Քրիստոս Ծնավ ու փոշմանեց. Մեզի Ձեզի լիքը փող

«Մի՛ կարծէք, թէ եկայ խաղաղութիւն հաստատելու երկրի վրայ. չեկայ հաստատելու խաղաղութիւն, այլ՝ սուր.

ՄԱՏԹԷՈՍ 10:34

dzukՍկզբում ուզում էի գրել` Ծնավ և լաց եղավ` ինչպես բոլոր երեխաները, հետո ասի կարող ա ԻՐԱ համար էտ շատ մահկանացուոտ կլինի:

Ամեն դեպքում բոլորիս աՇքը լուս լինի: Թող էս ազիզ օրով իրար լավ տենանք, ասեմ ավելին, երբ տենանք, հանդիպենք:

Հուսանք որ ձկան դարաշրջանը կավարտվի, ու Ջրհոսի դարաշրջանում լիքը լավ բան կլինի,

առաջարկում եմ դիտել ժամանակի ոգու ֆիլմի այս հատվածը

տաաա~շիիիի~

Advertisements

Հրաժարվել դժվար ապրուստից, կամ ինչպես է Դիանան նպաստում ազգի(ս) դեգրադացմանը

Ծալը պակաս, անլվա, բառռադի, չլըըփ-չլըփ(ցանկացած ձև), չափալախ, չափալախ, քացով մեՇկին, զռռռռռը

1000 սերիաանոց հայկական ֆիլմի սցենար

djvarԻրապես, մեր ամեն դժբախտության պատճառը Արիական սեքսի բացակայությունն ա` իր ամեն դրսևորումներով: Դրա մասին մի քիչ գրել էի:

Ազգիս(շատ բարձր հնչեց), ժողովրդիս ինքնալուծարման գործընթացը արդեն սկսվել է: Ու հաստատ դրա պատճառը դժվար ապրուստը չէ, այլ արտագաղթը ու մեր տրանսլիտ մտածելակերպը: Չխորանամ, որ ազգի կարևորագույն հատկորոշիչը (կամ միակ) լեզուն է, այլ ոչ թե աստվածները, գենը կամ ասենք միասնական գաղափարախոսությունը (բայց դրա մասին չէր խոսքը):

Չխորանանք, թե ինչքանով է Դիանա Գրիգորյան միասնական կերպարը (իր անձի դեմ բացարձակ բան չունեմ, Դժվար ապրուստն էլ նայում եմ, Իմ Մեծ Չաղ Հայկական Հասանիքն էլ) ազդում մեր դեգրադացմանը:

Նրա հետ հայցազրույցներից մեկում (մոռացել եմ որտեղ, դրա համար հղումը չեմ դնում) Դիանան ասում է, որ ով չի ուզում սերիալներ նայի, թող չնայի: Թվում է` նորմալ պատասխան է, ու էլ հարց չպիտի առաջանա: Այո, ինքնատիրապետումը չկորցրած ցանկացած մարդ կարող է զրկել իրան այդ “հաճույքից”: Բայց ի՞նչ կասեք մեզ` ինքնատիրապետումը կորցրածներիս, հեռուստաէկրաններին կառչողներիս, հեռուստատեսային թմրանյութը օգտագործողներիս, այդ աղբը կուլ տվողներիս: Կարծեմ, եթե ցանկացած կենդանու երկար ժամանակ սոված թողնես, նա կսկսի ցանկած բան ուտել, նույնիսկ հանիբալիզմի դրևորումներ առաջ կգան: Հիմա մենք էլ մի տեսակ էտ վիճակում ենք` ինչ հորդում է էկրաններից, դրանով էլ սնվում ենք: Ու ստեղ ես հիշեցի Մարկեսին ու իր Գնդապետին, ում ոչ ոք չէր գրում: Էտ գորՁի վերջին տողերը անպայման պիտի մեջբերեմ.

_Իսկ ի՞նչ մենք պետք է ուտենք այս ամբողջ ընթացքում,_ Կինը բռնեց Գնդապետի շապիկից ու թափահարեց,_ Ասա’, ի՞նչ պետք է ուտենք:

Գնդապետին պահանջվեց ապրել յոթանասունհինգ տարի` ուղիղ յոթանասունհինգ տարի, որպեսզի հասնի այս ակնթարթին: Եվ նաև իրեն անհաղթ զգաց, երբ ուղիղ ու պարզ պատասխանեց.

_ ՔԱՔ:

Այնպես որ, Կե’ցցե հրաժարումը

Հ.Գ. Էս վիդեոն էլ քցել եմ, որ ազգովի վայելենք ;Ճ (lav asi?)