեֆրեյտոր ու շատ մաքուր մարդ:

Բալուն ունի կապեր ինչպես պետական, իշխանական, այնպես էլ կառավարական շրջանակներում (բան չջոԳի):

Բալուն բարի է միայն այն մարդկանց հանդեպ, ովքեր իր հանդեպ անարդար են գտնվել:

Բալուն հայ ժամանակակից իրականության մեջ միակն է, ով օգտվում է նամակագրական հին մեթոդներից` սովորական գրավոր նամակից (որոնք միշտ ինչ-որ հայտնի-անհայտ մարդկանց են ուղղված), այդ է պատճառը, որ նա ունի Չլռողի, կամ Թսվողի համբավ:

Բալուն ակտիվիստ է, սակայն վարում է պասիվ սեռական կյանք:

Բալուն գՌՌանտակեր չէ. նա գառը գՌՌանտից ավելի է գերադասում:

Բալուն մի կտոր հոմոֆոբ է, հակասեմական, անԾի-անԾի-քյարթ, չի ընդունում գենդերային հավասարությունը, դեմ է որոշակի մարդկանց իրավունքներին. կառոչե կարգին մարդ:

Բալուն նույնչափ հետաքրքրվում է եկեղեցիների վիճակով, ինչչափ եկեղեցականները իրենց բենթլիների:

Բալուն առաջինն է լուսաբանել բանակային ահասարսուռ պատմությունները, սակայն ինքը բանակում ծառայել է ընդհամենը վեցը ամիս, քանի որ ռամսավիկ է (ռամսավիկ-լյավ կապերի տեր մարդ)

Բալուն հայ երիտասարդական տարատեսակ միությունների միասնականության խորհրդանիշն է, և նա ընդհանրապես միութենական է:

Բալուն անհաշտ պայքար է մղում պահպանողական գառլախիստների դեմ, սակայն չի ֆինանսավորվում որևէ եվրոպաամերիկյան ժողովրդավարանեոգառլախիստական կազմակերպությունների կողմից:

Բալուն ընդհանրապես չի ֆինանսավորվում. նա սնվում է բացառապես երկնքից իջած մանանայով, որն Աստված է տվել (իսկ ինքը, շան պես,  Տիրոջը չի՛ ճանաչո՜ւմ, բա):

Բալուն ընկերությունը դիտարկում է որպես փոխշահավետ համագործակցության մի ձև, սակայն մինչ օրս իր ընկերներից ոչ մի օգուտ չի ստացել. և նա ամենևին էլ ընկերազուրկ չէ, նա ֆեյսբուքում հազարներով ֆռռենդ ունի:

Բալուն իր հանդիպած առաջին գեղեցիկ աղջկան լայքում է:

Բալուին սիրում են բոլոր աղջիկները, որոնց չեն սիրում բոլոր տղաները:

Բալուն չի հանդուրժում Չոռնիին, և դա, ինչեպես սերը, փոխադարձ է:

Բալուն հանդուրժում է Ծծին, սակայն նրա անվանը որոշակի վերապահումով է մոտենում:

Բալուն ունի որոշակի նմանություն Բոբոլի հետ, սակայն դա նսեմացնում է Բոբոլին, քանզի Բալուն ավելի կրթված է:

Բալուն աննմնան է:

Բալուն ԱՐԻԱԿԱՆ Ա-ՍԵՔՍԻ ջատագովն է, Արթյուր Ռեմբոյի սիրահարը, Գեղամյանին թմբկահարողն ու անկաշկանդ երիտասարդ:

Բալուն, իրո՛ք, լավ մարդ է:

Բալուն, իրո՜ք, լավ մարդ է:

Բալո՞ւն, իրո՞ք, լա՞վ մա՞րդ է՞:

Հ.Գ. բ՜ա՛՞

Չոռնին (օն ժե Բեեղզեբուղ, Վոլանդ, Շեդդիմ etc… )

բոլոր գույների միավորումը Սևն է:

Անհայտ տաճկաքուրդ ֆիլօս 

Սևը

Չոռնին ԱՐԻԱԿԱՆ ՍԵՔՍԻ համահեղինակն է և գլխավոր գախափարախոսը (համարյա <<Մեկ ազգ>>ի համանախագահ Գոռ Թամազյանի պես (չխամեմատել))

Չոռնին հարատև է, և տևում է մեկ-երկու վարկյան 1993-1845  թվականների արանքում:

Չոռնին Ճանճերի իշխանն է ` Բեեղը` Բելը, բայց հայկուբելի պատմության նման նրան ոչ-ոք իրավունք չուն մի-նետով սպանել , քանզի.

Չոռնիյ,վտառոյ ասնավածել մինետա վ էտօմ բոգմ զաբիտմ գօռձե

Չոռնին անառողջ քննադատությամբ է վերաբերվում նեոգառլախիզմի գաղափարախոսությանը, քանի որ պահպանողական է:

Չոռնիի իդեալների շարքին են դասվում Մարկիզ դը Սադը, Զախեր Մազոխը, Զիգմունդը ու երգիՃ Խաթուբան, Բոբոլը, Ժպը, Ծծը, Մացակը և այլք:

Չոռնին իդեալներ չունի:

Չոռնիի սիրած զբաղմունքը ուրիշներին անվանադրելն ու թաքուն հրճվելն է

Չոռնին ամուսնացել է բավական վաղ տարիքում, ավելի հասուն տարիքում նշանվել, խորը ծերության ժամանակ` սիրահարվել:

Չոռնիին միայն մեկ կին է մերժել, քանի որ չէր սիրում Չոռնիին (մերժման համար ինչպիսի անհեթեթ պատճառ)

Չոռնին ջահել աղջիկներին ուրախացնող է, այրի կանանց` փարատող, էնդու համար քիզ տեսնողն ասում է, վայ , վայ …

Չոռնու մեջ են ամփոփված բոլոր արվեստները, որոնք չունեն որևէ կիրառական նշանակություն:

Չոռնին ադրբեջանական հիմնի միակ հայ կատարողն է

Չոռնին արևածագի դիմավորման արարողության գլխավոր պատասխանատուն է, և կարելի է ասել, որ նա մեր օզոնային շերտն է, քանզի միայն նա իր խավարով կարող է այրող արևի դեմն առնել:

Չոռնին է մտածել ու գրել ոչ թե <<Աստվածային կատակերգությունը>>, այլ հեղինակին` Դանթեին, ոչ թե Հախվերդյանի երգերը, այլ հենց Հախվերդյանին, ոչ թե <<Մորմոնի գիրքը>>, այլ` Հովսեփ Սմիթին, Ոչ թե <<Ասուածաշունչը>> այլ` աստծուն:

Չոռնին անտանելի է, երբ սոված է:

Չոռնին է ձևակերպել Չուվակի օրենքը

Չոռնին ատում է գրող հրապարապոսներին, իր անձի քննադատությունը ու իր քունը խաթարողներին:

Չոռնին <<աղջիկ-փայտ>> եզրի  արարիչն է:

Չոռնին դեմ է Օնանի աղանդին

Չոռնին կողմ է մասնակի բռնաԲարությանը

Չոռնին խռռացնում է, երբ նույնիսկ արթուն է: Նա խռռացնում է բոլորին և ամենուր:

Չոռնին բոլորին վերաբերվում է <<նույն ձև>>` Տձև:

Չոռնիից են բխում բոլոր նորությունները, և բոլոր հղումները տանում են դեպի Չոռնի

Չոռննի պատկերը Մալևիչի համար ներշնչանքի աղբյուր է

Չոռնիի մասին այսպես կարելի է անվերջ խոսել ու խոսել ու ոչինչ չասել

Հ.Գ.Այսքանը, հլը

Ծծը (օն ժե Մադաթիա, Բիզե, Կացակ, Կծկե etc…)

Ընկերությունը տակն անելու պես բան է. բոլորը կարող են տեսնել դա, բայց միայն դու ես զգում դրա ջերմությունը

անհայտ

Ծծը

Ծծը մեր իդեալների մարմնացումն է ու մեր ախտերի փոշիացումը

Ծծը զուտ միևնույն տառերի միավորում չէ, ինչպես օրինակ` Խխն, որով միայն խխունջն է սկսվում: Ծծը հատուկ անուն է, գոյական, բայց ոչ երբեք մականուն:

Ծծը մեր երազած ապագան է, որը լռվել է անցյալի ու ներկայի արանքում:

Ծծը, ի տարբերություն իր բոլոր ընկերների, հիշում է իր բոլոր ընկերներին:

Ծծը այն ընկերն է, որը մենք ինքներս երբեք չենք կարող լինել. կամ չենք ուզում լինել:

Ծծը կապուտաչ է, կյաժ ու բոյը տեղը, գումարած դոշի ոլորապտույտ մազերը:

Ծծից երբեք չի կարելի նեղանալ, ոչ թե նրա համար, որ նա խենք է, այլ նրա համար, որ նա երբեք մեզանից չի նեղանում, քանի որ գիտակցում է, որ մենք խենթ ենք:

Ծծին ոչ ոք ուղղություն ցույց չի տալիս, քանի որ նա գիտի Ճշմարիտ ուղին, և կոնկրետ էլեկտրագնացքը, որն էլ շարժվում է Ճշմարիտ ուղով:

Ծծին փառավորում են բոլորը, սակայն անձայն ու առանց ավելորդությունների:

Ծծում է ամփոփված աշխարհքիս բարիքը, սերը, ոսկին ու մոլիբդենը:

Ծծը պրոլետարական հակահեղափոխականության սիմվոլն է, խաղաղության գովազդողն ու Հայլուրին անվերապահորեն հավատացողը:

Ծծին բոլորս ձգտել ենք դեռ մանկուց, պատանի հասակում չենք գտել նրան, քանզի դեռ ձևավորված չենք եղել, երիտասարդ տարիքում տեղ-տեղ ենք հանդիպել նրան, ավելի հասուն հասակում Ծծին կրել ենք մեր մեջ շուրջօրյա, իսկ ծեր ժամանակ ապրել ենք Ծծի կարոտով:

Ծծը ունի միայն մեկ խնդիր, որը ոչ մեկի հետ չի կիսվում, այդ է պատճառը, որ չեմ կարող գրել դրա մասին. ուղղակի չգիտեմ:

Ծծից է կախված մեր անցյալը, քանզի նա է մեր հիշողության պահապանը:

Ծծը երբեք զոհեր չի պահանջում, նա չգիտի` ինչ է ատելությունը, նա 99% տոկոսանոց սպիրտից էլ մաքուր է, դրա համար էլ չեն ներում նրանց:

Ծծը չի սովածանում: Նա է սննդի աղբյուրը, առողջության գրավականը:

Ծծի հանդեպ թաքուն, միայն թաքուն, նախանձով են լցված բոլորը, Մացակն ու Չոռնին:

Ծծը բոլորիս բարեկամն է, այդ թվում` Բոբոլի, Ժպի, ու անհետացման եզրին կանգնած պանդաների:

Ծծը չի կիսում Մացակի ու Չոռնիի պատկերացումները ԱՐԻԱԿԱՆ ՍԵՔՍԻ մասին, սակայն նա դասվում է նույնանուն աղանդի սրբերի շարքին:

Ծծը իրականում գոյություն ունի, բոլոր դեռահաս աղջիկների երազներում:

Ծծն անքննելի է, ամենաստեղծ ու ամենակարող. նա կարող է ստեղծել այնպիսի ծանր քար, որը չկարենա բարձրացնել, և բարձրացնի:

Ծծին պետք է նուրբ վերաբերվել, այլապես դուք ոչինչ չեք ստանա  … ձրի   … ժարիտ  …  այլոց կանանց կանացի գուգուրանք …

Ծծը, ցավոք, Մացակին հարվածելու համար նզովված է: Նա պետք է հարատև զգայուն լինի:

Ծծի հետաքրքրությունների շրջանակը չի սահմանափակվում պոեզիայով, ձիավարությամբ ու պոլլոյով: Նա ավելի շատ սիրում է հետաքրքրվել իր չոլկայով, գտնել լուծումներ թափվող մազերի դեմն առնելու համար:

Ծծը ծառին ծածուկ ծամեց ծիծակ, ծիրան ու քյաբաբ:

Ծծը հայ մեծերից ճանաչում է (բացի իրենից, իհարկե) Պողոս Նուբարին, հեղափոխական Կամոյին ու անշուշտ Չարենցին, քանի որ նրանց անուններով տեղանուններ կան

Ծծի մասին խոսքերն այլևս ավելորդ են:

Հ.Գ.Պակա, Ց, Ծծ…

Բոբոլը

Ինչո՞ւ են մարդիկ ընդհանրապես ուսումնասիրում ամեոբաներին: Չեմ հասկանում, դա ինքդ քեզ ճանաչելու համա՞ր է:

mtacoxy

Բոբոլը պարզ տղա է` համարյա հողաթափիկ ինֆուզորիա:

Բոբոլն էլ պրոբլեմներ ունի, մտածելու, ստեղծելու, իր առաջ ծառացած խնդիրները լուծելու անհրաժեշտություն. ինքը պիտի ծառայությունից հետո իր տունը վերանորոգի: Երևի հետո էլի նոր խնդիրներ կառաջանան` դրանք լուծելու անհրաժեշտությամբ:

Բոբոլը լավ տղա է: Ասենք` բոլոր երեխաներն էլ լավն են, անմեղ ու անսխալական: Երևի իր անմեղությունն էլ առիթն է շրջապատի ատելության:

Բոբոլը կյանքում վատ բան չի մտածել: Ինքը երբեք չի մտածել:

Բոբոլը քնելուց նույնիսկ չի խռռացնում, միայն քնի մեջ խոսում է` ճիշտ երեխայի պես, որն առօրյան տեղափոխում է երազների աշխարհ և փորձում այդ աշխարհում գտնել իր հարցերի պատասխանները:

Բոբոլը նվիրված է. նվիված է իր հոտին, իր հովվին, իրեն ուղղություն տվող շներին:

Բոբոլը բարի տղա է: Նա գրկում է իր որովայնը,. օրորում իր օրգանիզմում գտնվող բակտերիաներին, նույնիս իրեն շարունակ անհանգստացնող փորի ճիճվին:

Բոբոլը երջանիկ տղա է: Նա երբեք չի մտածել երջանկության մասին, երբեք չի արել քայլեր` դրան հասնելու: Նա չգիտի` ինչ է երջանկությունը ու հենց դրանով էլ երջանիկ է: այդ ամենը դատարկ բաներ են:

Բոբոլը կրքոտ է. այդքան կիրք նվիրաբերել կարտոֆիլ մաքրելուն, և կամ ինքնամոռաց պարել, երբ Թագուհին դեռ հարիսա է եփում` նույիսկ պատկերացնելն անհնար է: սակայն նա, ցավոք, իրենը չի համարում ԱՐԻԱԿԱՆ ՍԵՔՍԻ գաղափարակիրը:

Բոբոլը հասնող տղա է: Միայն մեկ անգամ Ախտագռադից Երևան տանող ավտոբուսին չի հասել:

Բոբոլը լուրջ տղա է: Միայն նրա հետ կարելի է անվերջ խոսել. ասենք` բոլորս էլ ինքներս մեզ հետ անվերջ խոսում ենք, կամ` պատի:

Բոբոլը շատ հետաքրքիր տղա է: Նրանով են հետաքրքրված ճապոնացի գիտնականները: Նրա հետ երբեք չես ձանձրանա: Վերջերս շատ լավ սերտել է <<նստիր>>, <<Պառկիր>> և <<սիկտիր>> հրամանները:

Բոբոլը բոլորիցս լավն է: Նա նույնիսկ իմ ցինիզմից չի վիրավորվում: Նա նույնիսկ Պատերազմում չի վիրավորվում:

Բոբոլն աստվածային է` անքննելի, բարեգութ, գթասիրտ ու ոտակեր:

Բոբոլն իսկապես ուժեղ է, ավելի ճիշտ ` Բոբոլը Հատկապես ուժեղ է:

Բոբոլին սիրում են բոլոր կանայք` բոյով, թե` նիհար, տղա, թե` աղջիկ:

Բոբոլն է արարիչը այն ամենի, ինչ որ եղել է, կա ու կլինի զուգարանում:

Բոբոլն անպարտելի է: Նա երբեք չի մրցում:

Բոբոլը սիրում է մի օրիորդի, որը, ցավոք, սիրում է իր երրորդ երեխային, գարեջուր և Ժիրինովսկուն:

Բոբոլն ամենուր է` Իմ, քո, հարևան Զառա տոտայի մեջ:

Բոբոլին ոչ ոք չի տեսել. նա գոյություն չունի. հենց դրա համար էլ վախկոտի համբավ ունի:

Բոբոլը միշտ ինքն իրեն համոզում է, որ ինքը եսասեր չէ, կռվում է ինքն իր հետ, համոզում ինքն իրեն, հետո համբուրում հայելին ու հանգիստ քնում` ինքն իր հետ:

Բոբոլը տիրապետում է բացարձակ ճշմատությանը: Նա է կյանքի Բանը (խոսքը), Ճշմարիտ ուղին:

Բոբոլը սրամիտ է, պորճ,  հարբեցող ու դՈՒՍ ընԳած

Բոբոլի համար բոլորը բոբոլ են` անդեմ, անգլխաՎոռ ու ժպտերես:

Հա, մի տեղ էլ Բոբոլը ես եմ, դու ես, մեր հարևան Զառա տոտան:

PURE Խեռռոսիմա (Անարատ հայհոյանք)

տեղին հայհոյանքը  անտեղի պաչպռոշտից լավ է

mickՄի կանադահայ ծառայակից ընկեր մի օր ինձ բիթի քցեց.

_Ախպեր, _ասեց,_ որ տղեն տղուն քֆրտում ա, գոնե իրա քֆրտածը պատկերացնում ա՞:

Խոսքը, անշուշտ սեռական բնույթի հայհոյանքների մասին էր: Էտ օրվանից մոտս ամեն մի լսած հայհոյանքի ժամանակ անդադար սրտխառնոց ա առաջանում:

Ու, կարծեմ հայերենում ընդհամենը երկու հայհոյանք կա` ՀԱԱԱ~յն ու ՀՈՈՈ~Յը, երկուսն էլ ձայնարկություն: Վերջիններն  էլ անասուններին կանչելու միջոցներ են: Տրամաբանական է, որ հայհոյանքի իմաստը վիրավորանք հասցնելն է, տվյալ դեպքում` մարդուն անասունի հետ համեմատելը: Այ սեռական բնույթի հայհոյանքները կարծեմ մեր մշակույթ ներմուծվել են (ինչպես ցակացած աղտոտ երևույթ) թուրքական և այլ գրավումների պատճառով: Նմանատիպ Սոդոմ-Գոմորական  երևույթները միշտ էլ արատավորել են մեր ԱՐԻԱԿԱՆ ՍԵՔՍը:

Մենք հիմա էլ ենք արատավորում Արիական սեքսը: Եթե ուշադիր լինեք մեր ժամանակակից երգերից, հեռուստատեսային հաղորդումներին և, կարելի է ասել` ամենուր, կտեսնենք, որ այստեղ արդեն սերը մի տեսակ լացելու ու տանջվելու բան ա դառել: Իսկ առաջ սերը անսահման էր` դեզերի մեջ, երկնքի տակ: ու ստեղ Քուչակը մտավ.

— Քո ծոցդ է ճերմակ տաճար, քո ծծերդ է կանթեղ ի վառ.
Երթամ ես ժամկոչ ըլլամ, գամ լինիմ տաճրիդ լուսարար։
— Գնա՛, ծո տղա՛ տխմար, չի վայլես տաճրիս լուսարար,
Երթաս ղուն խաղով լինաս ու թողուս տաճարս ի խավար։

Հոգեբանները պարզել են, որ նյարդային հանգստության համար 1 օրվա մեջ կամ պետք է 7 հոգու գրկես, կամ 1ին ծեծես ու հայհոյես:

Էնպես որ,  ՀՈ~Յ Պարոննե’ր

Հ.Գ. Վ. Սահակյանն էլ ի կայքով էլի մեր սրտից ա խոսում, ու էլի, ներառյալ մենք, ոչ ոք իր վրա ոչինչ չի վերցնում

C’est_la_vie