Author: Zhirayr Avetisyan

Խնձորի հակառակը
Չխնձորն է՝
Ասացի.
Մարքսյան մորուքս
Արդարությանս նեցուկ չեղավ,
Անվանիությունս չբավարարեց։

“- What to cook today?
your question cut off our conversation
and I wiped off the tears that you didn’t see.

Then you (or me — what’s  the difference?)
will leave, flying away with just one wing,
so that I don’t kiss you for every right thing you say,
so that in me (or you)
your (or my) presence doesn’t exceed the 85%.

And then again I will take my spoon
and mix your fairytale away (how do you bear me?)

We turned our child into a dream from a plan,
and wrote it down in our books —
just to remember, nothing more.

We were so honest to each other,
that I — myself couldn’t be to me.
Your blasphemy sounds like a
blessing to me now.

I covered your head with red,
so that your innocence of Magdalena
wouldn’t flow under others’ feet,
so that others wouldn’t smell your curls,
so that when you flow out of me
(as I was flowing out of you)
you are whole again.

And without you-
I’ll be just a colorless and empty jar
or the smallest from herbs,
let’s say — purslane…

Translated by Mariam Sargsyan

Ես
Տեսանող եմ,
Բայց դրսում
Եղևնիներ
Չկան։

Ականջս հպեցի գետնին,
Որ Երկրի Օմը լսեմ.
Քնեցի,
Չարթնացա։

“I’m not confused. I’m just well mixed. ”
— Robert Frost

I merged my cell into yours
then flayed it
to write a music
from the sound it made

“cynic”,_you didn’t say

I  stuccoed myself to the public asphalt
the community trampled me
I made gorgeous lines under its steps
so they can never read it
(it was more powerful to make lines on your skin)

dressed my environment with similar uniform:
grey and simple.

my uniform was similar too,
but there were colors
simmering inside of me,
the ones
you boiled

looked for excuses for our divorce
couldn’t find anything else
but
“For the sake of poetry”.
and you labeled me as
“a victim of public needs”:
I didn’t mind.

Prepared your runway
made some test flights
and after inspection
allowed your flight
“who gave you the right?” you said

And now
you make lines
better than me.

Your heart, which was bigger than your head
and your wisdom disproportionate too,
you spreaded to the public, as if:
Here I am, the colorful one,
And I’ll eat you all.

That the community ate me,
was not the reality:
I did it to myself:
as if each of us built our own world,
and then made a boiler from it,
and then attacked our self-made worlds with our spoons
to mix it.
And you added some spices to my boiler-world,
to make it good-smelling
(the world, which is between our ears)

mixed
mixed spoons:

I licked my gorgeous lines from the community’s steps
(it was more powerful to make lines on your skin)

“Asshole”,_ you said
I didn’t mind.

Լեզվակտոց հակաքաղաքական (նորալեզու՝ փորձնական).

 

_ Հավատալով ոչինչ էլ չես փոխի,_ ասաց իշուկը.

_ Իսկ դու փորձիր հավատալ,_ ավելացրեց Ադվենան

ու անցավ գործի:

 

Հիմա նա թակում է բոլոր փակ դռները,

որ մերժմանը սովորի,

խախտում բոլոր ֆիզիկամաթեմատիկական օրենքները,

որ գրվել են յոթ, հինգ կամ մեկ դար առաջ,

կամ երեկ:

 

Ադվենան ծորում է իր ընկերների փեշերից,

կառուցում սեփական ճշմարտությունը,

որը շրջապատից կախված չէ,

և ոչ էլ այլևայլ հանգամանքներից,

այլ լիարժեք անկախ՝

անբարո ազատ:

 

Թե ունի նա միայն մեկ գլուխ,

ոչ մեկին պարզ չէ.

իր ներքին ԵՍը

հազարգլխանի է,

հազարագույն,

հազարաձայն:

 

Բայց ներկել է իր գլուխը դեղին,

ամենևին ոչ անտեղին,

թե.

_Ահա ես՝ հիմարիկ մի աղջիկ (կամ ոչ այնքան),

որ փոշուց հառնեցի քեզ համար,

կփրկեմ աշխարհը դառնալով  մի չղջիկ,

որ նման չէ ոչ մի մկան:

 

Մկանիս կկապեմ աչքերդ մկան,

խնձորներ կշարեմ գլխներիս,

ճպռոտած հայացքիդ կբերեմ թարմություն,

իսկական-գործնական:

 

Ադվենան կփոխի աշխարհը,

որ էլ լաց չլինի (ոչ էլ երջանկության),

որ էլ պարտք չլինի (ոչ էլ հայրենական),

որ էլ մեղք չլինի,

որ էլ խելք չլինի,

չլինի կախաղան ու գնդացիր,

չլինեն տերեր՝

մեզնից հիմար,

որ էլ կիրք չլինի,

որ էլ սեր չլինի,

չլինի ուտելու պետքություն,

չլինի որբերի պետություն,

խնամքի կարոտ էլ ծառ չլինի,

չլինի գնելու ցանկություն,

որ էլ սեռ չլինի,

բարբաջող ընկեր չլինի,

կատաղած մայրեր չլինեն,

հղփացած աստվածներ չլինեն,

չլինի բթություն,

եզաբոյ մարդիկ չլինեն,

չլինեն կարմիր թուշիկներ,

էլեկտրագույն շրթներկներ չլինեն,

սեր չլինի,

սեռ չլինի,

սեր չլինի,

սեռ չլինի:

 

Ադվենան գրկում է այն մեկին,

որ իր մարմնի վրա մատներով կլորակներ կնկարի,

հետո առնականորեն կգրկի,

որ երկակցում լինի (եռակցումը այս պահին հարմար չէ):

 

 

Ադվենան փոխում է աշխարհը,

բայց ոչ թե մեր,

այլ՝

իր.

մենք անհույս ենք:

 

 

Դևերիս քշելով էի զբաղված,

երբ մայրս զանգահարեց:

 

Մարիամն էլ ասաց.

_Գնա՛,քնի՛ր, ես քո տեղը կգրեմ,_

ասաց ու չարեց (մեկ-մեկ անում է):

 

Քունս մարմնիցս անջատեցի

ու ուղարկեցի լուսնի մոտ,

որ փաթաթվի նրան

ու քնի:

Քունս էլ

լուսնի հետ միասին

անցան ծառի հետև,

որ ինձ հով անեն:

 

Ամորձատված ցլի պես

այս ու այն կողմ եմ անում. ինչքա՜ն փխրունացա:

 

Այսօրվա անելիքս չարեցի,

որ վաղվանն էլ չանեմ:

 

Դևերս ոտքիս ծայրից ղռռալեն սլացան դեպի

գլուխս,

հետո սառեցրին

մատներս

ու պտալեն դուրս պրծան

ականջներիցս:

 

Ինչ-որ պտուտակապարուրաձև-մագնիսական դատարկություն

քթիցս բռնեց ու քաշեց դեպի իրեն:

Ես էլ ձախ ետևի գրպանիցս հանեցի գդալս

ու սկսեցի խառնել

պտույտին հակառակ:

Դևերս չքվեցին,

Օլե՜, Ալա՜,Օլե՜,

վերջակետ:

_Ի՞նչ պատրաստել այսօր,_

հարցդ ցրեց մեր խոսակցության թեման,

ու ես քթովս ֆռթացրեցի արցունքներս,

որոնք դու չտեսար:

 

Հետո դու (կամ ես՝ ի՞նչ տարբերություն)

մի թևով կաղալեն կհեռանաս,

որ ամեն անգամ ասածդ ճիշտ բանի համար

այտդ չհամբուրեմ,

որ իմ (ու քո) մեջ

քո (կամ իմ) ներկայությունը

ութսունհինգ տոկոսից ավելի չլինի:

 

 

Էլի,ապուշի պես, գդալս կվերցնեմ,

ու հեքիաթդ կլցնեմ

խզբզանքովս (ո՞նց ես ինձ դիմանում):

 

Մեր երեխան էլ

ծրագրից վերածեցինք (վերածեցի, վերածեցիր)

երազանքի,

ու գրեցինք մեր օրագրերում,

որ ուղղակի հիշենք,

ոչինչ ավելին:

 

Մենք այնքան անկեղծ եղանք մեկմեկու հանդեպ,

որքան ես ինքս իմ հանդեպ չեղա.

ինձ ուղված հայհոյանքներդ

օրհնության պես են:

 

Ես կարմիրով փաթաթեցի գլուխդ,

որ Մագդաղենացու անմեղությունդ

չհոսի ուրիշների ոտնատակով,

որ գանգուրներդ ուրիշները չհոտոտեն,

որ երբ հոսես միջիցս (ինչպես ես էի ծորում քո միջից)

ամբողջական լինես:

 

Ես էլ, առանց քեզ, կլինեմ մի

դատարկ ու անգույն

կոլբա,

կամ խոտերից փոքրագույնը՝

ասենք՝

դանդուռ: