“I’m not confused. I’m just well mixed.”
― Robert Frost
Բջիջս ձուլեցի քոնին,
հետո ճտալեն պոկեցի այն,
որ պոկման զրնգոցից
երաժշտություն գրեմ:
_Ցինի՛կ,_ չասացիր:
Ինքս ինձ սվաղեցի հանրային ասֆալտին,
համայնքը քայլեց վրայովս,
ես էլ իրենց ոտնատակերին տողեր շարեցի,
սիրո՜ւն, սիրո՜ւն,
որ երբեք չկարդան:
(մարմնիդ տողեր շարելը ավելի զորավոր էր):
Շրջապատիս նույնաձև համազգեստ հագցրեցի՝
գորշ ու հասարակ.
իմ համազգեստն էլ էր նույնը,
բայց մեջս գույներ էին բլթբլթում՝
այն, որ եռացրիր:
Արդարացումներ փնտրեցի, մեր բաժանման համար,
ու <<հանուն պոեզիա>>յից բացի,
ոչինչ չգտա.
դու էլ վրաս
հանրային կարիքների համար զոհվածի պիտակը դրեցիր.
չընդդիմացա:
Ես թռիչքուղիդ պատրաստեցի,
մի քանի փորձնական թռիչքներ արեցի,
տեխզննումն էլ անցկացնելուց հետո,
թույլատրեցի թռիչքդ.
_Ո՞վ քեզ իրավունք տվեց,_ ասացիր:
Հիմա ինձնից էլ լավ
տողեր ես շարում:
Սիրտդ, որ գլխիցդ մեծ էր,
իմաստությունդ էլ՝ գրոտեսկորեն անհամաչափ,
սփռեցիր հանրության առաջ, թե՝
Ահա ես՝ գունավորս,
ու ես ձեզ կուտեմ:
Իրականությունն էլ այն չէ,
որ համայնքը ինձ կերավ.
ես ինքս արեցի.
ինչպես որ ամեն մեկս շինեցինք մեր աշխարհը,
հետո այն կաթսա սարքեցինք,
ու գդալներս վերցրած հարձակվեցինք մեր շինած աշխարհների վրա,
որ խառնենք.
դու էլ իմ կաթսա-աշխարհի վրա համեմունք ավելացրիր, որ անուշ բուրի:
(էն աշխարհի, որ ամենքիս ականջների արանքում է):
Խառը,
խառը գդալներ:
Լիզեցի համանքի ոտնատակերի տողերս՝ սիրո՜ւն, սիրո՜ւն:
(մարմնիդ տողեր շարելը ավելի զորավոր էր):
_Ավանա՛կ,_ ասացիր.
չընդդիմացա:
Ժիրայր Ավետիսյանի բլոգը 