իրանա-դեմք

irana-demq

Արցունքս չորացավ կոկորդումդ.

Դարդս տվեցի քեզ

Ու սրբատաշ մաշկիդ փորագրեցի

Ամենակարողի պատկերը:

Ինչպես նեղացած շալվարն է

Ձգում որովայնը,

Անպես էլ արցունքս

Խեղդում է կոկորդդ:

Դու ինձնից երբեք էլ երեխա

Չե՛ս ունենա:

Միայն հոգիդ կհղիանա

Ու ուղեղումդ կծնի մի բույլ երեխա:

(Ուրոբորոսի) Սեփական մարմինը կուլ տվող օձի պես

Կուլ կտամ սիրտդ:

Որդերի ու ճանճերի զոհ դարձած հոգիս

Կհռհռա երջանկության վրա:

Պորտիդ տակ կնկարեմ ժպիտ

Որ ԴՈՒ էլ՝

ԻՐԱՆԱ-ԴԵՄՔՈՎդ

Կծիծաղես աշխարհի վրա:

Կրծք-աչքերիդ մեջ նայելիս

Աշխարհի բոլոր որցերը կզոմբիանան`

Այնտեղ գտնելով հերթական սերիալի

Դատարկությունը:

Քեզ նախանձող օրիորդները

Կերազեն

Դիպուկ հարված տալ՝

Պորտա-քթիդ

Իսկ ԴՈՒ,

Ջախջախված ու դատարկ դեմքով,

Էլի կժպտաս`

Ինչպես որ պատվիրել էի:

Տեսնես ինչո՞ւ է

Դեմքդ իջնում վար`

Գլխից մինչև իրան,

Իրանից … Թուրքիա՞

Պորճը 2 (շարունակություն)

last supper

Բանակի արտահայտություններից մեջբերում եմ անում, բայց բանակում մի երկու անգամ եմ եղել: Յանըմ ծառայած տղա եմ, դաժե լեյտենանտի կոչումով եմ ուվալնյատ եղել: Մի օր ասի ձգեմ չաստս, տենամ `ինչ կա չկա: Պարզվեց ետ չաստում որպես աֆիցեր`կապիտան, Գագոյի հերն ա աշխատում: Ուրախացա: Մի երկու խոսք թրջեցինք ըստից-ընդից. մենակ մի արտահայտություն մտապահեցի.<<Էհ,լավ մարդը կապիտանից էն կողմ չպիտի աճի>>,-հառաչանքով ասեց Գագոյի պապան: Մեկ էլ հիշում եմ պլացում պախատ անող մալադոներին, որ նախանձոտ հայացքով ինձ էին նայում, ու չաստի յախշիներին, որ բեսետկում ժեշտել էին ու երևի հիմարություններ էին դուրս տալիս. ուռած կլինեին:

 
Ուռած եղե՞լ եք. դզում ա, ես կասեյի` մզզցնում ա: Մեկ-մեկ զարմանում եմ`խի՞ մենք ուռած չենք ծնվել: Այ օրինակ եթե էն մութ տարիներին, որոնք ,ի միջի այլոց, ես էլ եմ մթությամբ ու մրսելով տարել, Ամերիկայից օգնություն եկած կաթի փոշու տեղը երեխեքին պլան բաժանեին, ավելի լավ կանցներ մանկությունները. համ ուրախ ու զվարթ կլինեին, համ ձմեռը չէին զգա սառնությունը, համ էլ հետագայում առանձնապես չէին հիշի, թե ինչերի միջով են անցել,ոնց են մեծացել, ոնց են կերել էն կես մատնաչափ մատնաքաշը, որի վրա մի քիչ սխտոր էին քսում, որ գոնե սնունդ լինի: Ու՞ր էր այն ժամանակ իմ ընկեր ՄԱՐԻԽՈՒԱՆԱՆ:

Կամ ո՞ւր էր են ժամանակ մեր տերտերների ու նրանց հոտի սիրելին, Եհովայի վկաների պաշտելին, էն տղեն, որ սեփական ազգի ձեռով գնաց: Ո՞ւր էր: Այ թե էն ժամանակ դպրոցներում պարսկական վառվող պեչենիների փոխարեն պլան բաժնեին, ես կասեյի, թե ուր է ՆԱ: Մի քիչ տեսքներս կփոխվեր, նեգր կդառնայինք, մազերներս կերկարացնեինք ու կկրապատեինք,Արամ Աստատրյանի փոխարեն Բոբ Մառլի կլսեինք, զաթի կիմանայինք, որ Երկնքի արքայության զորավոր Տերը մեզ հետ ա, ոչ թե մեր այդժմյան Երկրավոր Տիրոջ նման մտել ա իրա սև դղյակն ու թաքնվել նաբերեժնիյի ղայդա մի տեղ:
Բայց իմ Ընկեր ՄԱՐԻԽՈՒԱՆԱՆ ինձ մի օր ասեց, որ Ինքը ԿԱ: Մի օր նենց ցխված էի,կարելի ա ասել մեռած, որ հայտնություն ունեցա: Պրյամո կապ էր-մի քիչ դռցնում էր, բայց ջոկի, որ Ինքն ա: Ասեց, ԵՐՋԱՆԻԿ ԵՂԵՔ: Մնացածը չեմ պատմում,մի քիչ անձնական ա:

Էտ խոսքն էր ու ֆսյո. կայֆը միանգամից թողեց: Էտ օրվանից կասյակ բերանս դրած չկամ.հիմա գիտեմ`էտ ընկերս ինձ չէր երջանկացնում: Հենց թողեց, վազեցի տուն: Մտքովս չգիտեմ ինչի անցավ, որ պիտի Նոր կտակարանից մի բան կարդամ: Ասի պատահական բացեմ մի տող, կարող ա մի բան լինի: Բացեցի մի հավայի էջ. <<Հետևաբար, ձգտեցեք հասնել այն պարգևներին, որոնք լավագույնն են: Բայց հիմա ես ցույց կտամ լավագույն ճանապարհը>>,-կարդացի այդ տողը:

Դա այդ էջի վերջին տողն էր: Մտածեցի, քանի որ պիտի ինձ ցույց տան <<լավագույն ճանապարհը>>, ես պիտի պատրաստվեմ. ճանապարհ գնալուց միշտ էլ պետք է պատրաստվել: Փակեցի գիրքը, ձեռքերս դրեցի վզիս տակ, քնեցի: Երազ չտեսա, բայց հետաքրքրությունս տանջեց, չթողեց քնել, ու ես վեր թռա: Միացրեցի լույսը, սկսեցի կարդալ հաջորդ էջը:

Դա Պողոս առաքյալի` Կորնթացիներին ուղղված առաջին նամակի տասներեքերորդ գլուխն էր.<<Եթե խոսեմ մարդկանց և հրեշտակների լեզուներով, բայց սեր չունենամ, ինչո՞վ պիտի տարբերվեմ պղնձե շեփորից, որ հնչում է, կամ ծնծղաներից, որ ղողանջում են>>,- սկսվում էր գլուխը: Էդ օրվանից հետո ես ամեն Աստծո իրիկուն էտ գլուխն եմ կարդում: Ամեն իրիկուն անցնում եմ էտ Ճանապարհը: Իսկ առաջ…
Առաջ ԵՍ էի , որ Կայի: Ի միջի այլոց <<ԵՍ եմ, որ կամ>> արտահայտությունը էլի աստվածաշնչից ա: Աստված Մովսեսին ասեց. <<ԵՍ եմ որ Է>> կամ <<ԳՈն>>`գոյությունը, կամ Եհովան: Վայթեմ տենց էր գրված: Այսինքն դուրս ա գալիս, որ ով տենց արտահայտություն ա անում, իրան Աստծո տեղն ա դնում: Դրա համար աչոտ պիտի տրվցվի: Բայց առաջ , ճշտով, ԵՍ էի, որ Կայի: Ոչ մեկը չէր կարա հետս համեմատվեր: Ընգերությունս մի քիչ լպիրշոտ էր, բայց դե ոչինչ: Վեչնի լավ կայֆերի մեջ էինք, ինադու սրա նրա հաշվին ուտում-խմում էինք,բայց փող ձեռներս կար: Իմ կամպանիան մեծ էր, ամեն ջուռի մարդ կար:

Մի հատ լավ ախպեր ունեյի, որ տամոժնի խզարում էր: Անունը Թևոսիկ էր, երևի Մատթևոսի կարճ ձևն էր: Հիշում եմ, երկու ախպեր կային`Պետոն ու Անդրյուշը: Իրանք էլ լավ ձուկ էին աճացնում, լավ էլ փող էին առնում: Վայթե էտ տիպի էլի երկու ախպեր կային`Հակոբիկն ու Հովոն (շատ կսիրեի իրան) : Դրանց հերն էլ Սևան ազգային պարկի պետն էր, ո՞վ էր, չեմ հիշում ու Զ տառով տարօրինակ անուն ուներ: Դրանց հաշվին, Սևանը մեջ – մեջ արինք , տիրումեր եղավ: Էլի մեր լավ խարեբներն էին Փիլիպը Ռուսաստանից, Թոմը Ամերիկայից, էլի Հակոբ կար, Թաթը, Բարդը, Սիմոնչոն ու Լենինականցի Հուդիկը:

Արա, իմ անունն եմ մոռացել ասել. <<Բարև, անունս Էմմանուլ ա` Էմմանուել Հովսեփի Դավթյան>>: Մի քիչ ջհուդաբար ա հնչում, բայց սիրում եմ անունս: Էտ տասիրեքով ինչ ասես,թե չենք արել: Մի հատ էլ կողս հո ծիտ չունեյի: Անունը Մայրամիկ էր, ու ինքը լռիվ կյանք էր: Դրան ընկերներիցս մեկի հասարակաց տնից եմ փախցրել: Այսինք խնդրեցի, նվեր տվին: Զարմանում եմ`էտ ծտին ո՞նց էին թրաֆիքինգի զոհ դարձրել:
Կառոչի Երևանում համարյա էն դրությունն էր, ինչ որ երկու հազար տարի առաջ Երուսաղեմում: Սովետը փլուզվել էր, բայց ԿԳԲն քանի սաղ էր, սաղ հլը Սովետ էր համարվում: Էտ մեր շայկեն էլ սաղ քաղաք խզարում էր: Ես էլ մեչների լիդերն էի ու լավ էլ հռետորաբար խոսում էի ու դեմագոգիայով զբաղվում:

Վոբշըմ ինչ գլուխ հարդուկեմ. — <<ԵՍ ԷՆ ՏՂԵՆ ԷԻ, ՈՐ ՀԱՄԵՄԱՏՎԵՑԻ ՄԵՐ ԵՐԿՆԱՎՈՐ ՀՈՐ ՍԻԵՑՅԱԼ ՈՐԴՈՒ ՀԵՏ. ԴԵ ԳՆԱՑԵՔ ՑԽԿՎԵՔ>>… <շարունակելի>

Պորճը

…բարձրաձայն աղաղակեց`ասելով. 
-<<Էլի՛, Էլի՛, լա°մա սաբաքթանի>>,որ նշանակում է. 
<<Աստվա՛ծ իմ, Աստվա՛ծ իմ,ինչո°ւ լքեցիր ինձ>>: 
Մատթեոս 27:46 

porchyՀա, ես պորճ եմ, բան կա°…
Ինչ անում եմ , լավ եմ անում, Ճիշտ եմ անում, շատ եմ անում ու սաղին եմ անում: Իմ հզորությունը, փառքը, պորճությունս չափվում ա մաշնիս բանտաժների օրեցօր աճող դույմերով: Իմ մաշնես սովոր ա միշտ բորդյուրից էն կողմ շարժվելուն: Ու թե կա տենց մեկը, որ ցանկանում ա խոչընդոտել իմ շարժվելու իրավունքը, թեկուզ մայթով, թեկուզ հարյուրի տակ իմ ջեյրան մաշնովս մայթերը չափչփլու իմ ազատությունը, ես իրան ցանոթացնում եմ Ամերիկայից հատուկ իմ համար բերած բեսբոլնի բիտայի հետ, որը ավելի շատ բեզբոժնի ա, քան բեսբոլնի: Դե թող դրանից հետո էտ <<մարդկանց իրավունքների պաշտպանը>> կարողանա հանգիստ ժպտալ ու ցույց տալ իր բացակայող ատամները:

Ես շատ կրթված տղա եմ, բայց կիրթ չեմ, խնդալու ա չէ ՞: Մի յոթ տարի առաջ հերս ղրկեց Օքսվորդի համալսարան: Ճիշտ ա, շատ լավ չեմ սովորել, բայ ես էլ եմ նեղություն տեսել, մենակություն տեսել: Հինգ տարի կարելի ա ասել մենակ եմ ապրել, բայց դե ստեղծել եմ, արարել, լավ էլ շրջապատ եմ ունեցել: Այ սովորելը, ջհուդներն էին սովորում: Մինչ սաղ ազգերը կայֆավատ էին ըլնում Օքսվորդի բառերում ու նայթ կլուբմներում, հրեա ուսանողները կռծում էին գրքերը, մարսում դասախոսների ասած յուրաքանչյուր բառը: Դրա համար էլ, մինչ սաղ ազգերը, մի տեղ էլ մենք`հայերս, կյանքներս տվել ենք սութի կայֆերին, ջհուդները կայֆավատ են ըլնում սաղիս վրա. սաղ էլ գիտեն, որ վերջինս ամենահարգի կայֆն ա: Հրեաների մեջ լիքը ընկերներ ունեմ,կյանք ա, մի օր պետք կգան իրանց սիոնա-մասոնա-եսիմինչական կազմակերպություններով: Հիշում եմ, երբ սովորում էի, հերս խնդրում էր, որ Հայաստանից եկած սութի պատգամավորիկներին դիմավորեմ, մի երկու տեղ լեվի տանեմ, կամ էլ եթե ջեբները պետբյուջեյից ծլած փողեր ունեին, իրանց լակոտներին վեկալեմ ու ձգեմ Մոնթե-Կարլո` մսխելու մեր հարգարժան հարկատու ստրուկների հարկերը: Լավ անցան ուսանողական տարիներս: Մերսի պապ ջան:

Լավ, սկսեցի մերսիների շարքը: Նախ մեծագույն շնորհակալություն մեր Տեր Աստծուն, որ ստեղծել ա էն ամենը ինչ որ կա: Մերսիներ Ադամին ու Եվային, որ վերջիվերջո ֆայմեցին, թե ինչի համար են նախատեսված սեփական մարմնի վրա տեղադրված էն մարմնական գործիքները, որ պախկված էին տերևների հետևում, ու օգտագործելով այն`ստեղծեցին սերունդներ: Շնորհակալ եմ պապիներիս ու տատիներիս, որոնց <<քրտնաջան>> սիրո արդյունքում ծնվեցին ծնողներս: Մերսի մամ ջան, որ սիրում ես ու սիրել ես պապային: Մերսի մատներիս, որ շարժվում են նոթբուքիս ստեղնաշարով ու գրում են էս ամենը: Ես ուրացող մարդ չեմ. մերսիներ:

Ինչ վերաբերվում ա ընկերությանը. ընկերություն չկա: Միակ ճշմարիտ ընկերությունը, էտ Սահմանափակ Պատասխանատվության Ընկերությունն ա: Չնայած ես կարամ ասեմ, որ ես ընկեր ունեմ, ասեմ ավելին, ինքը ընկեր չի, ինքը ԸնԳեր ա: Էտ Գագոն ա: Իրան մի ութ տարի ա ինչ չեմ տեսել: Իմ մանկության ԸնԳերը իմ տեսած ամենաճիշտ մարդն ա. երևի հիմա մտքում ինձ քֆուր ա անում. իրան կարելի ա: Բայց մենակ իրան, թե չէ եթե ուրիշ մեկը իրան թույլ տա տենց բան, ես ուղակի, հեզաբարո,էդ ստրուկի ականջին կհուշեմ, որ ես ահավոր շատ սիրում եմ իրա մամային` իրա պապայի ներկայությամբ ու իրա քրոջ ու ուզած աղջկա խմբակցությամբ: Ես դաժան չեմ, ես ուղղակի սիրում եմ այլոց կականց: Գագոն շուտվանից յան ա տվել ինձանից.լավ ա արել.հարգեցի: Իսկ հիմա միակ յան տվողը ես եմ, նամանավանդ էն մարդկանց հանդեպ, ովքեր ,ինչ-որ ակնկալիքով, շների նման մոտենում են հետանցքներին: Արա դե, վեկալեք ձեր սապոններն ու Ս եղեք ձեր հայրենական օջախները: ԶԶվում եմ սաղիցդ:

Ափսոս Գագոն հնարավորություն չէր ունենա հետս գալու,թե չէ էտ սաղ իդիշախոս կացենելենբոգեններին ու էնշտեյնիկներին ցույց կտար: Էհ, կյանքը տենց ա, ի ՞նչ անեմ:
Ի ՞նչ անեմ: Էտ հարցին չեմ կարա պատասխանեմ, բայց կարամ ասեմ, որ եթե ես չանեմ, ինձ կանեն: Բանակում ընդունված էր մի արտահայտություն, որը ցենզուրայի մեջ կոխելով, մի ուրիշ ձև եմ գրում,-<<Քաղցր է անշուշտ քեզ հալածողի ճիպոտը միայն>> , կարճ ասած`բան անողի բանը քաղցր ա: Էտ ես ամեն օր պրակտիկայում ապացուցում եմ: <<շարունակելի>>

ՍիՌՌածիս

sirraharvac

Ժպիտիդ վրա խաշխաշի սերմնացան կուզեի,

Կուզեի, որ մեր սերը լիներ անբարո.

Դեմքիդ խաշխաշի դաշտեր կաճեին,

Իսկ ատամներիդ արանքից կժպտային

Հին սերերիդ երեխաները:

Թող որ տառակուլները իմաստ փնտրեն

Բառերս մեջ

Էս բառերն ինձ համար են,

Միայն ինձ.

Թող որ տառակուլները

Բոլորիս կոչեն` անբարո`

Իրենք իսկ քնելով

Մատները ոտքերի արանքում:

Թող որ բառերես իրար գլխի հավաքվեն

Անկանոն, ծուռ ու փուչ,

Ինչպես որ միտքն է թռչում շագանակագույնից մինչև գարշաբույր,

Սիրույց մինչև արաբ երեխաների կողմից քարկոծվող իսրաելական տանկը:

Մեր սերն ազատ է:

Մատներն հասնում են նպատակակետին:

Ու թող ոչ ոք չասի,որ Լցվելուց չի սիրում

Զուգընկերոջ մատների ներկայությունը սեփական բերանում:

Իսկ վերմակն էլ վրաներս ենք քաշում

Ոչ թե Աստծո հայացքից թաքնվելու համար,

Այլ ուղղակի.

Ցուրտ է

Մատներն էլ ուսի վերջաբանն են:

Համբուրեմ ուսս,

Ատամնացավի փոխարեն մտածեմ

Ուղղագրության մասին

FU*K you!,тряпка! 🙂

Բայց աչքերը չռած քնելն ահավոր է:

Գրիչն աչքերիդ առաջ ներկում է դատարկ միտքդ:

Պետրոսի բանալիներն էլ բացում են

Նախընտրածդ հասարակաց տան դարպասներն ու

Քեզ փղձկում նրա երեսի դաշտերին`

Ում ատամների արանքից ժպտում են հին սերերի երեխաները:

Արագ հարստացման 10 քայլն այստեղ, 100% Գառանտիդ

քանի որ՝ ով ունի, նրան պիտի տրուի եւ ունեցածը պիտի աւելացուի, իսկ ով չունի, նրանից ունեցածն էլ պիտի վերցուի։

ՄԱՏԹԷՈՍ 25:29

10 patviranԻրականում ամեն ինչ բավական հեշտ է: Այնքան հեշտ, որ մեզանից ոչ ոք (գրեթե) չի էլ պատկերացնում:

Եվ խոսք ամենևին էլ չի գնում խնայելու մասին, խոսք չկա այլևայլ մեթոդներ օգտագործել: Նույնիսկ պետք չէ կարդալ Նապոլեոն Հիլլի գրքերը (չխառնել այ էս Նապոլեոնի հետ):

Այստեղ անպիտան են տնտեսագիտությունը, հաշվապահությունը etc.

Այս նոր մեթոդը ընկղմված է ընդամենը մեկ նախադասության մեջ: Պատկերացնո՞ւմ եք, այսքան ժամանակ դուք կույր եք եղել, իսկ հիմա, ընդամենը մեկ ձևակերպումը կփոխի ձեր կյանք: Ընդամենը տասը քայլ դեպի ԱԶԱՏՈՒԹՅՈՒՆ, ՓՈՂ, ԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆ: Մեթոդը մշակվել է դարերի ընթացքում, այն անցել է պատմության բովով, դիմացել ցանկացած փորձարկումներին: Դրա մասին գիտեն միայն աշխարհի տերերը` ամենահարուստ ու զորեղ մարդիկ, և շատ շուտով դրա մասին կիմանաք նաև դուք:

Հենց սկզբից էլ ասեմ, որ այդքան էլ հեշտ չի լինելու

Լավ, ձեր համբերությունը չչարաշահելու համար բացում եմ այդ ճշմատտությունը

ԱՆՀՐԱԺԵՇՏ Է ՀԵՐԹՈՎ ԽԱԽՏԵԼ ՏԱՍԸ ՊԱՏՎԻՐԱՆՆԵՐԸ

Այսքան բան, ընդամենը…

Ու պետք է սկսել ամենահաճելիից` շնությունից…

Իմացե’ք, ՆՐԱՆՔ (գիտեք էլի` ով` ԻՐԱՆՔ) չեն ուզում, որ մենք իմանանք սրա մասին

Հ.Գ. Մեթոդը ոչ մեկին էլ խորհուրդ չեմ տալիս :Ճ

Քրիստոս Ծնավ ու փոշմանեց. Մեզի Ձեզի լիքը փող

«Մի՛ կարծէք, թէ եկայ խաղաղութիւն հաստատելու երկրի վրայ. չեկայ հաստատելու խաղաղութիւն, այլ՝ սուր.

ՄԱՏԹԷՈՍ 10:34

dzukՍկզբում ուզում էի գրել` Ծնավ և լաց եղավ` ինչպես բոլոր երեխաները, հետո ասի կարող ա ԻՐԱ համար էտ շատ մահկանացուոտ կլինի:

Ամեն դեպքում բոլորիս աՇքը լուս լինի: Թող էս ազիզ օրով իրար լավ տենանք, ասեմ ավելին, երբ տենանք, հանդիպենք:

Հուսանք որ ձկան դարաշրջանը կավարտվի, ու Ջրհոսի դարաշրջանում լիքը լավ բան կլինի,

առաջարկում եմ դիտել ժամանակի ոգու ֆիլմի այս հատվածը

տաաա~շիիիի~

Հրաժարվել դժվար ապրուստից, կամ ինչպես է Դիանան նպաստում ազգի(ս) դեգրադացմանը

Ծալը պակաս, անլվա, բառռադի, չլըըփ-չլըփ(ցանկացած ձև), չափալախ, չափալախ, քացով մեՇկին, զռռռռռը

1000 սերիաանոց հայկական ֆիլմի սցենար

djvarԻրապես, մեր ամեն դժբախտության պատճառը Արիական սեքսի բացակայությունն ա` իր ամեն դրսևորումներով: Դրա մասին մի քիչ գրել էի:

Ազգիս(շատ բարձր հնչեց), ժողովրդիս ինքնալուծարման գործընթացը արդեն սկսվել է: Ու հաստատ դրա պատճառը դժվար ապրուստը չէ, այլ արտագաղթը ու մեր տրանսլիտ մտածելակերպը: Չխորանամ, որ ազգի կարևորագույն հատկորոշիչը (կամ միակ) լեզուն է, այլ ոչ թե աստվածները, գենը կամ ասենք միասնական գաղափարախոսությունը (բայց դրա մասին չէր խոսքը):

Չխորանանք, թե ինչքանով է Դիանա Գրիգորյան միասնական կերպարը (իր անձի դեմ բացարձակ բան չունեմ, Դժվար ապրուստն էլ նայում եմ, Իմ Մեծ Չաղ Հայկական Հասանիքն էլ) ազդում մեր դեգրադացմանը:

Նրա հետ հայցազրույցներից մեկում (մոռացել եմ որտեղ, դրա համար հղումը չեմ դնում) Դիանան ասում է, որ ով չի ուզում սերիալներ նայի, թող չնայի: Թվում է` նորմալ պատասխան է, ու էլ հարց չպիտի առաջանա: Այո, ինքնատիրապետումը չկորցրած ցանկացած մարդ կարող է զրկել իրան այդ “հաճույքից”: Բայց ի՞նչ կասեք մեզ` ինքնատիրապետումը կորցրածներիս, հեռուստաէկրաններին կառչողներիս, հեռուստատեսային թմրանյութը օգտագործողներիս, այդ աղբը կուլ տվողներիս: Կարծեմ, եթե ցանկացած կենդանու երկար ժամանակ սոված թողնես, նա կսկսի ցանկած բան ուտել, նույնիսկ հանիբալիզմի դրևորումներ առաջ կգան: Հիմա մենք էլ մի տեսակ էտ վիճակում ենք` ինչ հորդում է էկրաններից, դրանով էլ սնվում ենք: Ու ստեղ ես հիշեցի Մարկեսին ու իր Գնդապետին, ում ոչ ոք չէր գրում: Էտ գորՁի վերջին տողերը անպայման պիտի մեջբերեմ.

_Իսկ ի՞նչ մենք պետք է ուտենք այս ամբողջ ընթացքում,_ Կինը բռնեց Գնդապետի շապիկից ու թափահարեց,_ Ասա’, ի՞նչ պետք է ուտենք:

Գնդապետին պահանջվեց ապրել յոթանասունհինգ տարի` ուղիղ յոթանասունհինգ տարի, որպեսզի հասնի այս ակնթարթին: Եվ նաև իրեն անհաղթ զգաց, երբ ուղիղ ու պարզ պատասխանեց.

_ ՔԱՔ:

Այնպես որ, Կե’ցցե հրաժարումը

Հ.Գ. Էս վիդեոն էլ քցել եմ, որ ազգովի վայելենք ;Ճ (lav asi?)

Սոբչակ, Այ լավ յու, շողշողո’ւն անառակ

Я не дура, я блондинка.

Ксения Собчак 

xeniaԷս , ներողություն արտահայտությանս համար, աղջիկը մեկ-մեկ ոնց ա դզզում: Մեկ մեկ ուզում էս բոլոր կանանց մեղքերը բարդես իրա վրա ու հետո ներում շնորհես: Տենաս հայկական Ջուսը կարար սրա նման համ շողշողուն լիներ, համ էլ սենց կայֆոտ ելույթներ ունենար քաղաքացիական շարժման ամբիոններից:

Արա դե ճիշտ ա էլի, որ ընտանիքից ա ամեն ինչ գալի: Սրա ԱՏԵՑԸ ով լինի, որ ինքն էլ սենց չկարանա խոսել: Վոբշմ ապրի Սոբչակը, լավ բալիկ ա (խոսք ամենևին էլ  ԼԱՎ ԲԱԼԱյի մասին չի):

Նայե՞նք ելույթը

PURE Խեռռոսիմա (Անարատ հայհոյանք)

տեղին հայհոյանքը  անտեղի պաչպռոշտից լավ է

mickՄի կանադահայ ծառայակից ընկեր մի օր ինձ բիթի քցեց.

_Ախպեր, _ասեց,_ որ տղեն տղուն քֆրտում ա, գոնե իրա քֆրտածը պատկերացնում ա՞:

Խոսքը, անշուշտ սեռական բնույթի հայհոյանքների մասին էր: Էտ օրվանից մոտս ամեն մի լսած հայհոյանքի ժամանակ անդադար սրտխառնոց ա առաջանում:

Ու, կարծեմ հայերենում ընդհամենը երկու հայհոյանք կա` ՀԱԱԱ~յն ու ՀՈՈՈ~Յը, երկուսն էլ ձայնարկություն: Վերջիններն  էլ անասուններին կանչելու միջոցներ են: Տրամաբանական է, որ հայհոյանքի իմաստը վիրավորանք հասցնելն է, տվյալ դեպքում` մարդուն անասունի հետ համեմատելը: Այ սեռական բնույթի հայհոյանքները կարծեմ մեր մշակույթ ներմուծվել են (ինչպես ցակացած աղտոտ երևույթ) թուրքական և այլ գրավումների պատճառով: Նմանատիպ Սոդոմ-Գոմորական  երևույթները միշտ էլ արատավորել են մեր ԱՐԻԱԿԱՆ ՍԵՔՍը:

Մենք հիմա էլ ենք արատավորում Արիական սեքսը: Եթե ուշադիր լինեք մեր ժամանակակից երգերից, հեռուստատեսային հաղորդումներին և, կարելի է ասել` ամենուր, կտեսնենք, որ այստեղ արդեն սերը մի տեսակ լացելու ու տանջվելու բան ա դառել: Իսկ առաջ սերը անսահման էր` դեզերի մեջ, երկնքի տակ: ու ստեղ Քուչակը մտավ.

— Քո ծոցդ է ճերմակ տաճար, քո ծծերդ է կանթեղ ի վառ.
Երթամ ես ժամկոչ ըլլամ, գամ լինիմ տաճրիդ լուսարար։
— Գնա՛, ծո տղա՛ տխմար, չի վայլես տաճրիս լուսարար,
Երթաս ղուն խաղով լինաս ու թողուս տաճարս ի խավար։

Հոգեբանները պարզել են, որ նյարդային հանգստության համար 1 օրվա մեջ կամ պետք է 7 հոգու գրկես, կամ 1ին ծեծես ու հայհոյես:

Էնպես որ,  ՀՈ~Յ Պարոննե’ր

Հ.Գ. Վ. Սահակյանն էլ ի կայքով էլի մեր սրտից ա խոսում, ու էլի, ներառյալ մենք, ոչ ոք իր վրա ոչինչ չի վերցնում

C’est_la_vie

Հիսուս, ախպերս, Եզեկիէլին կասե՞ս գրիչը փոխանցի

kacinзарыть топор войны,раскурить трубку мира!!!

Հիսուսի, Եզեկիէլի ու Հոսե հետ ծանոթացել եմ տեղի մեծահասկների դպրոցում: Տարբեր տարիքի մարդիկ են,  տարբեր մասնագիտությունների, ուղղակի բոլորն էլ ներգաղթյալ են: Լատինաամերիկյան ազգաբնակչությունը այստեղ մեծ թիվ է կազմում:

Մի օր դասի ժամանակ, երբ հերթական անգամ լատինոսները (որոշ դեպքերում նրանց կոչում են ԼՈԲԻ) քֆրտում էին սևականներին, ու բացահայտ ռասսիստական հայտարարություններ անում, ծիպը`Թող գնան իրանց Աֆրիկաներում ապրեն,  մտքովս մի բան անցավ: Լսարանում ամեն մեկն իր սեղանի վրա տեղադրել էլ իր անունը տերկայացնող ցուցանակ: Էտ բուռն քննարկման ժամանակ աչքս ընկավ մեկի անվանը: Կարդացի — Եզեկիէլ: Անվանակիրը վատ մարդ չի, ամրգահայի ասած` միջին լոբազգի ներկայացուցիչ:Մեկ նայում եմ անվանը, մեկ` անվանակրի դեմքին, ու տհենց մի քանի րոպե: Վերջը չդիմացա(մեջս եռում էի), հարցրի.

_Էտ ձեր աննունները խի՞ ա տհենց ջհուդական:

Ստացա շատ տրամաբանական ու կոնկրետ պատասխան, որ անվանումները վերցված են Աստվածաշնչից … բլյա, բլյա բլյա: Արա բայց վսյո տակ ի մտածում եմ, ո՞նց էլի, ո՞նց ա լինում, որ մայաների , ինկերի, ացտեկների (+Մի երկու կաթիլ իսպանացու արյուն) ժառանգները ջհուդական անուններ են կրում: (Չնայած մեր անունների մեծամասնությունն էլ ա հրեական, ոչինչ զարմանալի): Ախր իրենց անունները պետք է լինեին, խոսքի օրինակ` Կացին (տապոռ էլի), Սարի Հովիկ կամ ասենք Գրիզլիի Ժանիք, և վերջապես` Ձկան Աշկ: Մեկ էլ մտածում եմ, արա , կարո՞ղ ա էսի մտքում ասի_ Արա էս քաքռոչը (այդ անվանվամբ են հայերին ճանաչում(խավարասեր-տառական էլի)) ի՞նջ ա ուզում… ու ըտեղ ես վաբշե մեջս գժվեմ, ու ասեմ, պարոնա’յք, մենք` հայերս, խավարասեր չենք, ասեմ ավելին, մեն լուսասեր են,  լուսապաշտ, մենք էլ ենք մոնոթեիկ եղել` պաշտել ենք Ար-ին` մեկ թագավոր` մեկ աստծուն … բլյա բլյա բլյա… ու հակասեմականությունս ավելի ա բորբոքվում, ու ես այրվում եմ դժողքի կրակներում …

ու մեկ էլ  …

Ու ստեղ ոչինչ չունեմ ավելացնելու: Արմքոմեդիի տղերքը լավ էլ ռազմահայրենասիրական են, Գոռ Թամազյանի ասածներ 163% հետ էլ համաձայն եմ, մենակ թե երկու բան չեմ հասկանում Մեկ Ազգ-ից.

  1. ՌԱԳԱՆՈՍԵՑՆԵ’Ր, տեր կանգնեք ձեր ընկերուհիների բաց պորտերին — արտահայտության միջի ՌԱԳԱՆՈՍԵՑՆԵՐ բառի հայեցիությունը
  2. Քրիստոնեության անխնա պաշտպանումը

1. կետի համար գոնե հոգիս թեթևացավ երբ գտա էս արտահայտությունը

Հոգով եղջերակիր (Ռագանոսեց էլի) տղամարդիկ սովորաբար չեն սիրահարվում կնոջ առաքինությունների վրա, այլ միմիայն կարևորում են կնոջ գեղեցկությունը, և վերջ:հեղինակ ՄԵԿ ԱԶԳ դաշինքի համանախագահ` ԳՈՌ ԹԱՄԱԶՅԱՆ (Ես ՆԱև կարևորում եմ կնոջ գեղեցկությունը` կրծքե՞րը)

2. -ի մասով մի քիչ խոչընդոտներ կան: (Հիմա կասեն ՀԱՅ ԱՌԱՔԵԼԱԿԱՆԸ ԱԶԳԱՅԻՆ ՔՐԻՍՏՈՆԵՈՒԹՅՈՒՆ Ա): Կարծեմ քրիստոնեությունը մի կտոր ապազգային կրոն ա` ոչ էթնիկական` համամարդկային: Այդ կրոնի ու ազգայանականության ճանապարհներն էլ կարծեմ իրար հակառակ են: Կարծեմ քրիստոնեությունն էլ Հայաստան է ներմուծվել մի տեսակ աղանդի պես (որոնց դեմ պայքարում է ՄԵԿ ԱԶԳԸ): Ու կարծեմ այն մերժում է հեթանոսությունը (Կարծեմ էթնոս բառից ա առաջացել): ու վաբշե ,,,

Այ օրինակ մյուս ազգայնականները ավելի լավ մոտեցում ունեն: Օրինակ` Հայ Արիների Միաբանությունում ընդունված ա Գառնի այցելելը, Արմեն Ավետիսյանն էլ  մի քիչ հակասեմականության համար էլ նստել ա: Ու ընդհանրապես

ամեն իքն իրեն հարգող ազգ գոնե մի քիչ հակասեմական պիտի լինի

վոբշմ , Կեսարի պես ձեռքներս բարձրացնում ենք վեր, իբր թե` աշխարհ ձեռքիս տակ, Հիտլերին հիշում ու ասում

Զիգ Հայլ, Զիգ Հայլ, Զիգ Հայլ!!!

ու ստեղ էս մուզիկան ա գնում(Կտտցրա)

Հ.Գ. կատակ եմ անում, Րաբբի ջան