Ասենք՝ դանդուռ

adversus solem ne loquitor
adversus solem ne loquitor

_Ի՞նչ պատրաստել այսօր,_

հարցդ ցրեց մեր խոսակցության թեման,

ու ես քթովս ֆռթացրեցի արցունքներս,

որոնք դու չտեսար:

 

Հետո դու (կամ ես՝ ի՞նչ տարբերություն)

մի թևով կաղալեն կհեռանաս,

որ ամեն անգամ ասածդ ճիշտ բանի համար

այտդ չհամբուրեմ,

որ իմ (ու քո) մեջ

քո (կամ իմ) ներկայությունը

ութսունհինգ տոկոսից ավելի չլինի:

 

 

Էլի,ապուշի պես, գդալս կվերցնեմ,

ու հեքիաթդ կլցնեմ

խզբզանքովս (ո՞նց ես ինձ դիմանում):

 

Մեր երեխան էլ

ծրագրից վերածեցինք (վերածեցի, վերածեցիր)

երազանքի,

ու գրեցինք մեր օրագրերում,

որ ուղղակի հիշենք,

ոչինչ ավելին:

 

Մենք այնքան անկեղծ եղանք մեկմեկու հանդեպ,

որքան ես ինքս իմ հանդեպ չեղա.

ինձ ուղված հայհոյանքներդ

օրհնության պես են:

 

Ես կարմիրով փաթաթեցի գլուխդ,

որ Մագդաղենացու անմեղությունդ

չհոսի ուրիշների ոտնատակով,

որ գանգուրներդ ուրիշները չհոտոտեն,

որ երբ հոսես միջիցս (ինչպես ես էի ծորում քո միջից)

ամբողջական լինես:

 

Ես էլ, առանց քեզ, կլինեմ մի

դատարկ ու անգույն

կոլբա,

կամ խոտերից փոքրագույնը՝

ասենք՝

դանդուռ:

Հանուն պոեզիայի

Poetry-writing

“I’m not confused. I’m just well mixed.”
― Robert Frost

Բջիջս ձուլեցի քոնին,

հետո ճտալեն պոկեցի այն,

որ պոկման զրնգոցից

երաժշտություն գրեմ:

 

 

_Ցինի՛կ,_ չասացիր:

 

 

Ինքս ինձ սվաղեցի հանրային ասֆալտին,

համայնքը քայլեց վրայովս,

ես էլ իրենց ոտնատակերին տողեր շարեցի,

սիրո՜ւն, սիրո՜ւն,

որ երբեք չկարդան:

(մարմնիդ տողեր շարելը ավելի զորավոր էր):

 

 

Շրջապատիս նույնաձև համազգեստ հագցրեցի՝

գորշ ու հասարակ.

 

իմ համազգեստն էլ էր նույնը,

բայց մեջս գույներ էին բլթբլթում՝

այն, որ եռացրիր:

 

 

Արդարացումներ փնտրեցի, մեր բաժանման համար,

ու <<հանուն պոեզիա>>յից բացի,

ոչինչ չգտա.

դու էլ վրաս

հանրային կարիքների համար զոհվածի պիտակը դրեցիր.

չընդդիմացա:

 

Ես թռիչքուղիդ պատրաստեցի,

մի քանի փորձնական թռիչքներ արեցի,

տեխզննումն էլ անցկացնելուց հետո,

թույլատրեցի թռիչքդ.

_Ո՞վ քեզ իրավունք տվեց,_ ասացիր:

 

 

Հիմա ինձնից էլ լավ

տողեր ես շարում:

 

 

Սիրտդ, որ գլխիցդ մեծ էր,

իմաստությունդ էլ՝ գրոտեսկորեն անհամաչափ,

սփռեցիր հանրության առաջ, թե՝

Ահա ես՝ գունավորս,

ու ես ձեզ կուտեմ:

 

 

Իրականությունն էլ այն չէ,

որ համայնքը ինձ կերավ.

ես ինքս արեցի.

ինչպես որ ամեն մեկս շինեցինք մեր աշխարհը,

հետո այն կաթսա սարքեցինք,

ու գդալներս վերցրած հարձակվեցինք մեր շինած աշխարհների վրա,

որ խառնենք.

դու էլ իմ կաթսա-աշխարհի վրա համեմունք ավելացրիր, որ անուշ բուրի:

(էն աշխարհի, որ ամենքիս ականջների արանքում է):

Խառը,

խառը գդալներ:

 

 

Լիզեցի համանքի ոտնատակերի տողերս՝ սիրո՜ւն, սիրո՜ւն:

(մարմնիդ տողեր շարելը ավելի զորավոր էր):

 

 

_Ավանա՛կ,_ ասացիր.

չընդդիմացա: