Երջանկության Պատուհան (ղզիկական շրջանից)

window

Արևագալի ժամն էր, երբ մեղմիկ քամին բացեց թույլ փակված պատուհանը:

Այդ գիշերվա վերջին գունավոր երազը հուշեց, որ արթնանալու ժամն է: Կոպերը դանդաղորեն, կարծես առանց շտապելու, բացվեցին` Թույլատրելով աչքերին համբուրվել արեգակի ճառագայթների հետ: Ձեռքը բնազդաբար երկարեց դեպի ծխախոտի տուփը. Արդեն չորս ժամ է` չէր շնչել թունավոր ծուխը: Հինգ րոպեի չափով հանգիստ պառկած էր, երբ բացված պատուհանից քամին շոյեց, և շշնջաց լռության երգը:

Սակայն այստեղ մի բան այն չէր: Այս լռությունը նրան կարծես ծանոթ էր: Նա ըմբոշխնել էր այդ երգը իր ամենապայծառ երազներում: Միայն այս անգամ այն թվում էր այնքա՜ն մոտ, այնքա՜ն շոշափելի:

Իսկ բակում, ինչպես երակներում, սկսել էր եռալ կյանքը: Իհարկե առաջինը դուրս էին իջել մայրերը` նորաթուխ հացի ձեռքբերման ակնկալիքով: Աշխատանքի էին շտապում շենքի բանվորները: Մեծապաշտոն հայրերը թանկարժեք մեքենաներով ուղեկցում էին իրենց մանուկ, բայց և սովածությունից զզվող փորերով զավակներին: Ինչպես անակնկալ` աշխատում էին նույնիսկ ջրցան մեքենաները: Միայն մի երիտասարդ աղջիկ` սևաչ, սևահեր ու գազանային գեղեցկության տիրուհի, անհոգ կանգնած փողոցում, սպասում էր` չգիտես ինչի կամ ում:

Աչքերը, չենթարկվելով կուսակրոն ու կուսամոլ ուղեղին, սևեռվեցին դեպի նա: Լռության երգի մի նոր ալիք զգաց: Բանականությունը ոչինչ չէր հուշում: Չէր լռում միայն սիրտը: Այն լի էր անակնկալ սիրո մասին բոլոր երկերով ու բանաստեղծություններով:

Արևագալից հետո պիտի գար նույն ինքը` ատելությունը, որը շատերի կարծիքով սիրո ծայրահեղ դրսևորումն է, չէ որ ամենաքաղցր ուտելիքը, որն իր մեջ պարունակում է չափից շատ շաքար և գլյուկոզա, դա սխտորն է, և դրանից հետո միայն կարելի է եզրակացնել, որ մարդկային զքացումները կամ զքացմունքները շատ դեպքերում չեն համապատասխանում անալիզների արդյունքների, և հաճախ դրանք, ինչպես կասեր հանճարեղ շնածիններից մեկը, զուտ կամ սուտ քաղաքական կատեգորիաներ են: Վերջիվերջո, ինչ է ատելությունը կամ նույն ինքը` սերը. զգացմունքային պոռթկում, հոգով մարմինը գրկելու արվեստ, թե պարզապես բնազդային երևույթ: Կարևորը այն չէ, թե ինչ է սերը, կարևորը դրա ներկայությունը կամ բացակայությունն է, փոխադարձ լինելը կամ` հակառակը: Ինչևէ, չշեղվենք թեմայից, և անցնենք մեր ոչխարներին:

Ընտրության իրավունքը, որն ի վերուստ տրված է եղել մարդ կոչեցյալին, շեղել էր նրա ամենաբարո միտքը, քանի որ ընտրության դեպքում մարդկային դեռևս սահմանափակ ուղեղը ընթակա է միայն սխալվելուն: Նա նայում էր ցած, տեսնում ամենին և ամենինչ, սակայն ոչ նրան: ՆՐԱՆԻՑ մնացել էին միայն բաղձալի համբույրները, որոնք դեռ երկար կուղեկցեն իրեն իր կյանքում: Ժանգոտած գլխից դուրս էին պրծել աչքերը, որոնք այնքան հաճախ էին մոլորեցրել թերևս միամիտ կանանցիկներին: Երկծականի քիթը շնչում էր իր հարևան բերանից արտազատած սիգարետի ծուխը, ծուխ, որը դարձել էր իր միակ բարեկամն ու կարեկիցը, ծուխ, որ մթագնում էր իր ուղեղը և կործանում միակ անվերադարձնելի առողջությունը:

Սակայն ծուխն ազդում է օրգանիզմին, այլ ոչ թե հոգուն. հոգուն ազդելուն նրան օգնության է հասնում ատելությունը, որի բացակայությունը ևս մարդկային դասից շեղում է համարվում: Բայց այն, ինչ նա տեսնում էր, ամենևին էլ մարդկային չէր, քանի որ նա էր միակ դիտորդը: Իր ստեղծած այս արկածային ֆիլմում հերոսուհին պիտի վազեր իր հետևից` չնայած նրա` տվյալ ֆիլմում բավականին բարձր դիրք գրավելուն: Դա էր խեղճ սիրահարի չգոյության պատկերացումը կամ իղձը:

Բայց տղայի ուղեղը հաճախ էր իր մեջ վերլուծություններ անում, թե արդյոք արժի շարունակել այս սիրային արկածները, արդյոք արժի ընկնել մի մարդու, ավելի ճիշտ կնոջ հետևից , եթե նույն ինքը` ամենաանսխալական հասարակությունը յուր անդամներով, աղջկան մի հասարակ պոռնիկի հետ էր համամատում: Բայց սիրտը` ի հակադրումն ուղեղի, որոշ ճշտումներ էր մտցնում,- ” Այո, աղջիկը այն չէ, ինչ երազներում տեսել էիր, բայց արդյոք կյանքդ հետաքրքիր կլիներ, եթե դու չունենայիր ինչ-որ բան փոխելու, այն ավելի լավը կամ քեզ դուրեկանը դարձնելու հնարավորություն: ուրեմն ԴՈՒ ունես այդ հնարավորությունը և պետք է պայքարես այն օգտագործելու համար, եթե նույնիսկ սերդ հանդիպել է աթարին”:

Տղան դեռ շատ կվերլուծեր իր կյանքն ու սիրային պատմությունները, եթե փողոցում կանգնած աղջկա մոտ չկանգներ մի գեղեցիկ ավտոմեքենա, և. . . և գին չառաջարկեր:

Տղան առանց որևէ վիրավորանք զգալու իր` այնքան ատելի դարձած էության հանդեպ` հանգիստ փակեց իր երջանկության պատուհանը . . .

2006-ի կողմերը

Advertisements

Բաբելոնից Սիոն երկու մատնաչափ ու մի կես համբույր

Կամրջից Նետվողը

_Մոտենում, մոտենում, մոտենում եմ ասֆալտին, վա՜խ …,_ սրանք Կամրջից Նետվողի վերջին խոսքերն էին:

Ու հիմա նա իր մեռած հարազատների հետ այնտեղ` Սիոնում, քննարկում է սեփական մահը.

_Ես կարծում էի, որ գոնե վերջին բառերս հանճարեղ կլինեին, որ կգոռային ինչ-որ տարօրինակ հիմարություն, օրինակ` ապրել եմ ուզում, կամ` սիրում եմ քեզ … Բայց նույնիսկ այդ վերջին վարկյաններին մտածում էի իմ մարմնի մասին` այն ավտոբուսի, որ մեզ տանում է կենդանի կյանքի ոլորաններով: Մտածում էի` կարմիր դագաղիս շուրջ հավաքվածները մեծ հետաքրքրությամբ կնայեին ջարդված մռութիս, կամ ձախ աչքիս բացակայության վրա կհրճվեին (թքա՜ծ):

Ու էլի չէի կարողանա ժպտալ, ցինիկաբար ծիծաղել բոլորի և ամենի վրա: Ա՜խ, իմ ավտոբուս:

Հ.Գ. Ուղեղիս վերջնական մթագնումից կես ակնթարթ առաջ մի բան է տպավորվել: Ես օդի մեջ սառել եմ ու ընդհամենը կես մատնաչափ հեռու ասֆալտն է` տեսածս վերջին բանը: Ջղաձգումից շուրթերս քթիցս առաջ են ընկել ու մի կես համբույր են նվիրում ասֆալտին:

Այո՛, էլի հիշել էի քեզ:

Ժպոյի հեքիաթը (Չոռնիի ու Մացակի գիտափորձը N 25-149 Ա)

Ստեղծագործում են Ժպոն ու Մարի-Խուանը

Մի օր էս Բոյովը ընԳնում ա լիլիպուտների աշխարհ: Չգիտես` խի, էս լիլիպուտների աշխարհում սաղ մրջյուն են լինում:

Բոյով հսկան լիքը տանջվում ա էս լիլիպուտների աշխարհում: Իրա հետևից են ընԳնում սաղ լիլիպուտներն ու բռնում կապկպում են իրան:

Բոյովը քացով տալիս ա սաղին, ու սաղ լիլիպուտ մրջյունները ճլըփ-ճլըփ ցխվում են պատին:

Վերջում բոյովը փախնում ա էս մրջուններից, ու ընԳնում ա բարի փերիների ջանը: Ստե էլ սկսվում ա ամենակայֆոտ պահերը: Բարի փերիները Հոյլանդից լավ խաբար են ունենում մոտները:

Ախպեր, էսքաՄը բո՞լ ա

Հ.Գ.  Գիտափորձը կայանում էր նրանում, որ ոչ սթափ վիճակում գտնվող Ժպոյին տրամադրեցին թուղթ և գրիչ, և սպասեցին փորձարկվողի գործողություններին. ի դեպ, առաջին փորձի ժամանակ փորձարկվողը ուղղակի թուղթը փաթաթեց գրիչին, հետո դրանով խողովակ պաՍտրատեց , մեջ լցեց, թրջեց … միայն երկրորդ փորձի ժամանակ, հուշման արդյունքում, նա թուղթն ու գրիչը օգտագործեց ըստ նշանակության:

Մացակի ու Չոռնիի Գիտափորձի արդյունքում պարզվեց, որ կարեփի տերևների այրումից և օրալ ընդունումով մարդ կարող է կապվել տիեզերական մտքադարանի հետ և այնտեղից նյութեր հավաքել: Այս դեպքում Ժպոյի ոգեշնչման աղբյուրը, կարծես թե,Ջոնաթան Սվիթի Հուլիվերի արկածներն էին, սակայն յուրաքանչյուր իրեն հարգող ծխամոլ կպնդի, որ վերը նշված հեքիաթը  ուղեղը 100-ի տակ ֆռալու արդյունք է:

Ինչո՞ւ Մարքսիստական կուսակցությունը, այլ ոչ թե ՀԱԿը պետք է անցնի խորհրդարան, կամ Argumentum Ornithologicum 2

Ապացույցը զարթարում է ճշմարտությունը

Եթե ՀԱԿը առաջիկա խորհրդարանական ընտրություններում անցնի խորհրդարան, ապա Աստված գոյություն ունի, քանի որ ժողովրդի ձայնը Տիրոջ ձայնն է:

Հարցը Աստծո մասնակի Չգոյության մասին է:

Եթե Աստված գոյություն ունի, ապա խորհրդարան պիտի անցնի նաև Հայաստանի Մարքսիստական կուսակցությունը, որը ՀԱԿ-ի նախատիպ Համաժողովրդական Շարժման  մասն էր կազմում:

Աստծո գոյությունը մեզ անհրաժեշտ է ` անհնար բաների կատարումը հաստատելու համար:

Հայաստանի Մարքսիստական  Կուսակցությունը չի կարող անցնել խորհրդարան, քանզի նրա մոտ բացակայում է Երկրորդ Տերը` Մամոնան` փողը: Մամոնայի բացակայության պայմաններում ՀՄԿ-ն պետք է հույսը դնի Առաջին Տիրոջ վրա, քանի որ մեկը չի կարող երկու տիրոջ ծառայել. չի կարող ծառայել Աստծուն և Մամոնային: Իսկ այդ պայմաններում ՀՄԿ-ի մուտքը խորհրդարան անհնարին է:

Եթե հիշեք, ՄԱԿ անվանվամբ կուսակցության մուտքը խորհրդարան հիմնականում պայմանավորված էր Երկրորդ Տիրոջ ներկայությամբ: Առաջին Տերը` Աստված, առանց Երկրորդ տիրոջ` Մամոնայի, գոյություն չունի, իսկ փողի գոյության պայմաններում` ունի: Այսինքն Մարքսիստական Կուսակցության համար Աստված գոյություն չունի

Ergo, Աստված գոյություն Չունի մասնակիորեն:

Հ.Գ. մեղա, մեղա:

Хроники Жирика — ըստ Ա.Ա-ի (հայացք դրսից)

prayer

Էսօր էս ինչ լյոքշ ա: հավայի դիվանին (մի հա էլ հավայի) փորս եմ մաժում (Դիոգենեսի կայֆերը հիշեցի), քիթս փորփրում: Հա, շատ լյոքշ ա. դզեց, լավ միտք ա, կայնի սրա մասի(Ն) գրեմ: Վերջում էլ մարդկանց խորհուրդ կտամ` մի քիչ շատ լյոքշ լռվեն, որ ստեղծագործեն:

Արդեն ուրիշ օր. որոշեցի կարդալ կտակարանը (հինը, նորը, իմը). ի վերջո քրիստոնյա եմ (Տերը չլսի): Էջ առ էջ, տող առ տող կարդալով` հավատքս ամրապնդվում է: Հասա պատվիրաններին: Ի՞նչ, չշնանա՞լ: Հմմ… այստեղ зделай  паузу скушай твикс արեցի, հիշեցի` գրապահարանումս Ղուրան կա. այ թե լավ կրոն ա, հա: Ալլահը կայֆեր սիրող տղա ա, կայնի իրան պաշտեմ, կարող ա քիչ արգելքներ լինեն (թենց էլ Աբրահամյան կրոնների տարբերությունը չջոկեցի)… շարունակ էլի…

ԱնՑԱՎ մի քանի օր: Մոլորվել եմ (նորմալ ա): Ալլահն էլ չթողեց` շնանամ (նույն պատվիրանները փաթաթեց գլխիս): Աչքիս որոշել ա ամեն իգականը իրենով անել: Հիշեցի վաղեմի ծծանոթիս` Թամարիկին (վա՛խ, Թամա՛ր), Բջջայինս փորփրեցի, գտա հեռախոսահամարը (կհեռաձայնեմ(էս բառը բեսամթ դուրս էկել ա )), հիշում  եմ` աթեիստ էր. դառնամ նրա գաղափարակիցը:

Պռոստը օր. Իսկ հետո երևացին բեռնատարները, ամբողջովին լույսերի մեջ … էս արտահայտուԹՈՒՅՆը Կոլայից քոփի եմ արել, հետո էլ` քոփիռայթ, դրա համար կարծում են` իմն ա: Հե հե, :Ճ

Ամերիկյան մի օր. Ի՞նչ անել: Լենին պապին ըլներ` կասեր (լիկվիդացնե՞լ) : Ծանոթներս քիչ են, հլը գործ չկա. գնամ միտինգ, չէ՞ որ Անտարբեր չեմ (իսկ անտարբերներին վառում էին, յուհուու): Սկզբից տեսնեմ, թե ուր (կամ` ում) են մտցրել հարկատուներիս փողերը (յանի ես էլ բեսամթ հարկատու եմ), հետո էլ հակառասիստական միտինգի կգնամ (էտ անտիքյառթերի պես բան ա), մեկ ա, որ ռուսաստաններում հարցնեք, սաղ հայերս էլ սև ենք` չոռնի:

Հատուկ ստեղծագործական` կռեածիվ, օր (քնելուց առաջ էի մտացել վերնագիրը, կամ էլ…): Սուրճը ՊԱՍՏՐԱՏ է, խմեմ` սկսեմ: մենակ թե չեմ հիշում` էսօր ծխում եմ, թե թարգել եմ, դրա համար սուրճս ծխեցի, շոկոլադով քաղցրացրի, անցա բուն թեմային: Սե՞ր. ծամոն ա դառել: Երկար ու հաստ բաներ էլ չեմ գրի: Էհ, Ծծ: Վիճակ ա: հենց էտ էլ կգրեմ:

Հլը Ամրգա եմ (ես ստե մնացողը չե՛մ) — էս էրգրի վրով (հենց վրով) նոր թեմա չկա, դրա համար կգրեմ` պարսիկ ուսանողի արկածներն Երևանում, վերնագիրը կփոխեմ` Մեքսիկ բանվորի օրագիըը: կպավ:

ՀոգնածԾ օրեր. հոգնել եմ տասնութերորդ դարի հայ թսիկի կերպարներից ու աթեիստ թամարիկներից, անցնեմ Ա կամ աստծուն, փոսերին etc…

Բը Գը-ոտ օր. ներոx, հառռփած էի

Խումար. բխկում եմ

Ժըպըտացեք.

Որ էլի բան հիշեմ, կգրեմ.

Այ վիլլ բի բեք

Հ.Գ. Շնորհակալություն Ա.Ա. ին, ով նամակի տեսքով ինձ էր ուղարկել այս տեքստը: համարյա փոփոխության չեմ ենթարկել, նկարն էլ է ինքը նկարել: Դատելուց իրան դատեք (վրիցս քցի էլի): Բայց չմոռանանք քարեր նետելու ու անմեղների մասին:

Կտրած մանգոյի բույրը (միտք)

*

mitq

Բարև:

Ծնվել եմ 1963-ին:

Ինձ արտաքնապես նկարագրելու համար ուղղակի պետք է հիշել Սերվանտեսի Դոն Կիխոտին: Իսկ բնավորությամբ շատ տարբեր եմ. չունեմ հերոսանալու ձգտում: Ընդհանրապես ձգտում չունեմ ու էությամբ շատ անհետաքրքիր մարդ եմ: Մոռացա` լավ շաշկի եմ խաղում:

1985-ին ամուսնացա:

Հիշում եմ մի գիշեր, որ տեղի ունեցավ (գիշերներն ամեն օր էլ տեղի են ունենում) ամուսնությանս 2-րդ տարեդարձին (տարելիցի՞ն): Տրամաբանական էր` պիտի նշեինք այդ օրը, մանավանդ նամանավանդ արդեն գտնվում էինք նշելու վայրում` անկողնում: Ամբողջ օրը ներկարարություն էի արել և այնքան հոգնած էի, որ չէի կարող կատարել ամուսնական պարտականություններս (խոսքը տունը փող բերելու մասին չէ) : Չէի էլ ուզում:

Կինս շրջվեց դեպի ինձ և հիմար ու անիմաստ հայացք ընդունելով` հարցրեց.

_ Կյանքը՜ս, ի՞նչ ես մտածում (յանի, սեքս անե՞նք)

_ Մտածում եմ , _մտածեցի (նայելով կնոջս հնամաշ տապոռռ դեմքին),_ կանաչ, քառասունչորս (44), ծաղկում է, բզզաց …

_Ի՞նչ

_(Քյարփինջ) Հա, մեկ էլ կտրած մանգոյի բույրը,_ ավելացրի

_Կյանքը՜ս, ես քեզ չհասկացա,-ունքերը բացվող կամրջի պես դասավորելով` ասաց կինս:

(հա, դե էտ նորմալ ա,  որ չհասկցար )

_Հասկանո՞ւմ ես, սիրելի՛ս,_ գլուխս թեքեցի նրա կողմն ու իբր թե լուրջ հայացք ստեղծեցի ,_ ես չեմ կարող արտաբերել, թե ինչ եմ մտածում,_ մի պահ կանգ առա` սպասված անիմաստ հարցը ստանալու`(այսի՞նքնս), հետո չլսելով այն` շարունակեցի,_ ես իրոք որ մտածում եմ  կանաչ, քառասունչորս (44), ծաղկում է, բզզաց ու կտրած մանգոյի բույրը: Մարդիկ միշտ էլ այդպես են մտածում: Մեր մտքերը մեզ ուղղակի բառերի միջոցով չեն տրվում այլ` տեսաձայնային:

Օրինակ` դու կարող ես մտածել` ճամպրուկ, շվվոց, աղբահոտ ու շոկոլադի համ: Որպեսզի այդ ամենը բառերի վերածենք, կարելի է մի իրադրություն պատկերացնել. օրինակ, որ դու կանգնած ես գնացքի կայարանում, որտեղից պիտի մեկնես հորդ մոտ` Թիֆլիս: Ձեռքիդ ճամպրուկ կա, լսվում է մոտեցող գնացքի ազդանշանը, դիմացովդ անցնում է մի մուրացկան, որ գարշահոտությամբ է պատված, իսկ դու այդ ընթացքում փորձում ես համտեսել մորդ տված շոկոլադը, որ այնքա՜ն շատ ես սիտում: Հենց այդպես էլ դու ես մտածում` ճամպրուկ, շվվոց, աղբահոտ ու շոկոլադի համ: 

Կարճ ընդմիջումից հետո կինս շարունակեց.

_ Ճիշտն ասած` ասածիցդ քիչ բան հասկացա ,_այդ արտահայտությունը ինձ չզարմացրեց. երևի սովորել էի նրա բթամտությանը,_ այնուամենայնիվ,_ (դժվարությամբ արտասանեց “այնյուաամենյավին”ը),_ կարո՞ղ ես բացատրել` ի՞նչ է նշանակում կանաչ, քառասունչորս (44), ծաղկում է, բզզաց …

_Լավ,_ լարեցի ուժերս,_պատկերացրու, թե ինչ ասոցացիաներ են առաջանում, երբ ասում ես կանաչ

_ Բնություն …,_ շտապեց դմբոն

_ Ճի՛շտ ես ,- ես էլ ընդհատեցի նրան, որպեսզի ավելորդ հիմարություններ դուրս չտա,_ իմ մտածած կանաչը բնությունն է: Քառասունչորս  (44) ասելիս կարելի է պատկերացնել երկու մահ,_ նայեցի առաստաղին, որ չտեսնեմ կնոջս վախվորած հայացքը, և ասելիքս չընդհատվի,_ կարող ես չվախենալ: Ուղղակի չորս (4) թիվը պատկերացնելիս մտքիս մահ բառն է գալիս: Ինչ-որ տեղ լսել եմ, որ չինական այն հիերոգլիֆը, որը մահ է նշանակում, շատ նման է արաբական 4 թվին, ուղղակի պառկած վիճակում: 44-ը կարելի է դիտել որպես երկու անձնավորություն, որոնք ուղղակի պառկած են: Չէ՞ որ մահվան դիրքը, սովորաբար, պառկածն է: Բայց այդքանով “մահ” բառը ավարտում է իր գործառույթը:

Ergo, 44 նշանակում է` 2 պառկած անձնավորություն,_ լսեցի, որ կինս շունչ քաշեց, _ ինչ վերաբերվում է “Ծաղկում է“-ին: Բնություն է` կանաչ, երկու պառկած անձնավորություն` քառասունչորս (44), գեղեցիկ գարնանային օր է (կոֆեի բաժակ նայելու պես բան ստացվեց), և շուրջտ նայելիս կարելի է տեսնել բնության զարթոնքը` “ծաղկում է“: Քառասունչորսը (44) նայում են երկինք, իսկ այդ տեսարանին խանգարում է (կամ լրացնում) մի մայիսյան բզեզ, որն այնպես է ուշադրություն գրավում, ինչպես այն ճանճերը, որ հետաքրքիր ֆիլմի դիտման ժամանակ նստում են հեռուստացույցի էկրանին. “բզզաց“:

Իսկ ի՞նչ է կարելի ասել կտրած մանգոյի բույրի մասին: Մի տեղ կարդացել եմ աֆրոդիզիակների մասին: Աֆրոդիզիակ բառի հիմքը Աֆրոդիտեն է` սիրո հունական աստվածուհին (կամ հունական սիրո աստվածուհին): Մանգոն պատկանում է մրգերի այն շարանին, որոնք մարդու ուղեղում իբր-թե առաջացնում են սիրային զգացումներ: Հենց այդ մրգերն էլ աֆրոդիզիակներ են:

Մտածում եմ` “կտրած մանգոյի բույրը“,_ մի պահ կանգ առա: Չզգացի` կինս հետաքրքրությամբ էր լսում, թե` ոչ: Կարծեցի` ոչ, քանի որ դմբլոն հազիվ թե հասկանար ասելիքս: դեմքին նայելով` նկատեցի հետաքրքրվողի դիմածռություն: Երևի լավ դերասանուհի է: Փորձեցի ասել այնպիսի բառեր, որ սփոփի նրան, միաժամանակ ինձ ազատելով ամուսնական պարտականություններս կատարելուց (տուն արդեն փողը բերել էի): Հայացքս նորից ուղղեցի առաստաղին: Ասացի.

_ Քառասունչորսը (44) պառկած է գարնանային զվարթ պարտեզում, ծաղկում է, բզզաց, կտրած մանգոյի բույրը սեր է տալիս,_կարճ կանգառ,_ մտածում եմ,_ երկար կանգառ,_ ես քեզ սիրում եմ,_ հայացքս առաստաղից տեղափողեցի կնոջս դեմքին: Առաստաղը ու նրա դեմքը ամենևին էլ տարբեր չէին: Կինս կիսաքուն (բայց լռիվ անքուն) արտաբերեց.

_Ես էլ…

Շատ բախտավոր եմ:

Քնեց:

Հ.Գ.1 Այստեղ ուզում էի ավարտել պատմվածքս, սակայն պատմվածքը ընկերոջս` Չոռնիին պատմելուց հետո, նա ինձ ասաց, որ կա դրամատուրգիայի պակաս (էտ մամենտը ,դուզն ասած, լավ չջոկի, բայց փորձեմ շարունակել` ըստ նրա խորհրդի): (Ի միջի այլոց. “ի՞նչ ես մտածում” հարցը տվել է Չոռնիի ընկերուհին, այնպես որ, որպես աղբյուր նրան ենք պարտական): 

*

res in peace

1985-ի Այդ գիշերը, կնոջս քնելուց հետո, աջ ձեռքս մի կերպ նրա վզի տակից հանելով, միացրի ձախիս, դրեցի գլխիս տակ ու սկսեցի մտածել… Կանաչ, քառսունչորս (44), ծաղկում է, բզզաց…

1968-ին հինգը տարեկան էի: Գարուն էր: Երկու օր չհասկացա` ինչո՞ւ էին մեր տան բոլոր հայելիները սավանով պատվել: Երրորդ օրն ինձ հիացրին դուդուկի հնչյունները: Հորեղբայրս բռնել էր ձեռքս: Հողի տակ իջեցրին երկու փայտե տուփ: Քահանան ասաց` Տեր Ողորմեան (այդքանը հիշում եմ):

Կային գեղեցիկ ծաղիկներ: Հորեղբայրս շշնջաց ականջիս.

_ Պապան ու մաման էլ չկան:

Ավտովթարի զոհ էին դարձել:

Դեռ մանկուց հաճախ էի լինում գերեզմանատանը (տանը): Ամեն տարելից էլ ավելի տպավորիչ էր դառնում: Միշտ նույն գարնանային զվարթ օրը` կանաչ, գերեզմանաքարին երկու դեմք` քառասունչորս (44):

Հայրս բնավորությամբ էր Դոն Կիխոտին նման, բայց ոչ արտաքնապես: Մայրս կնոջս պատկերն էր (ոնց որ նույն արյունից ու մսից լինեին): Երևի դրա համար սրան առա: Ծաղկում է … բզզաց…

Վաղը ծնողներիս մահվան տասնյոթերորդ տարելիցն է:

Իսկ ի՞նչ է նշանակում կտրած մանգոյի բույրը

Հ.Գ.2 Այնուամենայնիվ, ուզում եմ ավարտել ամերիկաբար` խեփի էնդ-ով

Ես

Մտածում եմ

Որ

Սիրում եմ:

Քնեցի:

06.06.10 Մերձավան

Ծուխը

Մտածե՞լ ես` ուր է գնում ծուխը:

smoke

Պարզորոշ տեսնում ես նրա ծնունդը, սակայն աներևակայելի է նրա վախճանը:

Կուզե՞իր լինել այդ ծխի մի մասնիկը, շարժվեիր ու գալարապտույտներ կատարեիր քո ընկեր-ծուխ-մասնիկների հետ միասին, փարվեիր օդին ու լսեիր այն մեղմ երաժշտությունը, որն առաջանում է քո և օդի մասնիկների հետ շփումից: Հետո անջատվեիր քո ընկեր-ծուխ-մասնիկներից ու հառնեիր դեպի անսահմանությունը:

Եթե ծխամոլ ես, հաճախ պատահած կլինի, որ աչքերդ սառեն սեփական ծխախոտի ծխի վրա: Երբ սառչում են աչքերդ, սառչում ես նաև դու, սառչում է նաև քո ամեն մի օրգանը: Քո սառած ոսկրածուծից միայն ծուխ է ելնում: Դու դառնում ես ծուխ: Շարունակում ես քեզ իմաստավոր, բայց իրականում անհեթեթ հարցերով զբաղեցնել:

Էհ, Argumentum ornithologicum:

Մտածում ես` արդյոք դու այն ծուխը ես, որ երևում է կրակի ժամանակ, թե այն մյուսը, որ ծնունդն է մեռած կրակի:

Շուրջտ ես նայում. ծխում է ամբողջ Երկիրը: Օվկիանոսներն իրենց դարդն են ծխում, լեռներն իրենցը, իսկ երկինքը … երկինքը մեր դարդն է ծխում:

Ծխում է նաև այն խեղճ ծղրիդը, որն ընկել է հետաքրքրասեր մանչուկի ձեռքը, իսկ  վերջինս, վերցնելով մի բարակ ցողուն, մխրճել է խեղճ ծղրիդի կարծեցյալ բերանի տեղը, և ստիպում է ծխել, ասելով, որ նրա հորն ու մորը այդ մասին ոչինչ չի  ասի: Ծխում է հագուստդ ու ժպիտդ, ծխում է թշնամիդ ու հարևանիդ այն որդին, որն այս տասը տարիների ընթացում քեզ անծանոթ մնաց: Ծխում է նաև այն կեսդ, որ դու չես, բայց քեզնից հարազատ ես համարում:

Չգիտես` ինչու, բացում ես Աստվածուշունչը` Հովելի մարգարեությունը, ուր Տերն ասում է. “Վերը` երկնքում, հրաշքներ պիտի ցույց տամ, իսկ ներքևում` երկրի վրա, նշաններ. աշխարհը արյունով, կրակով ու թանձր ծխով պիտի լցվի”:

Դու չգիտես` որտեղ է այդ արյունն ու կրակը, բայց որ հենց դու ես այդ թանձր ծուխը, հաստա՛տ: Ուզում ես թաղել պատերազմի տապարն ու Աստծո հետ ծխել խաղաղության ծխամորճը: Չէ՞ որ քո ընկերակից Աստվածն էլ է ծուխ, այլապես ո՞ւ է հառնում կրակի հետևանքը` դու:

Ծուխը սլանում է դեպի վեր` դեպի Տիրոջ արքայություն և վերափոխվելով մի մոխրագույն ու հիշաչար ամպի` լալիս է քո ծխացող գերեզմանին:

Կծխա՞ս այն երջանիկ օջախի երդիկից, որը քեզ կյանք է տվել:

Կուզե՞ս ծխալ այն մատաղացու ողջակեզ գառնուկի պես

Կուզե՞ս լինել ամենամոտ հարազատիդ թոքերը թունավորող ծխախոտի ծուխը:

Կուզե՞ս լինել այն ծուխը, որ վեր է հառնում կանեփի դեզերից ու ստիպում աշխարհին հալչել ու սատանայաբար ժպտալ:

Կուզե՞ս լինել սիրեցյալիդ շուրթերին փարվող ծուխը, կամ այն մյուսը, որը թեև դուրս է գալիս աղբանոցից, բայցևայնպես ստեղծում է աչքինշատ հաճելի մառախուղ

Լինել հրաբխային թանձր ծուխ, գետնին տապալվող երկնաքարի վերջին երգ, կամ ծխաս ան խեղճ հնդիկից, որ փոշիանում ու հանգչում է Գանգեսի ջրերում:

Կարո՞ղ ես լինել գրածիս վերջին պարբերությունը, որ պիտի վերջ դնի այս կրակին ու ծխա

Հ.Գ. Էսօր էլ, առաջվա պես, ծխում եմ: Ծխե՞ս:

03/06/10 Մերձավան

Փոսը

*

*                       *

Հիմա ես փոսի մեջ եմ:

Ինձ թվում է, որ ինձ օգնող չի լինելու: Ես եմ ընկել այս փոսի մեջ, թե ինձ նետել են այստեղ, ինձ համար այդպես էլ հարցական մնաց:

Փոսը շատ նեղ է և չի թույլատրում ինձ կատարել որևէ շարժում: Ես այնքան նեղված եմ, որ չեմ կարողանում նեղվել իմ վիճակից: Գոնե բախտս բերել է, որ գլուխս նայում է վերև, իսկ փոսը ծածկված չէ կափարիչով:

Ճիշտն ասած բախտս շատ բաներում է բերել. հարազատներս առողջ ու երջանիկ են, միայն պապս անցած տարի հեռացավ կյանքից: Կարելի է ասել, որ իր բախտն էլ բացվեց. ո՞վ գիտե: Շրջապատի կողմից սիրված ու հարգված եմ:

Այստեղ` Կովկասի լեռներում, ինձ բավական լավ եմ զգացել: Լեռները միշտ նեցուկ են եղել, բարձրացրել են ինքնավստահությունս:

Բայց ո՞ւր եմ ես հիմա: Ինչպես տեսնում ես, ինչպես տեսնում եմ, ես հիմա փոսում եմ, որից չկա ելք:

Արդեն երկար ժամանակ է, որ փոսի պատերն ու մաշկս ձուլվել են իրար: Ես ձուլվում եմ փոսին: Այս կույր խլուրդն իր բույնն արդեն սկսել է փորել իմ օրգանիզմում:

Երանի՜ խլուրդ լինեի, լինեի կույր, որ չտեսնեի երկինքը, որ փոսից վերև է, և երջանիկ լինեի փոսի մեջ: Այստեղ կլիներ իմ բույնը, այստեղ ինձ հրաշալի կզգայի: Բայց ես խլուրդ չե՛մ, ու կո՛ւյր չեմ: Այդ դեպքում ի՞նչ եմ ես, կամ ո՞վ եմ ես: Տվյալ պայմաներում հաստատ է, որ ես փոսի ամենաշարժուն օրգանն եմ:

Հիշողությունս հուշում է նաև, որ ես նախ և առաջ մարդ եմ: Ես ստեղծվել եմ հողից և դեպի հողն էլ պիտի վերադառնամ: Այդպես ՆԱ է հրամայել:

Մի րոպե. ես հիմա փոսում եմ, ճի՞շտ է: Ու եթե կամաց-կամաց ձուլվում եմ փոսին, հետևաբար դառնում եմ հող: Բայց իմ ժամանակը դեռ չի եկել: Իմ հարազատներն ու շրջապատը դեռ իմ կողքին են: Կովկասի լեռները դեռ կանգուն են: ու ինչո՞ւ եմ փոսի մեջ. չգիտեմ, չգիտեմ, չգիտեմ …

Լավ է` գետնին չեմ կարողանում նայել:

Մեր դարի ութսունական թվականներին սովետական գիտնականները երկրի ընդերքը ուսումնասիրելու համար փորեցին տասներկու կիլոմետր երկարությամբ, երկրին ուղղահայաց փոս: Այստեղ իջեցրեցին ձայնագրիչը, որպեսզի ձայնագրեն ընդերքում տեղի ունեցող ռեակցիաների, շարժումների ձայները: Ձայնագրությունը լսելուց հետո սովետական աթեիստ գիտնականները հայտարարեցին, որ եթե նույնիսկ նրանք չեն հավատում Աստծուն և դրախտի գոյությանը, բայց դժոխքի գոյության ապացույցներ նրանք ունեն: Ձայնագրության մեջ լսվում էր լաց ու ճիչ:

Էլի եմ ասում` լավ է, որ չեմ կարողանում ներքև նայել, որտեղ միգուցե գեհենն է:

Այս ընթացքում ես` արևապաշտս, փոխեցի կրոնս:

Երկա՜ր նայում էի վերև ու չէի նկատում, որ արևն անցողիկ է: Եվ անցողիկ են բոլոր երկնային մարմինները: Անցողիկ է նաև երկիրն ու ամեն երկրայինը: Հավերժ է միայն երկինքը: Դու հավերժ ես` ի՛մ հավատ:

Այդ հավատով էլ ուսում եմ դեւրս գալ փոսից: Շա՜տ մնացի այստեղ: Գոնե փոսիս մոտով անցնող-դարձող լիներ, գոնե չնկատելով ինձ` թքեր փոսի մեջ: Գոնե այդպես կլինեի ինչ-որ բանի համար կարևոր: Կարևոր` ոչնչի համար:

Դուրս եմ ուզում ագալ փոսից. երկա՜ր մնացի:

Հիշում եմ, որ այնտեղ` երկնքի հաստատության վրա նստած է ՆԱ, որն ինձ ստեղծեց հենս այս փոսից: Չեմ հիշում նրա դիմապատկերը: Ոչ ոք ոգի չէր առել` պատկերելու նրան: Հիշում եմ, որ մանրանկարներում եմ միայն նկատել նրա պատկերը, ավելի ճիշտ պատկերի չնչին մասը` Սուրբ աջը: ՆԱ բոլորիս ցույց է տալիս իր աջը, բոլորիս ուղորդում դրանով, օծում, օրհնում, ինչու չէ նաև հրամայում նետվել դեպի փոսը:

Քանի որ ես շատ եմ ուզում դուրս գալ այս փոսից, ես չեմ գտնում այլ տարբերակ, քան աղոթել նրան, աղերսել դուրս բերել փոսից:

Ու ՆԱ կանչում է ինձ: Բայց ոչ իր մոտ: Իր մոտ գնալու համար ես դեռ բավական ժամանակ ունեմ: Ես երկիր եմ դուրս գալու, այն երկիրը, որի սիրում եմ և որն անցողիկ է:

Ես դուրս եմ գալիս փոսից:

*

*                       *

Անունս Ադոնայ է:

Չեմ հիշում, թե երբ եմ ծնվել: Համենայն դեպս ոչ մի փաստաթուղթ, կամ որևիցե վկա չկա, որ հաստատի ծնունդս: Միգուցե ես չեմ էլ ծնվել. չգիտեմ, չգիտեմ, չգիտեմ …

Կյանքն ին հանդեպ դաժան է եղել: Ես որբ եմ:

Չեմ հիշում ո՛չ մանկությունս, ո՛չ էլ երիտասարդությունս: Ես միշտ ծեր եմ եղել: Հիշում եմ, որ միայնակությունից հոգնելով“ վեց օրում ստեղծեցի այն ամենը, որ գոյություն ունի: Իսկ յոթերորդ օրը նստեցի երկնքի հաստատության վրա, և երկրի ջրերը եղան ինձ պատվանդան:

Չեմ ունեցել մանկություն, բայց մանկական խաղերը միշտ էլ ձգել են: Կյանքումս աշխատել եմ վեցը օր, և աշխատանքային գլուխգործոցս խնդրեմ` հողողեն մի արարած: Սրանք բավական բազմացել են և երկար ժամանակ է` զվարճացնում են ինձ: Իսկ վերջում, չարաճճի երեխայի պես, այս հողեղենների մի մասին ես կքառատեմ, մեծ մասին կվառեմ, իսկ քչերին, ովքեր ինձ լավ ծառա եղան և սիրեցի նրանց, կթողնեմ հավերժ ապրելու, բայց ուշադրություն էլ չեմ դարձնի, ինչպես վարվում են բոլորն իրենց մանկության խաղալիքների հետ: Լավ եմ մտածել, չէ՞:

Բայց ԵՍ տխուր եմ: Ես որբ եմ և ծնվել եմ ծեր: ԵՍ էլ եմ ուզում լինել կարևոր:

Ասում են, իբր Կովկասն աշխարհի կենտրոնն է: ԵՍ դնում եմ ակնոցս և տեսնում եմ մի փոս, այդտեղ` Կովկասի լեռներում: Փոսում մի խեղճ էակ կա, որ երկար ժամանակ է` կանչում էր ինձ: Ախր, որդի՛ս, ասացի չէ՞` ծեր եմ, հետևաբար ունեմ լսողության խնդիրներ:

Շատ լավ է` կանչում ես ինձ: ԵՍ` որբս, քեզ պիտանի եղա: Խնդրում եմ` սիրի՛ր ինձ և ների՛ր, որ քեզ նետել եմ փոսը: Ինձ մոտ էլ է պատահում:

Տեսնո՞ւմ ես աջս: Կարող ես բռնել դրանից և դուրս գալ փոսից: Բայց դրանից հետո պիտի երջանիկ լինես, որ ինձ` որբիս, լինես հաճելի:

ԵՍ` Ադոնայս, քեզ դուրս եմ բերում փոսից :

Ժպտա՛

Է՜հ, որդի՛ս, արդեն ութսունին մոտ պառավ կնիկ եմ: Ամուսինս արդեն եռեսուն տարի է` կողքիս չէ: Խեղճը շատ էր աշխատում, չնայած տուն բերածը մի բան չէր: Հազիվ հերիքացնում էր կոմունալ վճարումները կատարելուն և օրը մի կտոր ցամաք հացի:

Մեր տան աշխատաողը ես էի, ու մինչև հիմա էլ մնում եմ ես:

Գիտե՞ս՝ ինչ կարևոր գործի եմ եղել. ամբողջ սովետական միության երկրների ապրանքների ստանդարտավորումը մեր հիմնարկն էր կատարում: Մեզ նույնիսկ հեռավոր Սիբիրից փայտի նմուշ էին բերում, որպեսզի տեղավորենք որևէ ստանդարտի մեջ:

Հա, գիտե՞ս` ինչ կարևոր գործ էր: Բա չէ, հիմա, ութսուն տարիներս շալակած համբալություն եմ անում ու տարածք մաքրում: Մաքրում ու մաքրում եմ ու այդպես ամեն օր: Հա՛, որդի՛ս, եթե ամբողջ աշխարհում փակվեն բոլոր աշխատատեղերը, հավաքարարի համար միշտ էլ գործ կճարվի. էտքան կեղտոտ է էս աշխարհը ու ամեն օր էլ ավելի է կեղտոտվում:

Ամուսնացել եմ տասնհինգ տարեկանում: Ամուսինս ինձնից յոթը տարով մեծ էր: Այն ժամանակ չոԲան տղա էր, հետո միայն անցավ բանվորության: Ա՜խ այդ ինդուստրացումը: Իսկ կուլտուրական հեղափոխությունն ինձ ստիպեց զբաղվել կրթությամբ: Հա՛, ես գյուղի միակ աղջիկն էի, որ չնայած վաղ էի ամուսնացել, էն էլ չոԲանի հետ, սկսեցի զբաղվել կրթությամբ: Հենց այդ ժամանակ էլ ես ու ամուսինս տեղափոխվեցինք քաղաք:

Է՜հ, որդի՛ս, էն ժամանակ իմ ասածը գոնե արժեք ուներ, իսկ հիմա՞: Տե՛ս, վատառողջ եմ, բայց էն գորիլլան ստիպում է ինձ էլի աշխատել. տո այ շան որդի, երբ որ ես իմ կին հալով կոմսոմոլի քարտուղար էի, քո տատիկը կոլխոզներում հասարակ կթվորուհի էր:

Բայց դե, ի՞նչ արած, ես հիմա հասարակ հավաքարար եմ:

Տասնվեց տարեկանս նոր էր լրացել, երբ ծնվեց առաջնեկս: Մեծ տղայիս վրա շատ եմ ուշադրություն դարձրել հենց ծննդյան օրվանից. տեսնես` հիշո՞ւմ է ինձ: Հետո ծնվեց աղջիկս, հետո ևս երկու տղա: Տղաներից հետո զույգ աղջիկներ ծնվեցին: Նրանցից մեկը մի շաբաթից քիչ ավել ապրեց:

Ես` իրական կոմունիստուհիս, գիշեր ու զօր աղոթում էի Աստծուն, որ գոնե իմ կյանքի մնացած օրերն էլ բաշխի երեխայիս: Բայց դե, աթեիզմն արդարացվեց: Աստված արդեն եռեսուն տարի է` ինձնից խլել է ամուսնուս:

Դրա փոխարեն ունեմ տասներկու թոռնիկներ, որոնցից տեսել եմ միայն յոթին: Մնացած հինգը ծնվել են իրական կոմունիստուհուս թշնամի իմպերիալիստական երկրներում, որտեղ էլ չվեցին մեծ աղջիկս ու միջնեկ որդիներս: Մեծ որդուս վրա շատ ուշադրություն դարձրի, բայց հույսերս չարդարացվեցին. ամուսնուս մահից հետո նա շիշը բերանից չի կտրում: Զարմանում եմ` ախր նա իսկի նորմալ մայրական կաթ չէր խմում այդպես հաճույքով:

Այ իմ աչքի լույսը փոքր աղջիկս էր: Նա տունը մնաց, որովհետև ծնվել էր ֆիզիկական արատով` նրա աջ ոտքը ձախից հինգը սանտիմետրով կարճ էր: Շատերը կարծում էին, որ նա էլ իր զույգ քրոջ պես երկար չի ապրի, նամանավանդ, որ արատ ուներ: Բայց նա ապրեց շուրջ քսանյոթը տարի: Նրա մահվանից մեկ տարի անց էլ կյանքից հեռացավ ամուսինս` իմ կյանքի միակ տղամարդը:

Ու հիմա ես մոտեցել եմ ութսունի շեմին: Եռեսուն տարի է` միայնակ եմ: Ինձ ոչ-ոք չի հիշում, բացի էս անտերից, որն ամեն օր ինձ ստիպում է էլ ավելի լավ աշխատել: Ախր, ես ինչքան էլ լավ աշխատեմ, ես աշխարհը, մեկ է, չի մաքրվի:

Է՜հ, որդի՛ս, այսքան մաքրում եմ , մաքրու՜մ, բայց չեմ կարողանում մաքրել հիշողությունս:

Այո՛, ամուսինս իմ կյանքի միակ տղամարդն էր:

Ես նման չէի մեր գյուղի մնացած աղջիկներին: Ես ակտիվիստուհի էի և ունեի մեծ ձգտումներ: Ես ամեն ինչում նոր դարաշրջանի կին էի: Իմ հետամնացության մասին հուշում էր միայն այն հանգամանքը, որ ամուսնացել էի տասնհինգ տարեկանում: Բայց դա ինձ ավելի էր հզորացնում, չէ՞ որ այդքան երիտասարդ տարիքում ես արդեն հասուն կին էի.

 

*

*                     *

Նա մեր հիմնարկի ֆինանսական բաժնի տնօրենն էր: Նրան դիմում էինք հայրանունով` Կոյրունիչ: Արտաքին գեղեցկությամբ չէր առանձնանում, ինչպես բոլոր համաշխարհային սրտակերները: Բավական վաղ տարիքում ամուսնացել էր և հետո արագ ամուսնալուծվել: Չնայած` ֆինանսական բաժնի տնօրենն էր և լավ էր հասկանում ֆինանսներից, ապրում էր համեստ կյանքով: Ի՞նչ արած, կոմունիզմ էր ու հավասարություն:

Չնայած հավասարություն էր, բայց քեֆ անելուց նրան հավասարը չկար: Նա չգիտես` որտեղից տիրապետում էր Եվրոպայում և Ամերիկայում այդ ժամանակ բավական նորաձև պարերին: Դրանով նրա հմայքն ավելանում էր մի քանի անգամ:

Ես գյուղացի աղջիկ էի, ակտիվիստ, վաղաժամ հասուն կին արարած ու իմ ասածն արժեք ուներ:

Կորյունիչին շատերն էին սիրահհարված: Նրան և նրա շրջապատին էլ ավելի մոտիկ գտնվելու համար ես ավելի շատ էի ակտիվություն ցուցաբերում, և այդ էր պատճառը, որ ,ի վեջո, դարձա կոմսոմոլի քարտուղար:

Նրա վրայից մշտապես բուրող սիգարետի բույրն ինչքան տհաճ էր թվում ուրիշների համար, այդքան հաճելի էր ինձ համար: Շատերը կարծում էին, որ չափից շատ ծխելը Կորյունիչի միակ թերությունն էր: Բայց ես այդպես չէի կարծում:

Նրա աշխատասենյակը ապակեպատ էր և գտնվում էր իմ աշխատասենյակի ուղիղ դեմ դիմացը: Ես ժամերով զմայլվում էի նրանով: Նա իրար վրայից ծխում էր թունդ սիգարետները` իր աշխատասենյակ-կոլբան դարձնելով մասսայական սպանությունների համար նախատեսված գազային խցիկ: Այդ թանձրացող ծխի միջից ես նշմարում էի նրա դեմքը, որն ինձ ուղղակի նետում էր այլ աշխարհ:

Է՜հ, որդի՛ս, ես էլ եմ ժամանակին ջահել եղել: Այս պատմության մասին գիտեմ միայն ես. դու էլ ավելացար. երևի տարիքս թույլ է տալիս կիսվել հիշողություններովս: Բայց խնդրում եմ` ուրիշներին չպատմես:

Իսկ հիմա: Իսկ հիմա երեխաներս մոռացել են ինձ: Ամուսինս եռեսուն տարի է` ինձ է սպասում, բայց ես չեմ գնում, դեռ: Ես արդեն իսկ դրանով ցուցաբերում եմ անհնազանդություն, որ ես` չնայած ակտիվիստուհի, բայցևայնպես գյուղի աղջիկս, ստիպում եմ ամուսնիս սպասել ինձ այս էլ եռեսուն տարի:

Գիտե՞ս, որդի՜ս, ինչո՞ւ եմ հիմա հավաքարարություն անում: Մենք բոլորս էլ գիտենք, որ էս աշխարհը, մե՛ կ է, չի մաքրվի:

Այդ ամառ նա ինձ կանչեց իր ապակեպատ խցիկը:

Չէ, չէ, ասել եմ չէ՞` ամուսինս իմ կյանքի միակ տղամարդն է եղել:

Պարզվեց, որ գիտի նաև անունս: Նա բնականաբար պետք է իմանար, չէ՞ որ ես կոմսոմոլի քարտուղարուհին էի: Բայց ինձ համար կարևոր էր, որ նա գիտի անունս:

Երբ մոտեցա, նա ինձ դիմեց անունով և խնդրեց լաթի կտոր, որպեսզի մաքրի սեղանին մնացած սուրճի և մոխրամանից դուրս պրծած մոխրի հետքերը: Ես համեստ կին էի և թույլ չտվեցի, որ նա մաքրի այդ հետքերը. ինքս արեցի: Հետո նա շնորհակալություն հայտնեց ինձնից և շատ հաճելի ժպիտ նետեց դեպի իմ կողմը: Այդ ժպիտն ինձ ամբողջ կյանքիս ընթացքում ուղեկցում է, նույնիսկ եռեսուն տարի առաջ, երբ հողին էի հանձնում իմ կյանքի միակ տղամարդուն:

Հիմա ես հասարակ հավաքարար եմ: Բայց առաջ իմ խոսքն արժեք ուներ ու նման շան որդիներն իմ դիմաց ոչինչ էին:

Մի բան էլ ասեմ, որդիս: Կորյունիչը բավական ուշ տարիքում մի որդի ունեցավ, չգիտեմ էլ թե որ կնոջից: Դրանից հինգը տարի հետո նա լքեց այս աշխարհը` մահանալով թոքի քաղցկեղից, որովհետև շատ էր ծխում:

Ես հիմա մաքրություն եմ անում ու ինձ հետևում է Գարեգինի (անունը մոռացել էի քեզ ասել) ժպիտն ու էն շան որդու հաչոցը:

Չորսը տարի է, ինչ այստեղ եմ աշխատում, եթե կարելի է էս համբալությունը աշխատանք համարել:

Շեֆ կոչեցյալս սևուկ փոքրամարմին տղա է: Ու գիտե՞ս, որդի՛ս, թե ինչ է նրա հայրանունը: Այո՛: Շեֆ կոչեցյալս ամբողջ կյանքում չի ծխել, որովհետև հենց սիգարետն է եղել իր անհայր մեծանալու պատճառը:

Ես հիմա նրա հավաքարարն եմ, բայց էս աշխարհը, մեկ է, չի մաքրվի:

Միգուցե շուտով կատարեմ ամուսնուս տված հավատարմությանս խոստումը, քանի որ հիվանդ եմ:

Է՜հ, որդի՛ս, արդեն ութսունին մոտ պառավ կնիկ եմ և ինձ էս աշխարհի վրա պահում է միայն Գարեգինի ժպիտը:

Ժպտա՛:

Մերձավան 02/22/2009 02:20

 

Չոռնին (օն ժե Բեեղզեբուղ, Վոլանդ, Շեդդիմ etc… )

բոլոր գույների միավորումը Սևն է:

Անհայտ տաճկաքուրդ ֆիլօս 

Սևը

Չոռնին ԱՐԻԱԿԱՆ ՍԵՔՍԻ համահեղինակն է և գլխավոր գախափարախոսը (համարյա <<Մեկ ազգ>>ի համանախագահ Գոռ Թամազյանի պես (չխամեմատել))

Չոռնին հարատև է, և տևում է մեկ-երկու վարկյան 1993-1845  թվականների արանքում:

Չոռնին Ճանճերի իշխանն է ` Բեեղը` Բելը, բայց հայկուբելի պատմության նման նրան ոչ-ոք իրավունք չուն մի-նետով սպանել , քանզի.

Չոռնիյ,վտառոյ ասնավածել մինետա վ էտօմ բոգմ զաբիտմ գօռձե

Չոռնին անառողջ քննադատությամբ է վերաբերվում նեոգառլախիզմի գաղափարախոսությանը, քանի որ պահպանողական է:

Չոռնիի իդեալների շարքին են դասվում Մարկիզ դը Սադը, Զախեր Մազոխը, Զիգմունդը ու երգիՃ Խաթուբան, Բոբոլը, Ժպը, Ծծը, Մացակը և այլք:

Չոռնին իդեալներ չունի:

Չոռնիի սիրած զբաղմունքը ուրիշներին անվանադրելն ու թաքուն հրճվելն է

Չոռնին ամուսնացել է բավական վաղ տարիքում, ավելի հասուն տարիքում նշանվել, խորը ծերության ժամանակ` սիրահարվել:

Չոռնիին միայն մեկ կին է մերժել, քանի որ չէր սիրում Չոռնիին (մերժման համար ինչպիսի անհեթեթ պատճառ)

Չոռնին ջահել աղջիկներին ուրախացնող է, այրի կանանց` փարատող, էնդու համար քիզ տեսնողն ասում է, վայ , վայ …

Չոռնու մեջ են ամփոփված բոլոր արվեստները, որոնք չունեն որևէ կիրառական նշանակություն:

Չոռնին ադրբեջանական հիմնի միակ հայ կատարողն է

Չոռնին արևածագի դիմավորման արարողության գլխավոր պատասխանատուն է, և կարելի է ասել, որ նա մեր օզոնային շերտն է, քանզի միայն նա իր խավարով կարող է այրող արևի դեմն առնել:

Չոռնին է մտածել ու գրել ոչ թե <<Աստվածային կատակերգությունը>>, այլ հեղինակին` Դանթեին, ոչ թե Հախվերդյանի երգերը, այլ հենց Հախվերդյանին, ոչ թե <<Մորմոնի գիրքը>>, այլ` Հովսեփ Սմիթին, Ոչ թե <<Ասուածաշունչը>> այլ` աստծուն:

Չոռնին անտանելի է, երբ սոված է:

Չոռնին է ձևակերպել Չուվակի օրենքը

Չոռնին ատում է գրող հրապարապոսներին, իր անձի քննադատությունը ու իր քունը խաթարողներին:

Չոռնին <<աղջիկ-փայտ>> եզրի  արարիչն է:

Չոռնին դեմ է Օնանի աղանդին

Չոռնին կողմ է մասնակի բռնաԲարությանը

Չոռնին խռռացնում է, երբ նույնիսկ արթուն է: Նա խռռացնում է բոլորին և ամենուր:

Չոռնին բոլորին վերաբերվում է <<նույն ձև>>` Տձև:

Չոռնիից են բխում բոլոր նորությունները, և բոլոր հղումները տանում են դեպի Չոռնի

Չոռննի պատկերը Մալևիչի համար ներշնչանքի աղբյուր է

Չոռնիի մասին այսպես կարելի է անվերջ խոսել ու խոսել ու ոչինչ չասել

Հ.Գ.Այսքանը, հլը