Չորսով էինք՝
ես, երկու թուրք ու մի սպիտակ՝
Բոլորս էլ ամերիկացի։
Սպիտակին զգուշացրինք,
որ տարածքում թշնամիներ կան։
Թուրքն ասաց՝
Հին պատմություն է։
Սպիտակը լուռ էր։
«Օձի գլուխ ուտելու
ու թուրքի արյուն խմելու» մանկական կոչերս հիշեցի,
Ինքն էլ ասաց , թե փիս մարդուն
«հայի սերմ»՝ «Ermeni tohumu» կասեն.
ասի՝
Մեզ համար միայն «թուրք» ասելն էլ վատ է։
Տղու հետ մի քիչ չինարեն բլբլացինք.
Խնդում էինք.
Ոչ դաժան բացահայտ ռասիստների խրախճանք էր:
Ինքը հարցրեց, թե հավատում եմ
Հայոց ցեղասպանությանը.
Ասի՝ փաստը հավատքի կարիք չունի.
Ասեց՝ բա Չանաքալը կռվող տղերքը
Ունե՞ին ժամանակ՝ գյավուր կոտորելու,
Ասի՝ քրդերն ունեին, հետո էլ
Կին , երեխա քշելու համար զորք պետք չի։
Ասեց՝ հա, էդ սեպարատիստ քրդերի …, ջհուդներինն էլ հետը՝ մեկ ա՝ հրեա սիրող չկա։
Խնդացինք.
Սպիտակը լուռ էր։
Ասեց՝ Պոլսի հայ բանկիրները պատերազմի ժամանակ
Թուրքին քցելով ու միլիոններ շահելով էին զբաղվում.
Ասի՝ կհավատամ՝ փաստը հավատքի կարիք չունի,
Բայց Խարբերդի Խոլա գյուղացի ապուտատիս մեղք ո՞րն էր։
Սպիտակը լուռ էր։
Էլի բզբզացին մի որոշ ժամանակ։
Կարգին, զարգացած թուրք զույգ էր՝
Հումորները տեղը։
Բոլորս մնացինք նույնը.
Թուրք՝ թուրք, հայը՝ հայ,
Բոլորս՝ ամերիկացի։
Կա թուրքի լավը,
Հրեայինը,
Հայինը,
Զուլուինը.
Մեջներս անհումորներն էլ կան։
Հետո ցրվեցինք տներով,
ուր հեռուստացույցով
Դոնալդ Տրամպը
Հսկայական պատ շինելու
Խոստումներ էր տալիս՝
Ուրիշների հաշվին։
Ժիրայր Ավետիսյանի բլոգը 